Share

หนีจากตัวร้าย... 1

last update publish date: 2026-05-10 22:19:14

ตั้งแต่ตัวร้ายออกไปจากกระโจม เฮ่อรั่วในร่างของหลินหลันก็พยายามสำรวจเรือนร่างของตนเอง  อย่างแรกมองหากระจก มือเรียวรีบคว้ากระจกมาส่อง เงาในกระจกสะท้อนใบหน้าของหญิงสาวในชุดจีนโบราณ   ความจริงตรงหน้ายิ่งตอกหน้าเธอเข้าไปอีกว่า เธอเกิดใหม่นิยายอย่างนั้นหรือ....  

            หญิงสาวตรงหน้าช่างงดงามเหลือเกินดวงตากลมโตราวกับกวางน้อย ขนตางอนเด่นชัด มิหนำซ้ำยังมีปานกลางหน้าผากที่ไม่ทำให้ความงดงามของสตรีตรงหน้าลดน้อยลงเลย ไม่แปลกใจที่เป็นที่ปรารถนาของท่านอ๋องเจ็ดจอมโหดร้ายผู้นั้น ถึงเขาหล่อเหลาเพียงใด แต่เฮ่อรั่วก็ไม่ให้อภัยหรอก

            “โอ้แม่เจ้า นี่มันคือใบหน้าของตัวประกอบในนิยายอย่างนั้นเหรอ  ทำไมสวยขนาดนี้เนี่ย”   ริมฝีปากแดงระเรื่อร้องอุทานออกมา 

            มือเรียวลูบแก้มตัวเองเบา ๆ  ก่อนลงมือตบแรง

            “โอ๊ย.... ไม่ได้ฝันจริงด้วย เธอกลายเป็นตัวละครในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไปแล้ว คิดสิคิดว่าเนื้อเรื่องต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร”

            หญิงสาวพยายามใคร่ครวญหาคำตอบ  เรื่องราวมากมายที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้หญิงสาวมึนงงไม่น้อยทีเดียว  

            “คิดสิเฮ่อรั่วว่าต่อไปท่านอ๋องเจ็ดจะทำเช่นไร”    เฮ่อรั่วพึมพำกับตนเอง เธอย้อนเข้ามาในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไปไม่ใช่ประเด็นสำคัญ  เรื่องที่สำคัญกว่าตอนนี้เธอต้องเอาชีวิตรอดในนิยายเรื่องนี้ให้ได้  สาวน้อยอุ่นเตียงอย่างหลินหลันจะถูกเขาฆ่าในอีกไม่กี่วัน เพราะเผลอทำให้ท่านอ๋องเจ็ดจอมโหดกริ้ว.... 

            “เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นนางเอกหน่อยไม่ได้หรือไง แล้วทำไมต้องให้คนซื่อบื้ออย่างฉันเกิดเป็นตัวประกอบด้วยเนี่ย”

            เสียงหวานตัดพ้อไปพลาง  หลินหลันเป็นตัวละครที่ปรากฏตัวเพียงไม่กี่ตอนของเนื้อเรื่อง หลัก ๆ  จะตัดไปยังเนื้อเรื่องขององค์รัชทายาทและอ๋องเจ็ดที่เป็นตัวร้ายเท่านั้น

            เฮ่อรั่วไม่อยากทำสิ่งนี้สักเท่าไหร่ แต่ถ้าต้องเปลี่ยนแปลงเนื้อหาของนิยายเพื่อการเอาตัวรอด เฮ่อรั่วคนนี้ก็ต้องทำ!

            ก่อนอื่นขอฝืนชะตาตัวประกอบด้วยการหนี

            กลางดึก...ใต้เงาแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในกระโจม หลินหลันในยามนี้ มือเรียวกำลังแหวกม่านของกระโจม เห็นฝีเท้าของทหารที่เดินกันอย่างเป็นระเบียบ

            จากประสบการณ์ที่อ่านนิยายมาเยอะ และดูละครน้ำเน่ามาพอควร  ถ้าหนีออกจากที่นี่ไปได้เธอต้องไม่มีอาหาร  ฉะนั้นขนมแห้งและน้ำชาถูกหลินหลันผู้นี้กลืนหายเข้าไปในท้องชั่วพริบตา 

            ริมฝีปากเล็กกำลังเคี้ยวขนมอย่างเพลิดเพลิน  นึกชื่นชมว่าท่านอ๋องเจ็ดผู้นี้ช่างมากด้วยความสามารถเสียจริง 

            ตอนที่เธออ่านนิยาย มีบางครั้งที่อดสงสารอ๋องเจ็ดผู้อาภัพ ผู้คนรอบข้างกายเขาล้วนจ้องแต่จะทำร้ายเขา คงเป็นสาเหตุที่อ๋องเจ็ดกลายเป็นคนร้ายกาจ หากไม่ดิ้นรนต่อสู้ องค์ชายปลายแถวอย่างหลงอวิ๋นเฉินคงไม่มีอำนาจถึงเพียงนี้

            หลังจากรอโอกาสที่ทหารสองนายเปลี่ยนเวรเฝ้ายามเธอ   หลินหลันก็รีบหอบของกินทุกอย่างใส่ถุงผ้าก่อนวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

            โดยไม่ทันสังเกตว่ามีสายตาของมัจจุราชจ้องมองกระต่ายน้อยที่วิ่งออกมาจากกรง  มุมปากยกยิ้มนึกสนุกราวกับเสือรอเวลาขย้ำเหยื่อ 

            นางช่างไร้เดียงสา

            ค่ายทหารของท่านอ๋องเจ็ดผู้ลือนาม ผู้ใดจะกล้าแหกไปง่ายดาย ถ้าเขาไม่เปิดทางให้นาง เขานั้นใคร่รู้เหลือเกินว่านางนั้นคิดจะทำสิ่งใด 

            หลงอวิ๋นเฉินเดินตามนางไร้เสียงฝีเท้า หากปล่อยให้กระต่ายน้อยตื่นตูมคงไม่สนุก

            “หลงจนได้  ทำไมมันมืดขนาดนี้เนี่ย” 

            เดินหนีออกมาจากค่ายได้ไม่นาน เสียงหวานของนางก็บ่นขึ้น  เขาไม่จำเป็นต้องใช้ความสามารถในการตามนางเลยสักนิด  หลินหลันทิ้งร่องรอยบนพื้นเอาไว้มากมาย

            ช่างโง่เขลานัก....

