เปลี่ยนแปลงชะตา

กลับถึงจวนจางเหยาตำหนิมู่เหยียนที่ทำให้นางขายหน้าจนไม่มีชิ้นดี

"เจ้ามันอวดดีทำให้ข้าอับอายเสียชื่อเสียง อกตัญญู"

มู่เหยียนต่างหากที่สมควรโกรธนางโต้เถียงจางเหยาทั้งที่ไม่เคยปริปากมาก่อน

"ที่ข้าทำมันเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ท่านทำด้วยซ้ำ กล้าดียังไงถึงเอาของของข้าไปเร่ขายเป็นของไร้ราคา"

จางเหยาไม่มีเรื่องใดจะเสียแล้วนางยืนหลังตรงกล่าวว่า

"ใครบอกไร้ราคา ของสิ่งนี้กำลังจะได้ในราคาสูงถ้าเจ้าไม่เข้ามาขวางเสียก่อน"

นางเชิดหน้าพูดขึ้นไม่สนใจความรู้สึกของมู่เหยียน

"หากข้าไปไม่ทันทรัพย์สินของข้าคงเป็นของผู้อื่นไปแล้ว"

มู่เหยียนกอดกล่องไม้เอาไว้อย่างหวงแหน

"เจ้าเคยรู้อะไรในจวนบ้านของที่ไม่จำเป็นควรขายออกไปซะ ตอนนี้ฐานะของจวนเราย่ำแย่ลงข้าประหยัดทุกอย่างช่วยนายท่าน ในเมื่อรายได้มันไม่เพียงพอเราก็ต้องทำเช่นนี้"

จางเหยาหน้าเครียดยกมือขึ้นกุมหน้าผาก มู่เหยียนไม่ได้พูดอะไรต่อปากสวยเม้มปากเอาไว้แน่น

"ของในกล่องนี้หากขายออกไปก็ช่วยต่อชีวิตคนในจวนได้เจ้าอย่าใจแคบนักเลย"

"ไม่มีทาง ต่อให้ข้าต้องอดตายก็จะไม่ขายห้ามคนอื่นแตะต้องมิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน"

นางไม่อยากอยู่ตรงนี้นานนักเดินกอดกล่องไม้สาวฝีเท้ากลับเรือนทันที จางเหยาถอนหายใจแรงก่อนเดินเข้าห้องโถง

"ปัง!"

เสียงตบโต๊ะดังลั่นแสดงถึงอารมณ์โกรธขั้นรุนแรงของจางเหยาชัดเจน

"นังเด็กอกตัญญู ช่วยครอบครัวแค่นี้ไม่ได้หรือไร จะกอดคอกันตายอยู่แล้วไม่รู้หรือ โง่เง่าทั้งพ่อทั้งลูก"

มู่หลิงได้ยินเสียงดังจากข้างห้องจึงเดินมาดู

"ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ"

ดวงตาเรียวรีตวัดมองบุตรสาวอย่างอารมณ์เสีย

"เพราะข้าทำเพื่อเจ้าเรื่องถึงลงเอยเช่นนี้อย่างไรเล่า"

มู่หลิงทำหน้างุนงงไม่เข้าใจมารดา ถามขึ้นเสียงเบา

"ทำอะไรเจ้าคะ"

นางหันมามองบุตรสาวเต็มตาเปลี่ยนอารมณ์ฉับพลัน

"เด็กโง่ ดูเจ้าสิทั้งสวยทั้งน่ารัก กิริยาเรียบร้อย งานฉลองต้อนรับขุนนางใหม่จะให้น้อยหน้าได้อย่างไร"

มู่หลิงแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานเมื่อได้รับคำชมจากมารดา พอรู้ถึงความหมายใบหน้างามก็แดงระเรื่อขึ้นมา

"อีกตั้งนานเจ้าค่ะ"

จางเหยาพูดคุยถึงเรื่องนี้นางก็อารมณ์ดียิ้มอย่างคาดหวัง

"ต้องเข้าตาใครสักคนแน่ ขุนนางใหม่ หนุ่ม ๆ มากมาย หรือไม่ก็บุตรชายขุนนางระดับสูง รอปักปิ่นก็ออกเรือนได้เลย"

"ท่านแม่ชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ"

มู่เหยียนนั่งกอดกล่องไม้อยู่บนเตียงนอนมีซวงซวงคอยอยู่เป็นเพื่อน สายตาของนางเลื่อนลอยคิดถึงมารดาพลางนึกในใจ

'ทำไมข้าไม่ย้อนเวลากลับไปตอนท่านแม่ยังอยู่'

