เข้าสู่ระบบแชร์
เป็นหลินหลันไม่ง่ายเอาเสียเลย 1
วันที่เผยแพร่:
2026-05-11 10:47:32“ในนิยายหลินหลันคือสตรีผู้อ่อนต่อโลก โดนบิดาลากมาขาย ท่านอ๋องเมตตาจึงรับนางเอาไว้เพื่ออุ่นเตียงเท่านั้น ขั้นแรกของการมีชีวิตรอดได้คือ..... หลินหลันต้องปรนนิบัติท่านอ๋องเจ็ด...” หลังจากช่วยงานครัวป้าเป้ย หลินหลันนึกอยากออกมาสำรวจค่ายทหารต้าเหลียง
หลงอวิ๋นเฉินชาญฉลาดยิ่งนักเลือกตั้งค่ายใกล้แหล่งน้ำและหุบเขา และตั้งเวรยามหนาแน่น กำลังคิดเรื่องราวของหลงอวิ๋นเฉินอย่างเพลินจิต เสียงของแหล่งน้ำเรียกความสนใจจากหญิงสาวได้เป็นอย่างดี ฝีเท้าเร่งออกแรงไปตามเสียงของสายนทีอย่างรัวเร็ว ทหารสองนายที่ถูกท่านอ๋องสั่งให้ตามติดนางทุกฝีเท้าก็เร่งย่องเบาตามไม่ขาด “ตามอยู่ได้ แต่ก็ช่างเถอะ.... การมีชีวิตรอดสำคัญกว่า” “เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดอยู่...” เสียงของหญิงชราที่หลินหลันเพิ่งขออนุญาตออกมาเดินสำรวจค่าย นางเห็นป้าเป้ยกำลังซักเสื้อผ้าของใครบางคนที่คุ้นตาเหลือเกิน “ป้าเป้ย...” “ข้าเองน่ะสิ เจ้าคิดอยากหนีไปจากที่นี่อีกแล้วอย่างนั้นหรือ” คำถามของปี่เป้ยทำเอาหลินหลันได้ยินเช่นนั้นถึงกลับเม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าเหมือนแมวที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา “ไม่ได้คิดหนีเสียหน่อยเจ้าค่ะ” หลินหลันเดินไปหาป้าเป้ยพร้อมทำท่าทางออดอ้อน “คิดได้เช่นนั้นก็ดี” ปี่เป้ยส่ายหน้ากับท่าทางไร้เดียงสา ก่อนถอนหายใจแล้วเอ่ยต่อ “ถ้าเจ้ารู้จักใช้ท่าออดอ้อนท่านอ๋องได้อย่างที่อ้อนข้า เห็นทีชีวิตเจ้าคงไม่ต้องลำบากถึงเพียงนี้หรอก” “แล้วท่านป้าเป้ยมีวิธีช่วยข้าหรือไม่เจ้าคะ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ขอแค่มีชีวิตรอดและท่านอ๋องเมตตาไม่ฆ่าหลินหลันตายในตอนต้นเรื่องก็คงดีไม่น้อย หญิงชราส่ายหน้ากับความคิดของสตรีผู้นี้ ช่างแสนซนเสียจริง ปลายนิ้วออกดีดแรงใส่หน้าผากมนของหลินหลันทันที “โอ๊ย....ป้าเป้ย...” “ความคิดของเจ้าช่างซุกซนเสียจริง ข้าหมายถึง หากเจ้าอยากให้ท่านอ๋องเมตตาเจ้า เจ้าควรหัดเอาอกเอาใจเขา” ปี่เป้ยหัวเราะในลำคอ มองหลินหลันที่ลูบหน้าผากของตัวเอง ก่อนนางจะยื่นตะกร้าผ้าให้หลินหลัน “อย่างแรกหน้าที่ชายาที่ดีควรพึ่งกระทำต่อผู้เป็นสามี” ดวงตากลมโตกะพริบถี่ ๆ หลินหลันส่ายหน้ารัวเร็ว ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยซักเสื้อผ้าให้ใคร แล้วไยต้องมาทำให้ท่านอ๋องผู้นี้เล่า..... “แล้วตำราท่ายาก หรือ ยาเสน่ห์ไม่มีหรือเจ้าคะ” “อย่างแรกที่เจ้าควรทำคือ ซักผ้า...” ปี่เป้ยอมยิ้มเอ็นดู มองหญิงสาวที่ใบหน้าของนางในยามนี้ไม่พอใจอย่างยิ่งที่ต้องมาซักชุดเกราะให้ท่านอ๋อง “ละ...