ขายสินค้า

ตระกูลมู่

มู่เหยียนแต่งกายด้วยชุดสีฟ้าอ่อนจัดแต่งทรงผมเรียบง่ายมองดูสวยสมวัย ในอดีตนางเป็นสตรีรักสวยรักงามการแต่งหน้าแต่งกายไม่เคยน้อยหน้าผู้อื่น แต่วันนี้นางเข้าใจชีวิตมากขึ้น เครื่องหน้าเครื่องหัวเยอะแยะไม่ช่วยทำให้ดูดีขึ้นมาได้

กล่องเครื่องประดับไม้แกะสลักลายดอกเหมย ของขวัญที่มารดาเคยมอบให้ในวันเกิดก่อนเสียชีวิตที่นางทั้งรักและหวงแหนหายไปจากตู้หลังจากนางเปิดออกจะหยิบมาปักเพื่อระลึกถึง ก่อนไปบ้านตระกูลหวงนางยังเปิดดูลูบไล้อย่างทะนุถนอมด้วยความคิดถึงมารดาอยู่เลย วันนี้กลับพบเพียงกล่องอื่นที่มีไม่มาก ตำแหน่งเดิมก็ถูกกล่องไม้อื่นเลื่อนมาทับจุดเดิมไปแล้ว

"ใครเข้ามาในห้องนี้"

โดยปกติมู่เหยียนไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น นางอยู่ในจวนอย่างเจียมตัวมาตลอดรู้ตัวดีว่าไม่เป็นที่โปรดปรานของบิดาและฮูหยิน ที่ไม่ค่อยชอบหน้านางเพราะความดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง นางไม่สุงสิงแม้แต่กับน้องสาวต่างมารดาความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงดูห่างเหินราวกับอยู่คนละตระกูล

ถึงมู่เหยียนไม่ชอบสู้รบปรบมือกับผู้ใด แม้กระทั่งบ่าวรับใช้ที่ไม่เคารพนางก็ไม่เคยบังคับให้จงรักภักดี แม้นางจะดื้อรั้นไม่ชอบทำตามคำสั่งของฮูหยินแต่ก็ไม่เคยทำตัวนอกลู่นอกทางให้ท่านพ่อต้องอับอาย เพียงแต่ไม่พูดมากให้ผู้ใดเสียหายเท่านั้น

แต่นางก็พลาดตรงที่ยินยอมแต่งเป็นอนุภรรยาของเหอเจี้ยนฉวนเพียงเพราะต้องการไปให้พ้นจากตระกูลมู่ ในเวลานั้นสมองของนางคิดเพียงว่าเขาเป็นคนที่ฮ่องเต้วางพระทัยมากที่สุดและช่วยคุ้มครองชีวิตของนางให้ดีขึ้นได้ ครานั้นเรื่องราวบานปลายเพราะกล่องใส่ปิ่นปักผมดอกอิงฮวาของท่านแม่หายไปและนางรู้จักกับเหอเจี้ยนฉวนที่เป็นขุนนางแล้ว

ทว่าครั้งนี้เรื่องราวแตกต่างออกไปกล่องไม้หายไปแล้วนางยังไม่รู้จักเขา การสอบจอหงวนยังไม่เริ่มต้นขึ้นที่สำคัญเวลานี้นางอายุได้เพียงสิบหกปี มู่เหยียนขนลุกขนชันเมื่อนึกถึง นางไม่เข้าใจว่าเหตุการณ์เดิมแต่ต่างเวลากันเกิดขึ้นได้อย่างไร

นางเดินออกจากห้องไปที่ห้องโถงด้านทิศตะวันออก ตัวการของเรื่องนี้เคยทำให้นางระเห็จออกจากจวน ครั้งนี้จะไม่ยอมหลีกหนีปัญหาอย่างเดิมอีกแล้ว

"ฮูหยินอยู่หรือไม่"

นางเห็นบ่าวของจางเหยากำลังยืนหันหลังขัดประตู เสียงของหมู่เหยียนคงไม่ดังพอบ่าวคนนั้นถึงยังไม่สนใจ

