เข้าสู่ระบบแชร์
หนีจากตัวร้าย... 2
วันที่เผยแพร่:
2026-05-10 22:20:02“อย่า...ทำอะไรฉันเลยนะ”
คำพูดที่หลุดออกมาจากสตรีร่างเล็กในอ้อมกอดอ๋องเจ็ด คำพูดและการกระทำของสตรีผู้นี้เขาอยากรู้เหลือเกินว่า...นางคือใคร ตั้งแต่ทหารเจอนางนอนสงบอยู่กลางแดดไม่ไกลจากค่าย เขาสั่งให้คนพานางขึ้นหลังม้ามา รอจนนางฟื้นขึ้น หลังจากนั้นหลินหลันนางกลับไม่ใช่....สตรีอุ่นเตียงที่เขาคุ้นเคย “เจ้าพูดอะไรออกมา กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าเช่นนั้นหรือ” “ก็ใช่นะสิ ในนิยายคุณฆ่าหลินหลันเองกลับมือ ฉันไม่หนีก็บ้าแล้ว...” หลงอวิ๋นเฉินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมดั่งอสรพิษมองสตรีในอ้อมกอดด้วยความงงงวยปนสงสัยในความเป็นมานางมากขึ้น “นิยาย” เขาทวนคำพูดของนาง น้ำเสียงเย็นเฉียบแฝงไปด้วยความสงสัย ทันทีเฮ่อรั่วในร่างของหลินหลันกลืนน้ำลายเฮือก ก่อนยกมือขึ้นปิดปากกลับที่เผลอหลุดปากพูดบางอย่างออกมาโดยไม่รู้ตัว “ฮะ ฮ่า ฮ่า....ข้าแค่ฝันร้ายเท่านั้น ฝันว่าท่านฆ่าข้า ฝันไปเท่านั้น” คำแก้ตัวข้าง ๆ คู ๆ แม้จะช่วยอะไรหลินหลันไม่ได้ แต่อย่างน้อยวันนี้เขาก็ยังไม่ฆ่านาง หญิงสาวหาทางรอดสุดฤทธิ์ เขาเป็นถึงท่านอ๋องเจ็ดจอมโหดผู้ทำคุณงามความดีให้ฮ่องเต้ต้าเหลียงมากมาย ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงลูกที่เกิดจากสนมปลายแถวไร้ผู้หนุนหลัง พออ๋องเจ็ดเติบโตขึ้นมาเขากลับเก่งกาจเสียจนรัชทายาทยังหวั่นกลัว “ฝันร้ายอย่างนั้นหรือ ข้าคงใจดีกับเจ้ามากเกินไปหลินหลัน ลืมสถานะของเจ้าแล้วหรือว่าเจ้าเป็นเพียงสตรีชั้นต่ำที่ข้าเก็บมาก็เท่านั้น ถ้าไม่อยากตายก็เชื่อฟังข้าซะดี ๆ” เสียงเข้มขู่สตรีในอ้อมกอด แม้ในยามนี้เขาอยากจะบีบระหงของนางเพียงใดแต่ข่มใจเอาไว้เสียก่อน หลินหลันผู้นี้ช่างต่างคนก่อนนัก ไม่รู้ว่ามีมารร้ายตนใดมาสิงสู่ หรือนางวางแผนเล่นงานเขาภายหลังก็อาจเป็นไปได้ หลินหลันคนใหม่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเมื่อสบตาสายตาอันน่ากลัวของหลงอวิ๋นเฉินที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงในตัวหลินหลัย ชายหนุ่มที่กำลังกอดร่างของเธอเอาไว้ช่างเดาใจยากนัก ในนิยายเขาคือตัวร้าย มาเจอกลับตัวเขานี่แหละ ตัวร้ายตัวจริง “ขะ ข้ารู้สถานะตนเองดีเจ้าค่ะ” เสียงของหลินหลันสั่นเครือ ไม่กล้าเงยหน้าสบตากับสายตาจ้องเธอดุงดังราชสีห์ เฮ่อรั่วท่องในใจตอนนี้เธอคือหลินหลัน อย่างไรต้องเล่นให้สมบทบาทเพื่อการมีชีวิตรอดต่อไป....