แล้วตำราท่ายาก หรือไม่ก็.....ยาเสน่ห์แบบพิเศษก็ไม่มีหรือเจ้าคะ” หลินหลันยังไม่ลดความพยายามรบเร้าป้าเป้ย ปี่เป้ยหัวเราะกับคำพูดไร้แก่นสารของนางจนไหล่สั่น และเอ่ยออกมาด้วยท่าขำขันเสียงดัง... “หากเจ้าไม่อยากตายก่อนถึงมือท่านอ๋องละก็...เริ่มจากซักผ้าเถิด เด็กน้อย”เสียงหัวเราะของหญิงชราดังมากพอที่ทหารสองนายนำความไปแจ้งแก่อ๋องเจ็ด มารแห่งแคว้นต้าเหลียงเงยหน้าหลังจากอ่านตำราพิชัยสงคราม มุมปากยกยิ้มด้วยความประหลาดใจยิ่ง
“นางคิดจะทำอันใด.. จับตาดูนางเอาไว้อย่าให้คาดสายตา หากนางเป็นอะไรไป พวกเจ้าย่อมรู้ดีว่าต้องเจอกับสิ่งใด” หลงอวิ๋นเฉินสั่งด้วยน้ำเสียงเข้ม แม้แต่ตัวของเขาเองคงไม่ได้ทันสังเกตตั้งแต่แม่นางหลินหลันกลับมา หลงอวิ๋นเฉินก็เผลอยิ้มมุมปากมากกว่าปกติ คงมีเพียง เหวินซ่าง องครักษ์หนึ่งเดียวของท่านอ๋องเจ็ดมองเห็นสิ่งนี้ เขาอยู่รับใช้หลงอวิ๋นเฉินมานานมีหรือจะไม่หยั่งรู้ว่า หัวใจบุรุษแม้จะห้าวหาญเพียงใดย่อมต้องการน้ำฝนมาชโลมใจเช่นแม่นางหลินหลัน “เจ้ายิ้มอันใด เหวินซ่าง” สุรเสียงดังขึ้นถามองครักษ์คู่ใจที่ยามนี้กำลังยิ้มออกมาอย่างเปิดเผย อ๋องเจ็ดมองแล้วนึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจ “ขออภัยขอรับ ข้าเพียงขำขันเรื่องของแม่นางหลินหลันเพียงเท่านั้น กระต่ายตัวน้อยพยายามเพียงใดคงไม่มีทางรอดน้ำมือเสือร้ายไปได้” “เจ้าว่าข้าเป็นเสือร้ายอย่างนั้นหรือ” หลงอวิ๋นเฉินนึกไม่พอใจกับคำพูดของเหวินซ่าง เหวินซ่างไม่เพียงแต่รู้ใจเขาไปเสียทุกอย่าง... เหวินซ่างอ่านความปรารถนาของเขาได้อย่างปรุโปร่ง “มิกล้า มิกล้าขอรับ....” “หลินหลันผู้นี้แปลกนัก....” หลงอวิ๋นเฉินเอ่ยขึ้นลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบราบ นัยน์ตาทอดมองไปยังด้านนอกที่มิอาจซ่อนความสงสัยในตัวของสตรีผู้นั้นลงได้ “แม่นางหลินหลัน ผู้นี้ ต่างจากแม่นางหลินหลันในอดีตขอรับ ในอดีตนางหวั่นกลัวต่อท่านอ๋องมิกล้ามองหน้า ทว่าแม่นางหลินหลันผู้นี้ไม่มีแม้ความกลัวต่อท่านเลยสักนิด ความกลัวเดียวของนางคงกลัวถูกท่านฆ่ากระมัง” “ความตายเปลี่ยนนางถึงขนาดนี้เชียวหรือ..... นางกลัวตาย แต่ไม่กลัวฆ่าอย่างนั้นหรือ” หลงอวิ๋นเฉินกล่าวขึ้นเสียงเรียบ พร้อมยกมือขึ้นเท้าคางครุ่นคิดกับคำพูดของเหวินซ่าง ทั่วหล้าผู้คนต่างเกรงกลัวบารมีของท่านอ๋องเจ็ด ถึงแม้ไม่ใช่รัชทายาทแต่คนกลับยำเกรงต่อนามของหลงอวิ๋นเฉิน อ๋องเจ็ดแสนอำมหิต ไร้ปรานี เข่นฆ่าผู้คนมากมายเพื่ออำนาจ หลินหลันผู้นี้นางกลับไม่กลัวเขาเลยสักนิด ....