เกิดปัญหาระหว่างทาง

"ศิษย์เพียงแต่อยากมีวิชาการเอาตัวรอดติดตัว แล้วก็ผ่อนคลายจากการอ่านตำราไปด้วยขอรับ"

ที่แท้มาขอพบเพราะอยากฝึกวรยุทธ ช่างเป็นบัณฑิตที่ใฝ่รู้จริง ๆ

"ได้ ถ้าอย่างนั้นหลังจากพักจากการอ่านตำราก็มาที่นี่ ข้าจะให้ศิษย์พี่ของเจ้ารอรับ"

"ขอบคุณอาจารย์ที่เมตตา"

มิใช่ว่าอาจารย์ใหญ่จะให้ทุกคนได้ฝึกฝนวรยุทธ บัณฑิตของที่นี่น้อยคนนักที่จะสนใจการต่อสู้ถึงจะอยากฝึกก็ไม่ค่อยรอดเพราะต้องใช้ความมุ่งมั่นสูงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าการท่องตำรา แม้แต่สองคนที่อยู่ข้างกายยังละทิ้งการเป็นบัณฑิตเพื่อนฝึกวรยุทธเพียงอย่างเดียว

แต่อาจารย์ก็อยากรู้ว่าหยางหมิงเช่อจะทำได้ดีทั้งสองอย่างหรือไม่ หากทำไม่ได้ก็ไปมุ่งมั่นในการเป็นขุนนางจะดีกว่าแต่หากทำได้เขาจะเป็นคนแรกที่เก่งกาจทั้งสองทาง

หลังจากท่องตำราเสร็จในทุกวันหยางหมิงเช่อได้ฝึกฝนวรยุทธเป็นการส่วนตัวกับศิษย์พี่โดยอาจารย์เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ หากแพร่งพรายออกไปคนอื่น ๆ จะครหาเอาได้ว่าเขาโลภมากทั้งสอบขุนนางและฝึกการต่อสู้ อีกทางหนึ่งเป็นเรื่องอันตรายสำหรับผู้อื่นถึงแม้ว่าจะเอาไว้ป้องกันตัวก็ตาม แม้แต่ฟางอวี่ก็ไม่เคยรับรู้เรื่องนี้

ตระกูลเว่ย

องครักษ์เว่ยอวี่สวนกำลังหารือราชการกับมู่หลวนเฟิงและพูดย้อนไปถึงการทำคดีก่อกบฏเมื่อสิบกว่าปีก่อน

"ตระกูลเหอถูกฆ่าล้างตระกูลในครั้งนั้นตรวจสอบดูแล้วไม่มีใครรอดชีวิตสักคนเป็นคดีสะเทือนขวัญไปทั้งเมือง น่าเศร้าใจที่สุด"

มู่หลวนเฟิงคิดตาม

"คดีก็ปิดไปแล้วอย่างคลุมเครือ พยานก็ไม่มีสักคนหลักฐานหรือร่องรอยใดก็ไม่เหลือสักอย่าง คนวางแผนต้องรอบคอบอย่างมากทั้งที่ผ่านมาเป็นสิบปีแล้วยังไร้วี่แวว"

"ข้าคิดว่าคนบงการคงมีอำนาจมาก ถึงขนาดไม่ทิ้งร่องรอยใดเอาไว้ นับว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ "

คดีในครั้งนั้นปิดไปโดยไร้ผู้ทำผิดทั้งที่การชันสูตรออกมาชัดเจน จะเรียกว่าช่วงนั้นต้าฉวนอ่อนแอก็เป็นไปได้เพราะฮ่องเต้ในวัยเยาว์เพิ่งขึ้นครองราชย์แทนบิดาที่สวรรคตจากการประชวรหนักและใช้ผู้สำเร็จราชการแทนมิได้มีอำนาจเต็มดังเช่นทุกวันนี้ ข่าวที่แพร่กระจายออกไปว่าไม่มีใครเหลือรอดสักคนเดียวทำให้ชาวเมืองต้าฉวนไม่สงสัยและไม่มีหลักฐานใดที่สามารถเอาผิดผู้กระทำได้ คดีสะเทือนขวัญครั้งนั้นจึงเลือนหายไปตามกาลเวลาได้ไม่ยากนัก

จวนตระกูลมู่

มู่เหยียนมาขอพบบิดานางจะไปเยี่ยมท่านป้าที่หูโจวเนื่องจากได้รับแจ้งข่าวว่าท่านป้าไม่ค่อยสบายอยากไปดูแลสักระยะ

"นายท่านไปจวนตระกูลเว่ยหารือเรื่องงาน เจ้าอย่าสร้างเรื่องได้หรือไม่ บิดามารดาก็ยังอยู่ควรดูแลให้เต็มที่ก่อนไปห่วงผู้อื่น"

"ท่านป้ามิใช่ผู้อื่นเจ้าค่ะ เป็นคนที่เลี้ยงข้ามาเมื่อนางไม่สบายข้าควรแสดงความกตัญญูก็ถูกต้องแล้ว"

