ความทรงจำที่ว่างเปล่า

มู่เหยียนมองหน้ามู่หลินสายตาแข็งกร้าวเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ มู่หลินก้มหน้าลงไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดหลบสายตาแล้วเดินออกไป

เรื่องไม่ลงเอยง่าย ๆ แล้ว มู่เหยียนเองก็จนใจจะต่อรอง บิดาของนางคงโกรธมากที่บุตรสาวคนโตของตระกูลขอย้ายไปอยู่ที่อื่น ทั้งที่มีบิดามารดายืนหัวโด่อยู่ในจวนและเลี้ยงดูนางให้สุขสบายได้

แต่ไม่มีใครเข้าใจส่วนลึกของสาวน้อย บิดาก็ไม่เคยพบเจอเหตุการณ์ยามนางต้องลำบากหรือหากรับรู้ก็คงไม่ใส่ใจกระมัง

จดหมายจากตระกูลมู่ส่งมาที่ตระกูลหวงในอีกสองวันต่อมา

"ใต้เท้ามู่ไม่ยินยอมให้เหยียนเอ๋อร์มาอยู่ที่นี่ เห็นทีฮูหยินคงต้องทำใจแล้ว"

ใต้เท้าหวงหมิงพูดกับภรรยาหลังจากอ่านจดหมายเสร็จ จ้าวซือหงถอนหายใจใหญ่นี่นางคงหมดหวังเสียแล้ว แววตาหม่นแสงลงเล็กน้อยนึกเป็นห่วงหลานสาวที่อยู่เมืองหลวง

"ข้าเกรงว่านางจะลำบากเจ้าค่ะ"

"อย่าห่วงเลยนางอยู่กับบิดานะ นั่นก็บ้านของนางเอาไว้มีโอกาสเราได้เข้าเมืองหลวงค่อยแวะไปเยี่ยม"

หวงหมิงปลอบใจพร้อมกับยิ้มแย้มนางจึงผ่อนคลายความวิตกลงได้มาก

สำนักศึกษาเซิ่งจู

ดึกมากแล้วหยางหมิงเช่อเพิ่งดับไฟนอน ภายในสำนักศึกษาเงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงลมหนาวหวีดหวิวท่ามกลางความเงียบสงบ เพียงหลับตาชายหนุ่มก็หลับลงง่ายดาย หากเป็นที่สำนักศึกษาเขามักผ่อนคลายได้ง่าย อาจเพราะบรรยากาศของที่นี่เหมาะสมกับร่างกายของเขาก็เป็นได้

ในความมืดมิดผู้คนวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันอลหม่านเสียงกรีดร้องของเด็กและสตรีเสียดแทงเข้าไปในแก้วหู เด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ในมุมมืดมองดูภาพอันน่าสะพรึงกลัวด้วยใจที่ปวดร้าว เขาร้องไห้ดิ้นรนในอ้อมกอดแข็งแกร่งของใครคนหนึ่งและถูกดึงตัวออกไปห่างไกลจากสถานการณ์อันตราย

"ข้าไม่ไป ข้าไม่ไป ท่านพ่อ ท่านแม่!"

เสียงร้องดั่งใจจะขาดดังก้องภายในหัวก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง

หยางหมิงเช่อสะดุ้งตื่นขึ้นมากะทันหัน เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นเต็มใบหน้าทั้งที่อากาศหนาวเย็น หัวใจของเขาเต้นระรัวเหมือนฝันร้ายเพิ่งผ่านพ้นมาได้ไม่นาน จู่ ๆ ก็ปวดศีรษะขึ้นมาอย่างรุนแรงจนแทบระเบิด หยางหมิงเช่อยกมือขึ้นกุมขมับแน่นด้วยความเจ็บปวดทรมานเกินต้านทาน ชั่วครู่ภาพอันเลือนลางก็ปรากฏขึ้นในมโนสำนึก

สตรีบอบบางรอยยิ้มสดใสมีใบหน้าสวยหวานกำลังส่งยิ้มมาให้เป็นรอยยิ้มที่ช่วยให้หัวใจชุ่มฉ่ำเหมือนสายน้ำไร้กังวลและเต็มเปี่ยมไปด้วยความเสน่หา ไม่นานภาพนั้นก็สลัวเลือนรางและจางหายไป หยางหมิงเช่อหายปวดเป็นปลิดทิ้งเมื่อภาพสตรีนางนั้นปรากฏ ทว่าเขานึกไม่ออกว่าคือผู้ใดและคือสิ่งใด รู้สึกเพียงอย่างเดียวว่าตนเองได้ย้อนเวลากลับมาในอดีตของตัวเองโดยไม่มีความทรงจำใดหลงเหลืออยู่ มีเพียงเหตุการณ์เจ็บปวดที่เคยสูญเสียครอบครัวและภาพสตรีนางหนึ่งที่ไม่เคยชัดเจนและทำให้เขาหายปวดหัวทุกครั้งที่นางปรากฏขึ้น