หากเป็นเช่นนั้นนางคงมีแต่ความสุขแม้ต้องตายอีกครั้งก็ไม่เสียดาย ซวงซวงเห็นท่าไม่ดีนางจึงสะกิดหมู่เหยียน

"คุณหนูเจ้าคะ สบายดีหรือไม่เจ้าคะ"

มู่เหยียนรู้สึกตัวมองซวงซวงพยักหน้าเล็กน้อย ถึงนางจะคิดถึงท่านแม่มากมายเพียงใดก็ไม่อาจทำอะไรได้แล้วนอกจากอยู่กับปัจจุบันให้ดีที่สุด

"ข้าไม่เป็นไร เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด"

นางไม่อยากรบกวนเวลาของซวงซวงจึงบอกให้นางกลับไปพักได้ ตอนนี้ใต้เท้ามู่หลวนเฟิงออกไปราชการหลายวันยังไม่กลับมา เมื่อท่านพ่อกลับมานางจะแจ้งข่าวไปยังตระกูลหวงเรื่องรับตัวนางไปอยู่ที่เมืองหูโจว

"ที่ข้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัวเจ้าและหลินเอ๋อร์ ในงานเลี้ยงต้อนรับจอหงวนคนใหม่พร้อมทั้งขุนนางทั้งหลายเจ้าสองคนพี่น้องต้องเข้าร่วมงานอยู่แล้ว จะให้น้อยหน้าได้อย่างไร"

จางเหยาเดินเข้ามาหามู่เหยียนที่เรือนหลังในวันต่อมา มู่เหยียนนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ว่าอีกหกเดือนจะมีงานสำคัญ ครั้งนั้นนางได้พบกับเหอเจี้ยนฉวน

"ข้าไม่ไปเข้าร่วมพิธีฉลองอะไรนั่นหรอกเจ้าค่ะ ให้หลินเอ๋อร์ไปคนเดียวเถิด ถ้าจะใช้เหตุผลว่าเอาสมบัติข้าไปขายเพื่อเอามาทำให้ไม่ต้องน้อยหน้าผู้อื่นฟังไม่ขึ้นเท่าใดนัก หากข้าไม่ไปก็ไม่ต้องสิ้นเปลืองเพิ่ม เงินที่ท่านพ่อให้ท่านไว้คงพอสำหรับคุณหนูจวนตระกูลมู่หนึ่งคน"

นางบอกจุดประสงค์ของตัวเองออกไปพร้อมกับพูดให้จางเหยาได้เข้าใจว่าอย่ามาก้าวก่ายของส่วนตัวของนางอีก จางเหยาพูดไม่ออกไม่รอช้าสะบัดตัวเดินกลับทันที

"อวดดีนัก ถ้าอย่างนั้นก็เฝ้าจวนก็แล้วกัน"

มู่เหยียนทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่นางกับแม่เลี้ยงเป็นเหมือนไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด เมื่อไหร่ที่ตนยอมจางเหยาก็ฉวยโอกาสเอาเปรียบหากไม่ยอมก็กลายเป็นคนดื้อรั้นต่อผู้อาวุโส

คิดเลยไปถึงงานเฉลิมฉลองจอหงวนคนใหม่ในอีกหกเดือนข้างหน้า ครั้งนั้นนางและเหอเจี้ยนฉวนพบกันเพียงผิวเผินในฐานะบุตรสาวขุนนางคนหนึ่งเท่านั้น ทั้งสองฝ่ายไม่ได้ติดต่อหรือสานสัมพันธ์กันทว่านางแอบชอบพอเขาในใจลึก ๆ ทั้งที่เขามีท่าทีเฉยชา

"ครั้งนี้ข้าจะไม่ไปร่วมงานแน่นอน เราจะได้ไม่ต้องพบปะกันอีก"

อย่างน้อยมันก็เป็นหนทางรอดของนางที่ไม่ต้องเกี่ยวข้องกับเหอเจี้ยนฉวน อีกอย่างนางกำลังจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เมืองหูโจว ไม่แน่ว่าเรื่องราวอาจจะพลิกผันจากนางกลายเป็นมู่หลินก็เป็นได้ หากเรื่องใหญ่ของตระกูลนางจะปรึกษาท่านลุงท่านป้าและพี่ใหญ่ให้ช่วยเหลือ ท่านลุงมีพวกพ้องมากและยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้าเมืองหูโจว นางจะใช้โอกาสนี้ช่วยเหลือตระกูลมู่ให้รอดพ้นวิกฤตได้

นางจะช่วยแก้ไขเรื่องของบิดาให้พ้นภัยเท่าที่จะทำได้ สำหรับเหอเจี้ยนฉวนนางขอเลือกที่จะไม่รู้จักเขาจะดีกว่า เรื่องสองแม่ลูกก็คงต้องเป็นไปตามเหตุการณ์หากพวกนางยินยอมก็อาจจะรอดแต่หากเป็นเช่นเมื่อก่อนคงยากจะช่วยเหลือ