มู่เหยียนพูดอย่างไม่พอใจที่จางเหยาล่วงเกินท่านป้าของนาง ท่านพ่อไม่อยู่นางไม่รีรอรีบเดินกลับเรือนไม่มีแม้การคารวะ

"ไร้มารยาท หัวรั้นนัก"

จางเหยามองตามบ่นขมุบขมิบนึกชิงชังที่มู่เหยียนไม่เชื่อฟัง

มู่เหยียนกลับถึงเรือนหลังนางเก็บเสื้อผ้าใส่หีบเอาไว้รอบิดากลับมาจึงจะบอกกล่าวแล้วออกเดินทาง

"ซวงซวง เจ้าเตรียมตัวหรือยัง"

ซวงซวงทำหน้าไม่มั่นใจ

"นายท่านจะอนุญาตหรือเจ้าคะ"

มู่เหยียนลุกจากโต๊ะเอ่ยขึ้นเสียงราบเรียบ

"ข้าไม่ได้รอขออนุญาตท่านพ่อ แค่รอแจ้งให้ทราบแล้วเราก็จะไปหูโจวทันที"

เรื่องเร่งด่วนอย่างนี้นางรีรอไม่ได้สู้ตัดสินใจแล้วบอกกล่าวบิดาสักหน่อยก่อนเดินทางก็เพียงพอแล้ว

มู่หลวนเฟิงกลับมาถึงจวนนางก็เข้าพบบอกกล่าวความจำเป็นที่ต้องไปตระกูลหวง

"เจ้าเดินทางไปหูโจวราวกับไปบ้านของเจ้าเองรู้ตัวหรือไม่ว่าบ่อยเกินไปแล้ว"

"ทุกครั้งก็มีความจำเป็นเจ้าค่ะ ท่านป้าไม่สบายลูกควรแสดงความกตัญญูไปเยี่ยมเยียน"

เมื่อนางอ้างเรื่องนี้ขึ้นมามู่หลวนเฟิงก็ขัดไม่ได้

"เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นถือเสียว่าเป็นตัวแทนตระกูลมู่ก็แล้วกัน ข้าจะบอกแม่ของเจ้าฝากของเยี่ยมไปด้วย"

"ขอบคุณท่านพ่อ ทางนี้ท่านพ่อดูแลตัวเองด้วยเจ้าค่ะ"

จากนั้นจางเหยาจึงนำของเยี่ยมตามคำสั่งให้มู่เหยียน

"เหยียนเอ๋อร์เดินทางดี ๆ ฝากบอกท่านป้าด้วยว่าพวกเราเป็นห่วง"

ต่อหน้ามู่หลวนเฟิงจางเหยามักพูดจาดีมีเมตตาต่อมู่เหยียนเสมอ นางจึงทำได้เพียงตอบตามมารยาท

"เจ้าค่ะ"

จากนั้นก็ร่ำลาทุกคนขึ้นรถม้าที่เรียกมารอไว้แล้วเร่งออกเดินทางให้ถึงก่อนตะวันตกดิน

รถม้าวิ่งมาตามเส้นทางเดิมที่เคยใช้ มู่เหยียนคุ้นชินแล้วเพราะนางไปเมืองหูโจวบ่อยครั้งมาตั้งแต่เล็ก รถม้าวิ่งไปเรื่อย ๆ ด้านหน้าไม่ไกล มีกลุ่มคนเดินทางด้วยม้าประมาณห้าคนรถของมู่เหยียนจึงเคลื่อนตัวช้าลง

"ข้างหน้ามีขบวนม้าขอรับคุณหนูเราอยู่ห่าง ๆ ไปก่อน เดี๋ยวพวกเขาคงแยกออกไป"

หน้าหนาวค่ำเร็วขึ้นนางเกรงว่าหากยังช้าอยู่ก็ต้องถึงจวนค่ำเดินทางลำบาก ปกติเส้นทางนี้ไม่ค่อยมีคนใช้มากนักเหตุใดวันนี้ถึงได้ประจวบเหมาะกับขบวนของนาง จู่ ๆ ขบวนม้าด้านหน้าก็หยุดลงทำให้รถม้าของมู่เหยียนหยุดตาม

"ด้านหน้าหยุดม้าขอรับ"

คนขับรถม้าร้องบอกนาง

"เร่งหน่อยเถิดขอทางเขา นี่ก็จะเย็นแล้ว"

นางบอกให้คนขับรถม้าไปเจรจาเขาจึงลงไปขอทาง

"คุณชายทั้งหลายต้องขออภัยด้วยขอรับ รถม้าของเรารีบมากขอทางให้พวกเราผ่านไปก่อนได้หรือไม่"

หลี่เอ้อเหลียนมองหน้าคนขับรถม้าตั้งแต่หัวจรดเท้าแววตาแข็งกระด้างไม่เป็นมิตร

"จะไปหูโจวเหมือนกันหรือ ข้าคงให้ผ่านไปก่อนไม่ได้หรอกข้าก็จะไปเช่นกัน"

เขาพูดเสียงดังเหมือนจงใจให้คนด้านในได้ยิน มู่เหยียนจับมือซวงซวงเอาไว้บีบแน่นพลางมองหน้ากัน