"ข้าถามว่าฮูหยินอยู่หรือไม่"

ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดดี ๆ กับคนพวกนี้ที่เคยมีส่วนร่วมทำให้นางต้องระหกระเหิน แต่มู่เหยียนก็อดทน

เมื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ดังขึ้นกว่าเดิมเสี่ยวหงถึงหันหน้ามาดูส่งสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้ากิริยาที่แสดงแข็งกระด้างไร้ความยำเกรง

"ฮูหยินออกไปทำธุระ คุณหนูใหญ่มีอะไรก็สั่งข้าเอาไว้"

นางพูดอย่างไม่พอใจพลางขัดประตูไปด้วย เมื่อก่อนก็เป็นเช่นนี้และมู่เหยียนเลือกที่จะนั่งรอจนกระทั่งจางเหยากลับมา นางไม่รอช้าเดินไปที่หน้าจวนสั่งรถม้าให้ออกไปที่ร้านขายเครื่องประดับทันที เสี่ยวหงวิ่งมาห้ามเอาไว้ไม่ทัน เข้าใจว่ามู่เหยียนคงนั่งรอหรือไม่ก็กลับเรือนของตนเอง

"จะตามไปทำไมกัน ฮูหยินสั่งไว้ว่ามีธุระให้รอก็ไม่เชื่อ"

แม้จะบ่นพึมพำแต่ก็อดชะเง้อมองตามไม่ได้ ความกังวลใจเกิดขึ้นตามมาเสี่ยวหงที่ทำตามคำสั่งของฮูหยินไม่ได้เริ่มวิตกกังวล

เส้นทางถนนในเมืองหลวงกว้างขวางประชาชนยังคงจับจ่ายใช้สอยคึกคักไม่ต่างจากชาติที่แล้ว เพียงแต่กิจการบางอย่างเพิ่งเริ่มต้นและบางร้านยังเพิ่งเริ่มคัดสรรสินค้ามาขายดังเช่นร้านขายเครื่องประดับขนาดย่อมตรงใจกลางเมือง

รถม้าจอดลงข้างร้านมู่เหยียนไม่รอช้าเดินเข้าด้านในก่อนที่สิ่งของของนางจะถูกเปลี่ยนมือ

"เถ้าแก่ลองดูปิ่นดอกอิงฮวานี้สิ เป็นของเก่าแก่ตระกูลมู่เจ้าค่ะ นายท่านไม่ขายให้ใครง่าย ๆ นะ มีคนอยากได้ตั้งหลายคนแต่นายท่านวางใจให้ข้านำมาที่ร้านนี้"

จางเหยากำลังนำเสนอสิ่งของล้ำค่าในกล่องไม้ นอกจากความงดงามแวววาวของปิ่นทำจากหยกยังแกะสลักดอกอิงฮวาประดับด้วยไข่มุกสีชมพูที่สวยงามและแปลกตายิ่งนัก เถ้าแก่ตาลุกวาวเมื่อกล่องไม้ถูกเปิดออกรู้ทันทีว่าสิ่งนี้เป็นของสูงค่าหายากยิ่งไม่เพียงแค่ตัวเครื่องประดับด้านใน กล่องไม้เนื้อดีที่เป็นของหายากลงลวดลายไว้ได้งดงามอย่างน่าอัศจรรย์ดูเหมาะสมกันดุจเป็นของที่ถูกจับคู่กันมาได้พอดี

"ใครบอกว่าจะขาย!"