เกิดมายังไม่ได้กินหม้อไฟ เธอต้องมาตายอย่างน่าอนาถในนิยายก็ไม่ถูก “ดี คราวหน้าข้าจะไม่ใจดีกับเจ้าเช่นคืนนี้อีก” หญิงสาวยังไม่ทันได้ตอบกลับท่านอ๋องเจ็ดผู้เอาแต่ใจ ร่างเล็กก็ถูกอุ้มให้ลอยขึ้นมาแนบอกของเขา หลินหลันหดตัวเล็กไม่ต่างจากมดตัวน้อย ใบหน้าหญิงสาวแดงซ่านหูแนบชิดกับเสื้อเกราะของเขา หลินหลันได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นสม่ำเสมอ ท่านอ๋องก็มีหัวใจอย่างเช่นคนอื่นหรือเนี่ย.... สตรีในอ้อมแขนของหลงอวิ๋นเฉินนับวันนางยิ่งทวีความแปลกขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนได้ยินเพียงนามของเขาความกลัวก็กลืนกินหัวใจคนเหล่านั้นไปแล้ว นางต่างจากหลินหลันคนเดิมนอกจากภาษาประหลาดของนางการกระทำบ้าบิ่นของนางเรียกความสนใจจากเขาได้ไม่น้อยทีเดียว “ข้าคือหลินหลัน อย่าเล่นนอกบท ข้าคือหลินหลัน” เสียงกระซิบอุดอู้ ชายหนุ่มยังพอจับใจความได้ ดวงตาคมกริบทอดมองริมฝีปากเล็กที่ขมุบขมิบพึมพำถ้อยคำประหลาด “เจ้าพูดอะไรของเจ้า” อ๋องจอมโหดเอ่ยปากถามน้ำเสียงแฝงไปด้วยเย้ยหยันกระต่ายน้อยของตนที่ท่องภาวนาต่อเทพสวรรค์ราวกับคนไร้หนทางรอด “ข้ากำลังสวดขอบคุณสวรรค์ที่ท่านเมตตาไม่ฆ่าข้าตาย” เขาหลุบตามองนางนิ่ง ก่อนเค้นเสียงหัวเราะออกมาจากลำคอจนหญิงสาวขนลุกกับการกระทำของหลงอวิ๋นเฉิน ชายผู้นี้เดาทางไม่ถูกเสียจริง สายตาของหลินหลันสำรวจรวจมองทางรอบกาย ทางนี้มันไม่ใช่ทางที่เธอหนีออกมา เขาไม่ได้พานางกลับกระโจมของนางอย่างนั้นหรือ คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของหญิงสาวยังไม่ทันกระจ่าง เขาก็ออกแรงโยนเธอลงบนพื้นไร้ความเมตตา “โอ๊ย...โอนมาได้ คนนะไม่ใช่ลูกบอล” หลินหลันลูบสะโพกของตัวเองก่อนให้มือปัดฝุ่น เงยหน้ามองท่านอ๋องจอมโหดที่กล้าโยนเธอ ถ้าจะโยนแรงขนาดนี้ เขาไม่ควรอุ้มนางมาด้วยซ้ำ “เจ้าเลิกพร่ำเหลวไหลเช่นนั้นได้แล้ว คำสั่งของข้าต่อจากนี้เจ้าช่วยงานครัวในค่ายแห่งนี้ ถ้าคิดหนีอีกละก็ เจ้าตายแน่หลินหลัน” คำพูดเผด็จการถ่ายทอดคำสั่งเสียงดังฟังชัด สตรีที่เพิ่งถูกโยนเข้ามาในเรือนครัว ปี่เป้ย สตรีวัยห้าสิบผมหงอกขาวเต็มศีรษะตกใจไม่น้อยที่เห็นสาวน้อยถูกโยนเข้ามาไม่ต่างจากสัตว์ที่ถูกท่านอ๋องล่ามา นางคือสตรีอุ่นเตียงที่ถูกขายมาราคาแพง..... ชะตากรรมของสตรีผู้นี้น่าเวทนานัก ทางรอดเดียวของนางคือท่านอ๋องเมตตา ถ้าหากวันนั้นไม่ได้เมตตาของหลงอวิ๋นเฉิน หลินหลันคงถูกขายให้หอคณิกาไปแล้ว ปี่เป้ยเลี้ยงลูกหลงอวิ๋นเฉินมาตั้งแต่พระสนมชิ้นพระชนม์ ไยนางจะไม่รู้ว่าท่านอ๋องเจ็ดลึก ๆ ในใจนั้นมีเมตตาเพียงใด “ใจร้าย พอสั่งเสร็จก็สะบัดชายเสื้อเดินจากไปเฉยเลย” หลินหลันบ่นอุบ หญิงสาวพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนเห็นหญิงชรายกยิ้มให้ หลินหลันรีบเดินไปหาและนั่งลงข้างกายหญิงชราผู้นั้นทันที “เออ....