"ถ้าอย่างนั้นคุณชายหยุดม้าเพราะเหตุใดขอรับ"

หลี่เอ้อเหลียนเป็นผู้นำทางแต่เขาไม่คุ้นกับเส้นทางนี้เพราะไม่เคยมาทว่าได้โอ้อวดกับสหายว่าเป็นเส้นทางที่ตนเองชำนาญ

"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาถามข้าอยากไปก็ไปสิ หลีกทางให้เขาหน่อย"

สหายที่มาด้วยกันต่างเปิดทางให้ คนขับรถม้าจึงเร่งรถม้าให้เร็วขึ้นเพื่อจะได้ไม่ค่ำมืดเสียก่อน หลี่เอ้อเหลียนให้สัญญาณทุกคนตามไปห่าง ๆ

"นี่เอ้อเหลียน เราตามรถม้าคันนั้นทำไม รีบไปเถิดเดี๋ยวจะค่ำมืด"

สหายคนหนึ่งทักท้วงขึ้น

"ตามเขาไปนั่นแหละดีแล้ว หากเราไปเร็วเกินไปอาจจะไม่ปลอดภัย เกิดเรื่องใดขึ้นก็ให้รถม้าคันนั้นรับเคราะห์แทน"

ถึงจะไม่น่าฟังแต่พวกเขาก็ไม่พูดอะไรออกมาควบม้าตามทางไปเงียบ ๆ หลี่เอ้อเหลียนไม่สนใจเพราะเขาพูดตามความจริง ที่หูโจวมีท่านน้าและท่านอาทำงานอยู่ที่นั่นเมื่อไปถึงทุกคนก็ได้รับความสะดวกสบายแล้ว

มู่เหยียนนั่งเกร็งมาตลอดทางเมื่อลอบมองขบวนม้าที่ตามมาด้านหลัง นางไม่มั่นใจในความปลอดภัยแต่ไม่ได้แสดงออกว่ากำลังกลัวภัยอันตรายให้ซวงซวงตื่นกลัว ยังคงนิ่งสงบและคิดหาทางรับมือล่วงหน้าไปด้วย

รถม้าเทียบจอดที่หน้าจวนตระกูลหวงในยามซวี(19.00-21.00) พ่อบ้านเข้าไปรายงานหวงหมิงที่กำลังนั่งดื่มชาและทำงานในห้องหนังสือ

"เรียนนายท่าน คุณหนูมู่เหยียนมาขอรับ"

หวงหมิงลุกขึ้นเดินออกไปหน้าจวนอย่างเป็นห่วง ยามนี้คนอื่นเข้านอนกันหมดแล้วเหตุใดนางถึงเดินทางไกลมาถึงที่นี่

มู่เหยียนลงจากรถม้ายืนรออยู่หน้าจวนเห็นหวงหมิงเดินออกมาหานางย่อกายทำความเคารพด้วยท่าทางสงบ

"เหยียนเอ๋อร์ค่ำมืดขนาดนี้เดินทางมาได้อย่างไรเกิดปัญหาใดระหว่างทางกัน ลุงได้ยินพ่อบ้านฉีบอกเมื่อครู่ตกใจแทบแย่"

"ติดขัดเล็กน้อยแต่ไม่มีเรื่องต้องกังวลเจ้าค่ะ"

เขาชวนหลานสาวเข้าไปยังห้องรับรองให้แม่ครัวทำอาหารใหม่และสั่งบ่าวรับใช้ไปจัดห้องให้นาง

"หลานรบกวนท่านลุงแล้ว พอได้รับข่าวเรื่องท่านป้าไม่สบายหลานก็รีบมาเจ้าค่ะเลยไม่ได้แจ้งมาก่อน"

นางรีบอธิบายเพราะตอนนี้ท่านลุงมีสีหน้าเคร่งเครียดด้วยความเป็นห่วง

"ท่านป้าเข้านอนแล้ว เจ้าสามคนก็กินข้าวแล้วรีบพักผ่อนเถิด คราวหลังอย่าทำเช่นนี้อีกเข้าใจหรือไม่"

"เข้าใจเจ้าค่ะ"

หวงหมิงกลับไปทำงานต่อให้นางได้กินอาหารค่ำแล้วรีบพักผ่อน

ภายในห้องรับรองที่มู่เหยียนพักเป็นประจำมีการทำความสะอาดเอาไว้ทุกวันจึงไม่ต้องเตรียมใหม่ เพียงแต่สาวใช้เข้ามาดูความเรียบร้อยเท่านั้น วันนี้นางให้ซวงซวงนอนเป็นเพื่อนส่วนคนขับรถม้าเอารถไปเก็บและพักเรือนรับรองชายอีกฝั่ง

นางมองไปรอบห้องกว้างพอดีที่คุ้นเคยนึกเสียดายที่ไม่ได้ย้ายมาอยู่ ตระกูลหวงเหมือนบ้านหลังที่สองแต่อบอุ่นกว่า แม้แต่พ่อบ้าน คนรับใช้หรือว่าคนสวนนางเห็นพวกเขาแล้วยังรู้สึกอุ่นใจมากกว่าอยู่ที่จวนตระกูลมู่