นางแค่กลัวว่าเขาจะฆ่านางก็เท่านั้น ช่างน่าหงุดหงิดใจเสียจริง “ท่านอ๋องเจ็ดขอรับ” ทหารที่เขาเพิ่งสั่งเฝ้าหลินหลันเอาไว้เอ่ยขออนุญาต “มีอะไร” หลงอวิ๋นเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและสงสัยในคราเดียวกัน “แม่นางหลินหลันให้มาเอาเสื้อผ้าของท่านไปซักขอรับ” “เอาไปให้นาง แล้วเจ้าบอกนางด้วยว่า หากมีแรงเหลือ พรุ่งนี้ข้าอยากกิน...บัวลอย” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกไร้อารมณ์เช่นเดิม ทว่าครั้งนี้กลับแตกต่างไปจากครั้งก่อนรอยยิ้มมุมปากของท่านอ๋องทำให้ทหารนึกขนลุกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
บทล่าสุด
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ความปรารถนาแสนเรียบง่ายของอ๋องเจ็ด 2
“ทูลท่านอ๋อง ฮูหยินไม่ได้ล้มป่วยแต่อย่างใดเพคะ หากแต่...กำลังมีชีวิตน้อย ๆ ก่อเกิดอยู่ในครรภ์” คำกล่าวนั้นราวกับเสียงสวรรค์ หลงอวิ๋นเฉินชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมที่เคยแข็งดั่งเหล็กกล้ากลับสั่นระริก เขาเงยหน้าขึ้นมองหมอหลวงเพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิด “เจ้าว่าอย่างไรนะ...นางกำลังตั้งครรภ์หรือ” “เพคะ เป็นสัญญาณแห่งมงคลยิ่ง ขอเพียงพักผ่อนมาก ๆ และอย่าคร่ำเคร่งเรื่องใด ฮูหยินก็จะปลอดภัยรวมถึงบุตรในครรภ์” หมอหลวงก้มคำนับอีกครั้งก่อนขอตัวออกจากเรือน เหลือเพียงความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความปีติ “เจ้าได้ยินหรือไม่ หลินหลัน เจ้ากำลังมีบุตรให้ข้า” หลงอวิ๋นเฉินกล่าวออกมาด้วยความดีใจ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่สั่นด้วยความตื้นตัน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง โน้มตัวกอดหญิงสาวไว้แนบอก มือหนาแตะหน้าท้องแผ่วเบาราวกับสัมผัสสิ่งล้ำค่า หลินหลันเองก็พลันตระหนกไปชั่วขณะ หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงหน้างามซีดเผือดก่อนจะแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ทันตั้งสติ ร่างบอบบางก็ถูกหลงอวิ๋นเฉินโอบกอดแน่นเสียจนแทบหายใจไม่ออก อ้อ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ความปรารถนาแสนเรียบง่ายของอ๋องเจ็ด 1
ดูเหมือนสิ่งที่หลงอวิ๋นเฉินคาดการณ์ไว้ จะไม่ผิดไปเท่าใดนัก เมื่อเขาถูกเสนอชื่อให้ขึ้นเป็นรัชทายาท ทว่ากลับปฏิเสธพระราชโองการนั้นไปทันที ตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดจึงตกอยู่กับ เจิ้นอ๋อง ซึ่งเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างเห็นพ้องเป็นเสียงเดียวกัน ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่เขากราบทูลต่อฮ่องเต้ คือ ขอเพียงได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับ ฮูหยินของเขา ดังเดิมแม้จะต้องพำนักอยู่ห่างไกลจากวังหลวง