ป้าคะ ป้าคือ...” หลินหลันเอ่ยปากถามทันที ทั้ง ๆ ที่นางเพิ่งโดนหลงอวิ๋นเฉินดุไปเมื่อครู่ ปี่เป้ยยกยิ้มมุมปากเอ็นดูเด็กสาวผู้นี้ ยื่นมือของตนไปปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าของนาง และใบหน้าขาวผ่องเปื้อนไปด้วยเศษดินอย่างเบามือ “ข้าคือ ปี่เป้ย เป็นคนดูแลงานครัวของท่านอ๋อง” “ข้าเรียกท่านว่าป้าเป้ยได้หรือไม่เจ้าคะ” หลินหลันพยายามปรับตัวให้เขากับคนที่นี่ ท่องเอาไว้ในใจ หลินหลันไม่ใช่เฮ่อรั่วอีกต่อไปแล้ว.... “ตามแต่เจ้าต้องการเถอะ” หลินหลันยิ้มบาง พยายามทำเสียงอ่อนหวานเข้าหา พลางท่องในใจซ้ำ ๆ ว่า... จากนี้ไป ข้าคือหลินหลัน มิใช่เฮ่อรั่วอีกต่อไปแล้ว
บทล่าสุด
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ความปรารถนาแสนเรียบง่ายของอ๋องเจ็ด 2
“ทูลท่านอ๋อง ฮูหยินไม่ได้ล้มป่วยแต่อย่างใดเพคะ หากแต่...กำลังมีชีวิตน้อย ๆ ก่อเกิดอยู่ในครรภ์” คำกล่าวนั้นราวกับเสียงสวรรค์ หลงอวิ๋นเฉินชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมที่เคยแข็งดั่งเหล็กกล้ากลับสั่นระริก เขาเงยหน้าขึ้นมองหมอหลวงเพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิด “เจ้าว่าอย่างไรนะ...นางกำลังตั้งครรภ์หรือ” “เพคะ เป็นสัญญาณแห่งมงคลยิ่ง ขอเพียงพักผ่อนมาก ๆ และอย่าคร่ำเคร่งเรื่องใด ฮูหยินก็จะปลอดภัยรวมถึงบุตรในครรภ์” หมอหลวงก้มคำนับอีกครั้งก่อนขอตัวออกจากเรือน เหลือเพียงความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความปีติ “เจ้าได้ยินหรือไม่ หลินหลัน เจ้ากำลังมีบุตรให้ข้า” หลงอวิ๋นเฉินกล่าวออกมาด้วยความดีใจ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่สั่นด้วยความตื้นตัน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง โน้มตัวกอดหญิงสาวไว้แนบอก มือหนาแตะหน้าท้องแผ่วเบาราวกับสัมผัสสิ่งล้ำค่า หลินหลันเองก็พลันตระหนกไปชั่วขณะ หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงหน้างามซีดเผือดก่อนจะแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ทันตั้งสติ ร่างบอบบางก็ถูกหลงอวิ๋นเฉินโอบกอดแน่นเสียจนแทบหายใจไม่ออก อ้อ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ความปรารถนาแสนเรียบง่ายของอ๋องเจ็ด 1
ดูเหมือนสิ่งที่หลงอวิ๋นเฉินคาดการณ์ไว้ จะไม่ผิดไปเท่าใดนัก เมื่อเขาถูกเสนอชื่อให้ขึ้นเป็นรัชทายาท ทว่ากลับปฏิเสธพระราชโองการนั้นไปทันที ตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดจึงตกอยู่กับ เจิ้นอ๋อง ซึ่งเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างเห็นพ้องเป็นเสียงเดียวกัน ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่เขากราบทูลต่อฮ่องเต้ คือ ขอเพียงได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับ ฮูหยินของเขา ดังเดิมแม้จะต้องพำนักอยู่ห่างไกลจากวังหลวง ทว่ากลับอบอวลด้วยความสุขอันเงียบสงบ สิ่งที่ฮ่องเต้เคยติดค้างต่อมารดาของเขาในอดีต บัดนี้ได้รับการชดใช้จนหมดสิ้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดต่างได้รับผลกรรมตามครรลอง หลงเหวินอี้... แม้จะยังมีลมหายใจอยู่ในร่าง ทว่าเมื่อถูกส่งไปอยู่ในตำหนักเย็นแล้ว ก็ไม่ต่างจากการตายทั้งเป็น ฮ่องเต้เองก็ยากนักจะทัดทานต่อความปรารถนาอันเรียบง่ายของหลงอวิ๋นเฉิน เขาได้แต่ปล่อยให้หลงอวิ๋นเฉินผู้นี้ไปตามชะตากรรมที่หลงอวิ๋นเฉินเลือกเอง สิ่งเดียวที่เขาขอไว้ในฐานะบิดา คือการจัดพิธีอภิเษกสมรสให้แก่หลงอวิ๋นเฉินและหลินหลันอย่างน้อยนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่ฮ่องเต้ผู้
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 3
ความเย็นเฉียบลอยมาสัมผัสผิวพรรณขาวสะอาดของหลินหลัน ร่างบางสะดุ้งตัวเล็กน้อย รู้ตัวอีกคราอาภรณ์ของหลินหลันก็ปลิวลอยลงข้างเตียงนอนเสียแล้ว ฝ่ามือใหญ่กอบกุมความนุ่มนวลคู่นั้นด้วยความหลงใหล ดวงตาคมกริบเปี่ยมล้มไปด้วยความไฟแห่งความปรารถนา “ท่านอ๋อง” เสียงครางแผ่วเบาทำให้หลงอวิ๋นเฉินแทบทนไม่ไหว เร่งเร้าให้กระชากอาภรณ์ของตนในทันที เพียงชั่วพริบตาร่างกายแข็งแกร่งของหลงอวิ๋นเฉินกลับเปลือยเปล่าไร้สิ่งใดขวางกั้น แสงสว่างจากเปลวไฟของตะเกียงมาพอที่ทำให้หลงอวิ๋นเฉินครึ้มอกครึ้มใจเมื่อเห็นสายตากลมโตราวกับลูกกวางคู่นั้นเปี่ยมล้มไปด้วยอยากรู้อยากเห็น “เจ้าไม่ต้องกลัว...” เสียงกระซิบปลอบโยนข้างหูช่วยบรรเทาความหวั่นกลัวในใจของนางลดน้อยลง นางหลงระเริงกับการปลอบประโลมของเขาได้เพียงไม่นาน ความร้อนชื้นจากริมฝีปากกำลังดูดกลืนยอดทรวงอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกที่มิอาจห้ามได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ลำแขนเรียวเล็กโอบกอดร่างใหญ่เอาไว้แน่นฝ่ามือลูบไล้สำรวจเรือนร่างของเขาไม่ต่างกัน หลินหลันไม่คิดเลยว่าเรือนร่างของบุรุษเบื้องหน้าจะทำให้นางหวั่นไหวถึงเพียง
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 2
หลงอวิ๋นเฉินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือเกลี่ยกลีบดอกที่ติดบนไหล่บางเบา ๆ “ของพวกนั้น ข้ามิอาจรับไว้ได้ หากเจ้าไม่อาจยิ้มอย่างสบายใจ” หลินหลันอมยิ้ม หัวใจหวั่นไหวกับคำพูดของบุรุษผู้นี้ “เพราะสิ่งใดเล่าจะมีค่ามากกว่าความสุขของเจ้า” เขาเอ่ยเบา ริมฝีปากแตะรอยยิ้มจาง “ข้าปรารถนาเพียงให้เจ้าอยู่กับข้า...โดยไม่ต้องหวั่นสิ่งใดอีกแล้ว” “ข้าไม่คิดว่าคำหวานหูเช่นนี้จะออกมาจากปากคนหน้าหนาเช่นท่าน” ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าหลงอวิ๋นเฉินผู้เหี้ยมโหด ผู้ที่ชื่อกระหึ่มไปทั่วใต้หล้า จะมีวันกลายเป็นบุรุษผู้ใช้วาจาอ่อนโยนหลอกล่อสตรีได้ถึงเพียงนี้ และแม้นางจะรู้ดีว่านั่นอาจเป็นเพียงถ้อยคำเอาใจ แต่หัวใจของหลินหลันกลับเต้นแรงจนไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า นางพ่ายแพ้ให้กับสายตาและคำพูดของหลงอวิ๋นเฉินโดยสิ้นเชิง “เช่นนั้น...