มู่หลวนเฟิงกลับมาแล้วซวงซวงเข้ามาส่งข่าวเพราะมู่เหยียนให้นางคอยติดตามข่าวการกลับมาแล้วให้รีบมารายงาน

"นายท่านกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

มู่เหยียนพยักหน้าเดินไปยังห้องโถงหน้าจวนเพื่อพูดคุยธุระสำคัญ

มู่หลวนเฟิง จางเหยาและมู่หลินนั่งอยู่กันพร้อมหน้ามู่เหยียนทำความเคารพบิดา ถามไถ่ขึ้นอย่างห่วงใย

"ท่านพ่อไปหลายวันกลับมาเหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ"

มู่หลวนเฟิงขมวดคิ้วกับคำพูดที่แปลกไป บุตรีเอกตระกูลมู่รู้จักห่วงใยผู้อื่นตั้งแต่เมื่อใด

"ได้นั่งพักก็ดีขึ้นแล้ว แล้วเจ้าล่ะติดขัดเรื่องใดหรือไม่"

จางเหยาที่นั่งข้าง ๆ ดูกระสับกระส่ายเกรงว่ามู่เหยียนจะปากสว่างฟ้องท่านพ่อของนางเหมือนที่เคยทำ มู่เหยียนมองแม่เลี้ยงชั่วพริบตาก็ยิ้มบางเอ่ยออกมา

"ลูกไม่มีปัญหาอะไรเจ้าค่ะ ท่านพ่อโปรดสบายใจ"

มู่หลวนเฟิงพยักหน้ายิ้มพึงพอใจนับเป็นครั้งแรกที่เขาไม่อยู่หลายวันโดยไม่เกิดเรื่องขึ้น

"เพียงแต่ลูกมีเรื่องจะขอเจ้าค่ะ"

คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงวางถ้วยชาลง

"พูดมาเถอะ"

"ลูกได้พูดกับท่านลุงท่านป้าลงความเห็นว่าลูกสมควรไปอยู่ที่หูโจวเจ้าค่ะ"

มู่หลวนเฟิงขมวดคิ้วแน่นขึ้น

"ไปทำไม"

"ท่านป้าคิดถึงท่านแม่ คงจะดีไม่น้อยหากมีลูกอยู่ใกล้ ๆ พี่ชายทั้งสองก็ไปทำงาน ท่านป้าคงเหงาลูกมาขออนุญาตท่านพ่อไปดูแลท่านป้าเจ้าค่ะ"

นางพูดเสียงราบเรียบไร้ซึ่งความเอาแต่ใจเหมือนทุกครั้ง

"ไปนานแค่ไหน"

"ลูกขอย้ายไปอยู่ที่นั่นเลยเจ้าค่ะ ลูกจะส่งข่าวเชิญท่านป้ามาเจรจากับท่านพ่ออีกครั้ง"

"อะไรนะ! ใครใช้ให้เจ้าคิดอย่างนี้ เจ้าเป็นคนตระกูลมู่ไม่ใช่ตระกูลหวง ข้าไม่อนุญาต ส่งข่าวไปบอกท่านป้าว่าไม่ต้องลำบากเดินทางมา"

"เหยียนเอ๋อร์พูดอะไรออกมา นายท่านกลับมาเหนื่อย ๆ เหตุใดก่อเรื่องอีกแล้ว"

จางเหยาพูดแทรกขึ้นมาขัดจังหวะก่อนที่สองพ่อลูกจะโต้เถียงกันเพราะมู่หลวนเฟิงเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจออกมาแล้ว

"แต่ลูกไม่สบายใจที่จะอยู่จวนตระกูลมู่เจ้าค่ะ ลูกสบายใจที่จะอยู่กับตระกูลหวง"

นางยังไม่ละความพยายาม มู่หลวนเฟิงยืนขึ้นสั่งเฉียบขาด

"ข้าไม่อนุญาตให้ไปไหนทั้งนั้น เจ้าต้องอยู่ที่นี่ ข้าจะส่งข่าวไปที่ตระกูลหวงเอง"

"ท่านพ่อ!"

มู่หลวนเฟิงเดินกลับห้องโดยไม่สนใจมู่เหยียนอีกตามด้วยจางเหยาที่ทำหน้าตำหนินางและมู่หลินก็เอ่ยขึ้นเมื่อบิดามารดาเดินออกไปแล้ว

"พี่หญิง อย่าทำให้ท่านพ่อลำบากใจบ่อย ๆ นักเลย"