ทว่ากลับอบอวลด้วยความสุขอันเงียบสงบ สิ่งที่ฮ่องเต้เคยติดค้างต่อมารดาของเขาในอดีต บัดนี้ได้รับการชดใช้จนหมดสิ้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดต่างได้รับผลกรรมตามครรลอง หลงเหวินอี้... แม้จะยังมีลมหายใจอยู่ในร่าง ทว่าเมื่อถูกส่งไปอยู่ในตำหนักเย็นแล้ว ก็ไม่ต่างจากการตายทั้งเป็น ฮ่องเต้เองก็ยากนักจะทัดทานต่อความปรารถนาอันเรียบง่ายของหลงอวิ๋นเฉิน เขาได้แต่ปล่อยให้หลงอวิ๋นเฉินผู้นี้ไปตามชะตากรรมที่หลงอวิ๋นเฉินเลือกเอง สิ่งเดียวที่เขาขอไว้ในฐานะบิดา คือการจัดพิธีอภิเษกสมรสให้แก่หลงอวิ๋นเฉินและหลินหลันอย่างน้อยนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่ฮ่องเต้ผู้
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 3
ความเย็นเฉียบลอยมาสัมผัสผิวพรรณขาวสะอาดของหลินหลัน ร่างบางสะดุ้งตัวเล็กน้อย รู้ตัวอีกคราอาภรณ์ของหลินหลันก็ปลิวลอยลงข้างเตียงนอนเสียแล้ว ฝ่ามือใหญ่กอบกุมความนุ่มนวลคู่นั้นด้วยความหลงใหล ดวงตาคมกริบเปี่ยมล้มไปด้วยความไฟแห่งความปรารถนา “ท่านอ๋อง” เสียงครางแผ่วเบาทำให้หลงอวิ๋นเฉินแทบทนไม่ไหว เร่งเร้าให้กระชากอาภรณ์ของตนในทันที เพียงชั่วพริบตาร่างกายแข็งแกร่งของหลงอวิ๋นเฉินกลับเปลือยเปล่าไร้สิ่งใดขวางกั้น แสงสว่างจากเปลวไฟของตะเกียงมาพอที่ทำให้หลงอวิ๋นเฉินครึ้มอกครึ้มใจเมื่อเห็นสายตากลมโตราวกับลูกกวางคู่นั้นเปี่ยมล้มไปด้วยอยากรู้อยากเห็น “เจ้าไม่ต้องกลัว...” เสียงกระซิบปลอบโยนข้างหูช่วยบรรเทาความหวั่นกลัวในใจของนางลดน้อยลง นางหลงระเริงกับการปลอบประโลมของเขาได้เพียงไม่นาน ความร้อนชื้นจากริมฝีปากกำลังดูดกลืนยอดทรวงอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกที่มิอาจห้ามได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ลำแขนเรียวเล็กโอบกอดร่างใหญ่เอาไว้แน่นฝ่ามือลูบไล้สำรวจเรือนร่างของเขาไม่ต่างกัน หลินหลันไม่คิดเลยว่าเรือนร่างของบุรุษเบื้องหน้าจะทำให้นางหวั่นไหวถึงเพียง
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 2
หลงอวิ๋นเฉินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือเกลี่ยกลีบดอกที่ติดบนไหล่บางเบา ๆ “ของพวกนั้น ข้ามิอาจรับไว้ได้ หากเจ้าไม่อาจยิ้มอย่างสบายใจ” หลินหลันอมยิ้ม หัวใจหวั่นไหวกับคำพูดของบุรุษผู้นี้ “เพราะสิ่งใดเล่าจะมีค่ามากกว่าความสุขของเจ้า” เขาเอ่ยเบา ริมฝีปากแตะรอยยิ้มจาง “ข้าปรารถนาเพียงให้เจ้าอยู่กับข้า...