คืนนี้ ข้าจะทำให้เจ้าประจักษ์เองว่า คนหน้าหนาเช่นข้า มิได้มีเพียงถ้อยคำแสนหวานเท่านั้น” เสียงทุ้มต่ำของหลงอวิ๋นเฉินคล้ายต้องมนตร์ยามแผ่วลอดริมฝีปาก นัยน์ตาคมทอดมองนางด้วยแววตาอ่อนลึก ราวจะกลืนกินความงามตรงหน
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 1
หลังเหตุการณ์ในงานเลี้ยงค่ำคืนนั้น ข่าวการปลดรัชทายาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งราชสำนัก ขุนนางผู้ใหญ่ต่างแตกตื่น ร่ำลือกันไปต่างถ้อยคำว่าฮ่องเต้ทรงเลือกผู้ใดขึ้นดำรงตำแหน่งรัชทายาทคนใหม่ เช้าวันต่อมา บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม รายพระนามของผู้ที่ถูกพิจารณามีอยู่เพียงไม่กี่ผู้เท่านั้น นอกจาก เจิ้นอ๋อง ผู้มากด้วยคุณงามความดีและสติปัญญาแล้ว ยังมี หลงอวิ๋นเฉิน อ๋องน้อยผู้ถูกเมินเฉยมานาน ซึ่งในยามนี้กลับได้รับการกล่าวขวัญถึงอย่างกว้างขวาง ราชสำนักที่เคยนิ่งสงบกลับกลายเป็นหม้อน้ำเดือด ทุกขุนนางต่างจับตาเฝ้ารอท่าทีของฮ่องเต้ เพราะรู้ดีว่า... การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชะตาของแผ่นดินไปตลอดกาล ขณะเดียวกันหลงอวิ๋นเฉินกำลังสำราญอยู่กับสตรีเดียวที่สามารถเข้าไปอยู่ในใจเขา หลินหลันกำลังให้อาหารปลาบนศาลาริมน้ำท้ายตำหนักรับรอง สายตาคมของเขาทอดมองนางอย่างหลงใหลไม่อาจละวาง ภาพในหัวเขาเต็มไปด้วยความฝันอันเรียบง่าย ใช้ชีวิตร่วมกับนางไปจนแก่เฒ่าภายใต้หลังคาเดียวกัน “ท่านอ๋อง... เอาแต่มองข้าอยู่เช่นนี้...” เสียงหวานแผ่วดั
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด เปิดโปง 2
ทุกสรรพเสียงในห้องเงียบงัน “เจ้าทรยศแม้คนในสายเลือดของเจ้าเพียงเพื่อแย่งชิงอำนาจ หัวใจเจ้าถูกไฟโลภเผาผลาญจนเหลือเพียงเถ้าถ่านกระนั้นหรือ มิหนำซ้ำยังบังอาจยกมือทำร้ายราษฎรผู้บริสุทธิ์ ข้าเลี้ยงเจ้ามาเพื่อให้เป็นผู้ปกป้องแผ่นดิน ไม่ใช่ผู้เผามันให้มอดไหม้ หากภายภาคหน้าเจ้าขึ้นเป็นฮ่องเต้... ข้าหวั่นว่าใต้หล้านี้จะลุกเป็นไฟเพราะเจ้าจริง ๆ” “เสด็จพ่อ ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น” รัชทายาทคุกเข่าลงกลางงานเลี้ยง เสียงของเขาสั่นระรัว ดวงหน้าซีดเผือด “ข้าถูกใส่ร้าย โปรดทรงเมตตาสอบสวนก่อน” ฮ่องเต้สะบัดพระหัตถ์อย่างกราดเกรี้ยว “เมตตา เจ้าลอบฆ่าน้องร่วมสายโลหิต ยังกล้าร้องขอเมตตาอีกหรือ” พระสุรเสียงทรงอำนาจดังสะท้านทั่วท้องพระโรง “ตั้งแต่บัดนี้ รัชทายาทหลงเหวินอี้ ถูกถอดจากตำแหน่ง และให้ส่งตัวไปควบคุมไว้ ตำหนักเย็นจนกว่าจะสอบสวนสิ้นสุด” เสียงขันทีขานรับดังก้อง ขุนนางทั้งหลายคุกเข่าลงพร้อมกัน ในขณะที่หลงเหวินอี้ถูกลากตัวออกจากท้องพระโรง ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เขาเหลียวมองหลงอ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด เงามืด 1