ช่วงเวลาที่ย้อนกลับมาเป็นวันที่ครอบครัวถูกสังหารและเขาถูกพาตัวมาที่ตระกูลหยางแล้ว ก่อนมาถึงบุรุษคนหนึ่งเคยบอกไว้ว่าเมื่อถึงเวลาเขาจะได้กลับบ้านหลังเดิมและบอกบางอย่างให้เขาจดจำให้ขึ้นใจ

'สำนึกและตอบแทนบุญคุณ'

หยางหมิงเช่อลุกจากที่นอนออกไปล้างหน้าแล้วกลับเข้ามาใหม่ ชายหนุ่มเหม่อลอยคิดย้อนไปถึงวัยเด็กแล้วสงสัยตัวเอง ครั้งนั้นเขาตื่นขึ้นมาจากการหมดสติชั่วคราวก็พบว่าตนเองอยู่ในมุมเล็ก ๆ พอที่จะมองเห็นเหตุการณ์เบื้องหน้า คนในตระกูลถูกสังหารจนหมด หัวใจเด็กน้อยแหลกสลายมันเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกบดขยี้กลายเป็นบาดแผลฝังลึกในใจ ทว่าเขากลับมีเพียงความเจ็บปวด ไม่รู้สึกถึงความเคียดแค้น รู้เพียงว่าต้องไม่ทำให้ตนเองตกต่ำและซ่อนตัวเอาไว้ให้ดี แม้ตอนนั้นอยากจะพุ่งตัวออกไปตามสัณชาตญาณแต่เสียงทุ้มก็เตือนสติอยู่ด้านหลัง

"อย่าออกไป เจ้าจะตายอีกคนไม่ได้ไปจากที่นี่ต้องไปให้ไกลที่สุด"

เขาไม่เห็นหน้าคนชุดดำที่พาตัวออกไปพอเขาเชื่อฟังทุกอย่างก็มืดดำลงไปแล้วรู้สึกตัวอีกทีก็กลายเป็นสถานที่ไม่คุ้นเคยมาก่อน

สองสามีภรรยาที่รับเขาเป็นลูกบุญธรรมดีต่อเขามาก หยางหมิงเช่อคือชื่อที่บิดาตั้งให้ ทั้งสองคนเลี้ยงดูเขามาอย่างดีมอบความรักช่วยเติมเต็มความอบอุ่นของคำว่าครอบครัวไม่เคยขาดตกบกพร่อง

ถึงแม้จะมีความสุขดีแต่ในหัวใจลึก ๆ กลับอ้างว้างและเงียบเหงาอย่างบอกไม่ถูกจึงส่งผลให้เด็กชายที่เคยร่าเริงในอดีตกลับกลายเป็นชายหนุ่มผู้เงียบขรึม เก็บตัว และเย็นชา มีเพียงสองสามีภรรยาตระกูลหยางที่สามารถเยียวยาความรู้สึกของเขาไปได้บางส่วน

หยางหมิงเช่อเติบโตมาท่ามกลางความรักความอบอุ่นในครอบครัวเล็ก ๆ อันที่จริงน่าจะเพียงพอให้เขาได้มีชีวิตที่ดีแล้ว สอบเป็นขุนนางใช้ชีวิตให้ดี เป็นลูกกตัญญูทดแทนพระคุณพ่อแม่บุญธรรม สร้างคุณงามความดีให้กับวงศ์ตระกูลที่ล่วงลับเป็นการตอบแทนบรรพชนล้วนเป็นจิตสำนึกที่ควรปฏิบัติ

ทว่าหลายปีมานี้กลับมีความรู้สึกว่าเขากำลังติดค้างใครบางคนอยู่ ควรกลับไปชดใช้ให้คนผู้นั้นและรู้สึกผิดในใจที่สลัดไม่ออกมันค้างคาอยู่ในใจทั้งที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ

มาพร้อมกับคำพูดที่ควรสำนึกบุญคุณและการแก้แค้น

หยางหมิงเช่อจมอยู่กับความคิดวนเวียนไปมาจนกระทั่งยามเหม่า(05.00-06.59) ฟางอวี่ตื่นขึ้นมาสะดุ้งตกใจ เห็นเงามืดตะคุ่มอยู่บนเตียงข้าง ๆ จึงรีบจุดตะเกียงเมื่อเห็นแสงสว่างถึงเห็นว่าเป็นหยางหมิงเช่อ

"ข้าตกใจหมด เจ้าตื่นขึ้นมาทำไมแต่เช้า หรือว่ายังไม่ได้นอน"

หยางหมิงเช่อรู้สึกตัวตอบเสียงราบเรียบ สติยังมั่นคง

"ตื่นนานแล้ว"

"กังวลเรื่องการสอบหรือ ไม่ต้องห่วงหรือคร่ำเคร่งเจ้าสอบได้อยู่แล้ว"

ฟางอวี่ยังคงมั่นใจซึ่งหยางหมิงเช่อไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น

"อืม"

คำตอบสั้น ๆ ชวนน่าเบื่อที่ฟางอวี่คุ้นเคยเขาจึงไม่รู้สึกขัดเคือง

"วันนี้ข้าจะไปหาอาจารย์ใหญ่เจ้าอ่านหนังสือคนเดียวไปก่อน"

"อ้าวข้าอยากไปด้วย"

"แต่ข้ามีเรื่องคุยส่วนตัวไม่เกินสองชั่วยามก็กลับมา"

พูดจบก็เข้าไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ฟางอวี่ย่นจมูกย่างขุ่นเคืองถึงเขาจะเข้าใจสหายแต่ก็อยากไปด้วยดีกว่าอ่านหนังสือสุดแสนน่าเบื่ออยู่เช่นนี้

หยางหมิงเช่อเข้าพบอาจารย์ใหญ่ภายในห้องส่วนตัว

"ดูเหมือนเจ้าจะนอนไม่พอนะ ควรพักผ่อนบ้างหักโหมเกินไปไม่ดีต่อสุขภาพ"

"ขอบคุณอาจารย์ที่เป็นห่วง ศิษย์..."

เขาไม่พูดต่อผู้อาวุโสเลิกคิ้วขาวมองดูอีกครั้ง

"บทกวีของเจ้ามีความหมายลึกซึ้งหาคนเทียบได้ยาก นานหลายปีแล้วที่ข้าไม่ได้ประสบพบเจอ"

มองนัยน์ตาของหยางหมิงเช่อก็ยิ่งคุ้นเคย อาจารย์ทอดถอนใจกล่าวต่อ

"น่าเสียดายที่เขาจากไปแล้ว"

ดวงตาคู่งามหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขามาพบอาจารย์ด้วยความรู้สึกที่พูดกับใครไม่ได้นึกไม่ถึงว่าพอพบหน้ากันผู้อาวุโสมีเรื่องในอดีตที่ชวนให้คิดถึงใครบางคน

"ศิษย์บังอาจมารบกวนอาจารย์ต้องขออภัยด้วยขอรับ"

"ทำไมพูดเช่นนั้นเล่า เจ้าคิดว่าอาจารย์เป็นคนอื่นไปแล้วหรือ"

"ศิษย์มิกล้าขอรับ"

อาจารย์จึงถามขึ้น

"ห่วงเรื่องการสอบหรือ"

"เรื่องนั้นยังไม่ได้คิดขอรับ"

เขาพูดตามความจริงมิได้หวังตำแหน่งสูงสุด แค่สอบเป็นขุนนางได้แล้วใช้ความสามารถในการทำงานก็เลื่อนตำแหน่งได้ เพียงแค่สอบได้ขั้นต่ำก็ถือว่าสร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลแล้ว

อาจารย์หัวเราะอารมณ์ดีขึ้นมา หยางหมิงเช่อชอบพูดตรง ๆ จากใจจริง เป็นคนไม่มักใหญ่ใฝ่สูงที่หายากยิ่ง ได้พบหน้ากันถือว่าเป็นโชคชะตาแล้ว

"ศิษย์เห็นศิษย์พี่สองคนมีวรยุทธ อยากฝึกฝนวรยุทธขอรับ"

"หืม เพราะเหตุใดรึ"

อาจารย์ใหญ่เลิกคิ้วสูง เป็นขุนนางเก่งบุ๋นก็เพียงพอไม่ต้องบู๊ก็ได้ เด็กคนนี้คิดอะไรอยู่กัน