มู่เหยียนเดินเข้ามาในร้านขัดขวางการค้าของทั้งสองคนขึ้น จางเหยาหันมามองทั้งตกใจระคนไม่พอใจชักสีหน้าเย็นชาใส่นาง

"อ้อ คุณหนูท่านนี้ เหตุใดพูดเช่นนี้"

เถ้าแก่เพิ่งเปิดร้านใหม่ไม่คุ้นเคยกับผู้ใดมากนักในเมืองนี้ ยิ่งสตรีที่ถูกเลี้ยงดูแต่อยู่ในจวนเช่นมู่เหยียนเขายิ่งห่างไกลกับคำว่ารู้จักนาง

"ข้าเป็นเจ้าของปิ่นปักผมชิ้นนี้ข้าไม่ขาย"

นางไม่รอช้าเอื้อมมือปิดกล่องเอากุญแจมาสวมและลงกลอนทันที

"กริ๊ก"

จากนั้นนางก็ถือวิสาสะถือไว้ในมืออย่างรวดเร็ว

"เหยียนเอ๋อร์ เจ้ากำลังจะทำให้ข้าขายหน้านะ"

จางเหยาบิดแขนนางกระซิบพูดเสียงดุ นางไม่สนใจสะบัดออกแล้วพูดกับเถ้าแก่

"เมื่อครู่มู่เหยียนอารมณ์ร้อนเกินไปต้องขออภัยเถ้าแก่ที่เสียมารยาทเจ้าค่ะ"

จางเหยาผ่อนคลายลงนางคิดว่าวันนี้จะเสียหน้าแล้ว ต่อเมื่อฟังคำพูดต่อไปของมู่เหยียนถึงกับไปไม่เป็นแทบหงายหลังตกเก้าอี้ตัวงาม

"แม่เลี้ยงของข้าเลอะเลือน นางสติไม่ค่อยสมประกอบคิดว่าของสิ่งนี้เป็นของตัวเองชอบเอาไปเร่ขายตามร้านต่าง ๆ ข้าต้องคอยตามเอากลับจวนทุกครั้งไปเจ้าค่ะ"

เถ้าแก่อ้าปากหวอเบิกตากว้างมองสตรีทั้งคู่อย่างไม่เข้าใจ

"อ้าว นี่เจ้าหลอกลวงข้ารึ"

"เถ้าแก่ข้าไม่..."

มู่เหยียนจึงพูดแทรกขึ้น

"ต้องขออภัยเถ้าแก่เจ้าค่ะได้เวลากินยาของนางแล้วข้าคงต้องขอตัว"

และหันมาพูดกับจางเหยาต่อ

"ท่านน้าข้าตามหาท่านตั้งแต่เช้าเลยนะเจ้าคะ กลับจวนเถิดได้เวลากินยาแล้ว และท่านต้องนอนพักตามหมอสั่งนะเจ้าคะ"

นางทำตัวเป็นลูกเลี้ยงกตัญญูต่อหน้าคนในร้านที่มุงดู เถ้าแก่ไม่อาจเอ่ยอะไรได้ทำเพียงพยักหน้าอย่างผิดหวัง คนในร้านต่างชื่นชมมู่เหยียนที่เอาใจใส่จางเหยาคิดว่าความสัมพันธ์จวนตระกูลมู่คงดีขึ้นแล้ว เพิ่งได้รู้ในคราวเดียวกันว่าจางเหยาไม่สบาย นางหันไปยิ้มให้จับมือแม่เลี้ยงเอาไว้แน่นดึงออกไปอย่างแนบเนียบ

สตรีคนหนึ่งเกิดสงสัยที่อยู่ดี ๆ ฮูหยินจวนตระกูลมู่ก็ป่วยกะทันหันทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีข่าวใดเล็ดลอดออกมา

"ฮูหยินไม่สบายเป็นอะไรหรือเจ้าคะ"

"เป็นโรคประสาทเจ้าค่ะท่านป้า ข้าต้องรีบพากลับจวนก่อนหากนางเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาเกรงว่าคนอื่นจะเดือดร้อน ขอบคุณท่านป้าแทนท่านน้าเจ้าค่ะ ขอลาก่อน"

"เจ้า!"

จากนั้นหมู่เหยียนก็ดึงมือจางเหยาแรงขึ้นไม่ให้นางมีโอกาสพูดพาขึ้นรถม้าให้พ้นสายตาผู้คนที่เดินมาดู