โดยไม่ต้องหวั่นสิ่งใดอีกแล้ว” “ข้าไม่คิดว่าคำหวานหูเช่นนี้จะออกมาจากปากคนหน้าหนาเช่นท่าน” ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าหลงอวิ๋นเฉินผู้เหี้ยมโหด ผู้ที่ชื่อกระหึ่มไปทั่วใต้หล้า จะมีวันกลายเป็นบุรุษผู้ใช้วาจาอ่อนโยนหลอกล่อสตรีได้ถึงเพียงนี้ และแม้นางจะรู้ดีว่านั่นอาจเป็นเพียงถ้อยคำเอาใจ แต่หัวใจของหลินหลันกลับเต้นแรงจนไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า นางพ่ายแพ้ให้กับสายตาและคำพูดของหลงอวิ๋นเฉินโดยสิ้นเชิง “เช่นนั้น...คืนนี้ ข้าจะทำให้เจ้าประจักษ์เองว่า คนหน้าหนาเช่นข้า มิได้มีเพียงถ้อยคำแสนหวานเท่านั้น” เสียงทุ้มต่ำของหลงอวิ๋นเฉินคล้ายต้องมนตร์ยามแผ่วลอดริมฝีปาก นัยน์ตาคมทอดมองนางด้วยแววตาอ่อนลึก ราวจะกลืนกินความงามตรงหน
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 1
หลังเหตุการณ์ในงานเลี้ยงค่ำคืนนั้น ข่าวการปลดรัชทายาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งราชสำนัก ขุนนางผู้ใหญ่ต่างแตกตื่น ร่ำลือกันไปต่างถ้อยคำว่าฮ่องเต้ทรงเลือกผู้ใดขึ้นดำรงตำแหน่งรัชทายาทคนใหม่ เช้าวันต่อมา บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม รายพระนามของผู้ที่ถูกพิจารณามีอยู่เพียงไม่กี่ผู้เท่านั้น นอกจาก เจิ้นอ๋อง ผู้มากด้วยคุณงามความดีและสติปัญญาแล้ว ยังมี หลงอวิ๋นเฉิน อ๋องน้อยผู้ถูกเมินเฉยมานาน ซึ่งในยามนี้กลับได้รับการกล่าวขวัญถึงอย่างกว้างขวาง ราชสำนักที่เคยนิ่งสงบกลับกลายเป็นหม้อน้ำเดือด ทุกขุนนางต่างจับตาเฝ้ารอท่าทีของฮ่องเต้ เพราะรู้ดีว่า... การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชะตาของแผ่นดินไปตลอดกาล ขณะเดียวกันหลงอวิ๋นเฉินกำลังสำราญอยู่กับสตรีเดียวที่สามารถเข้าไปอยู่ในใจเขา หลินหลันกำลังให้อาหารปลาบนศาลาริมน้ำท้ายตำหนักรับรอง สายตาคมของเขาทอดมองนางอย่างหลงใหลไม่อาจละวาง ภาพในหัวเขาเต็มไปด้วยความฝันอันเรียบง่าย ใช้ชีวิตร่วมกับนางไปจนแก่เฒ่าภายใต้หลังคาเดียวกัน “ท่านอ๋อง... เอาแต่มองข้าอยู่เช่นนี้...” เสียงหวานแผ่วดั
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด เปิดโปง 2
ทุกสรรพเสียงในห้องเงียบงัน “เจ้าทรยศแม้คนในสายเลือดของเจ้าเพียงเพื่อแย่งชิงอำนาจ หัวใจเจ้าถูกไฟโลภเผาผลาญจนเหลือเพียงเถ้าถ่านกระนั้นหรือ มิหนำซ้ำยังบังอาจยกมือทำร้ายราษฎรผู้บริสุทธิ์ ข้าเลี้ยงเจ้ามาเพื่อให้เป็นผู้ปกป้องแผ่นดิน ไม่ใช่ผู้เผามันให้มอดไหม้ หากภายภาคหน้าเจ้าขึ้นเป็นฮ่องเต้... ข้าหวั่นว่าใต้หล้านี้จะลุกเป็นไฟเพราะเจ้าจริง ๆ” “เสด็จพ่อ ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น” รัชทายาทคุกเข่าลงกลางงานเลี้ยง เสียงของเขาสั่นระรัว ดวงหน้าซีดเผือด “ข้าถูกใส่ร้าย โปรดทรงเมตตาสอบสวนก่อน” ฮ่องเต้สะบัดพระหัตถ์อย่างกราดเกรี้ยว “เมตตา เจ้าลอบฆ่าน้องร่วมสายโลหิต ยังกล้าร้องขอเมตตาอีกหรือ” พระสุรเสียงทรงอำนาจดังสะท้านทั่วท้องพระโรง “ตั้งแต่บัดนี้ รัชทายาทหลงเหวินอี้ ถูกถอดจากตำแหน่ง และให้ส่งตัวไปควบคุมไว้ ตำหนักเย็นจนกว่าจะสอบสวนสิ้นสุด” เสียงขันทีขานรับดังก้อง ขุนนางทั้งหลายคุกเข่าลงพร้อมกัน ในขณะที่หลงเหวินอี้ถูกลากตัวออกจากท้องพระโรง ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เขาเหลียวมองหลงอ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด บัวลอยสร้างเรื่อง 1
ภายในกระโจมของอ๋องเจ็ด หลงอวิ๋นเฉินวางตำราในมือทันควัน ดวงตาคมกริบหรี่มองถ้วยบัวลอยหน้าตาแสนประหลาดด้วยความฉงน ก่อนตักเข้าปากอย่างไม่รีรอ ทันทีที่ปลายลิ้นของท่านอ๋องเจ็ดลิ้มรสชาติบัวลอยของแม่นางหลินหลัน รสชาติที่เขามิเคยได้สัมผัสมาก่อนชั่วชีวิตนี้ ริมฝีปากขบเม้มในทันที กล้ามเนื้อบนใบห
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด เป็นหลินหลันไม่ง่ายเอาเสียเลย 2
“หา....อยากกินบัวลอย ท่านอ๋องอยากกินขนมบัวลอยอย่างนั้นหรือ” หลินหลันทวนคำสั่งของนายทหารที่ตามเฝ้านางมาตลอดหลายวัน “ขอรับ ท่านอ๋องเจ็ดต้องการทานบัวลอยฝีมือของแม่นางหลินหลัน” เมื่อได้ยินทหารทั้งสองกล่าวเช่นนั้น หลินหลันเบือนหน้าไปทางปี่เป้ยพร้อมกะพริบตาถี่รัวเป็นเชิงอ้อ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด หนีจากตัวร้าย... 2
“อย่า...ทำอะไรฉันเลยนะ” คำพูดที่หลุดออกมาจากสตรีร่างเล็กในอ้อมกอดอ๋องเจ็ด คำพูดและการกระทำของสตรีผู้นี้เขาอยากรู้เหลือเกินว่า...นางคือใคร ตั้งแต่ทหารเจอนางนอนสงบอยู่กลางแดดไม่ไกลจากค่าย เขาสั่งให้คนพานางขึ้นหลังม้ามา รอจนนางฟื้นขึ้น หลังจากนั้นหลินหลันนางกลับไม่ใช่..
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด หนีจากตัวร้าย... 1
ตั้งแต่ตัวร้ายออกไปจากกระโจม เฮ่อรั่วในร่างของหลินหลันก็พยายามสำรวจเรือนร่างของตนเอง อย่างแรกมองหากระจก มือเรียวรีบคว้ากระจกมาส่อง เงาในกระจกสะท้อนใบหน้าของหญิงสาวในชุดจีนโบราณ ความจริงตรงหน้ายิ่งตอกหน้าเธอเข้าไปอีกว่า เธอเกิดใหม่นิยายอย่างนั้นหรือ.... หญิงสาวตรงหน้าช่างงดงามเหลือ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว97.5K viewsพระชายาของท่านอ๋องธงแดง
กระดิ่งจันทร์465.0K viewsจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.9K viewsชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์36.8K viewsเคียงรักใต้เงาพยัคฆ์
Poinsettia68 viewsท่านอา...ข้ามีเรื่องร้อนใจ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา383 viewsทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายแห่งจวนโหว
อักษรามณี1.4K viewsเกิดใหม่ในร่างหญิงร้าย
ดอกไม้หนาม6.1K views