บ่ายคล้อยแสงอาทิตย์เริ่มอ่อนลง หลงอวิ๋นเฉินพาหลินหลันเดินจนทั่วตลาดโดยมีทหารองครักษ์ค่อยตามอยู่ห่าง ๆ ทั้งสองเดินมาถึงโรงเตี๊ยมขนาดเล็กแถวชานเมืองด้วยความอ่อนล้า หลินหลันถือวิสาสะลากแขนแกร่งของหลงอวิ๋นเฉินเข้าไปในโรงเตี๊ยมทันที “เถ้าแก่ ๆ ขอน้ำชาเย็น ๆ หน่อยเจ้าค่ะ” หลิ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ตัวร้ายในนิยาย หรือแค่...ชายผู้มีหัวใจคนหนึ่ง 2
หลินหลันนั่งรถม้าครั้งแรกในชีวิต...ย่อมต้องตื่นตาเป็นธรรมดา มือบางแวกม่านขณะที่รถม้ากำลังเคลื่อนตัวตามถนน และความตื่นเต้นในแววตาของนางฉายชัดจนปิดไม่มิด ดวงตากลมโตเบิกกว้างรูม่านตาขยายเมื่อภาพเบื้องหน้าเผยให้เห็นชุมชนคึกคัก ชาวบ้านตั้งแฝงขายของริมถนน ตลอดจนเสียงจอแจของผู้คนในตลาด
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ตัวร้ายในนิยาย หรือแค่...ชายผู้มีหัวใจคนหนึ่ง 1
แสงแดดอ่อนของรุ่งสางทอผ่านผ้าม่านเข้ามาในกระโจม สะท้อนเงาละมุนบนผิวกายของหลงอวิ๋นเฉินกำลังกกกอดร่างเล็กเอาไว้ หลงอวิ๋นเฉินลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ พลันรู้สึกถึงความอบอุ่นในอ้อมกอดของตน แขนข้างหนึ่งของเขาชาเนื่องจากศีรษะของสตรีในอ้อมกอดกำลังนอนหนุนอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหวานของหญ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด บัวลอยสร้างเรื่อง 2
“ข้ายังฝึกไม่เสร็จเลย” หลินหลันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกระอึกกระอัก ใบหน้าขัดเขินเล็กน้อย สิ่งที่เผลอพูดออกไป หลงอวิ๋นเฉินคงได้ยินหมดแล้ว เหลือเพียงหาข้อแก้ตัวโดยการเถียงข้าง ๆ คู ๆ ก็เท่านั้น “ถ้า หะ ให้.... ท่านให้ข้าฝึกสักเจ็ดวันดีไหมเจ้าคะ” อย่างน้อยก็หลินหลันก็มีเวลารอดอีกเจ็ดวัน
บางทีคุณอาจจะชอบ
ทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน129.3K viewsย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์102.1K viewsทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า87.2K viewsย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง240.3K viewsเส้นทางชีวิตที่แผดเผา ถักทอความฝันดั่งสายรุ้ง
Akasha 26 viewsท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า
วันว่างว่างของหญิงใหญ่261 viewsสวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา746 viewsขย่มรักอาจารย์ฮอตเนิร์ด
ซีไซต์665 views