            ความเงียบงันใต้ความมืดมิดช่างน่ากลัวจับใจ เฮ่อรั่วในร่างของหลินหลันนึกกลัวขึ้นพลัน  เกิดมาไม่เคยต้องมาหนีตัวร้ายกลางค่ำกลางคืน  ครั้งแรกของเธอย่อมต้องน่ากลัวเป็นธรรมดา  ใครจะคิดว่ากลางคืนในยุคโบราณน่ากลัวถึงเพียงนี้

            เสียงของแมลงร้องดังสอดประสาน ไม่รวมกับเสียงสัตว์ป่าน้อยใหญ่.... และขาทั้งสองของหลินหลันเริ่มสั่นกลัวไม่มีแรงก้าวต่อไป

            “ถ้ากลับไปก็ต้องไปเป็นเมียตัวร้าย...ไม่ยอมหรอก  แต่ถ้าไปต่อ จะมีผีไหมนะ...” 

            หญิงสาวตัดสินใจก้าวต่อไป โดยไม่ทันได้มองว่าข้างหน้าของเธอมีขอนไม้ขวางทางอยู่  ความมืดบดบังทัศนียภาพของหลินหลันจนร่างเล็กสะดุดล้มโดยไม่ทันระวัง

            “อ๊าย.........”

            เสียงกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ยังไม่ทันที่นางจะล้มลงใส่ขอนไม้ใหญ่ ลำแขนคว้าเอาร่างเล็กก่อนถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอด 

            คงเป็นเทพเซียนมาช่วยเหมือนในซีรีส์แน่นอน

            “เจ้าหนีออกจากค่ายของข้า แค่ก้าวเดียวก็หลงแล้วหรือ”

            สุรเสียงเย็นยะเยือกที่ได้ยินทำให้หลินหลันรู้ตัวโดยทันควันว่าเขาคือหลงอวิ๋นเฉิน  

            “หลงอวิ๋นเฉิน” 

            หลินหลันร้องอุทานตกใจ  แม้อยู่ในเงามืดแต่ใบหน้าของหลงอวิ๋นเฉินเด่นชัด  ทุกอย่างมากระจ่างเอาตอนนี้ อ๋องเจ็ดในนิยายเจ้าเล่ห์และฉลาดเพียงใดทำไมถึงเพิ่งมาคิดออก  คนเหี้ยมโหดอย่างอ๋องเจ็ดมีหรือจะยอมปล่อยให้สาวน้อยอย่างหลินหลันไปง่าย ๆ

            “ใช่ ข้าเอง.... เจ้ากลัวข้ามากกว่าผีขนาดนั้นเชียวหรือ  ข้าควรตัดขาของเจ้าดีหรือไม่” 

            อ๋องเจ็ดไม่ได้แค่ขู่  เขาอยากบีบคอน้อย ๆ ของนางเสียเหลือเกิน  ทว่าแววตากลมโตไร้เดียงคู่นั้นกลับทำให้อ๋องผู้ไร้หัวใจหวิวไหวจากภายในก้นบึ้งหัวใจ

            ความรู้สึกนี้คืออะไรกัน

            “อย่า...ทำอะไรฉันเลยนะ” 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด   ความปรารถนาแสนเรียบง่ายของอ๋องเจ็ด 2

    “ทูลท่านอ๋อง ฮูหยินไม่ได้ล้มป่วยแต่อย่างใดเพคะ หากแต่...กำลังมีชีวิตน้อย ๆ ก่อเกิดอยู่ในครรภ์” คำกล่าวนั้นราวกับเสียงสวรรค์ หลงอวิ๋นเฉินชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมที่เคยแข็งดั่งเหล็กกล้ากลับสั่นระริก เขาเงยหน้าขึ้นมองหมอหลวงเพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิด “เจ้าว่าอย่างไรนะ...นางกำลังตั้งครรภ์หรือ” “เพคะ เป็นสัญญาณแห่งมงคลยิ่ง ขอเพียงพักผ่อนมาก ๆ และอย่าคร่ำเคร่งเรื่องใด ฮูหยินก็จะปลอดภัยรวมถึงบุตรในครรภ์” หมอหลวงก้มคำนับอีกครั้งก่อนขอตัวออกจากเรือน เหลือเพียงความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความปีติ “เจ้าได้ยินหรือไม่ หลินหลัน เจ้ากำลังมีบุตรให้ข้า” หลงอวิ๋นเฉินกล่าวออกมาด้วยความดีใจ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่สั่นด้วยความตื้นตัน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง โน้มตัวกอดหญิงสาวไว้แนบอก มือหนาแตะหน้าท้องแผ่วเบาราวกับสัมผัสสิ่งล้ำค่า หลินหลันเองก็พลันตระหนกไปชั่วขณะ หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงหน้างามซีดเผือดก่อนจะแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ทันตั้งสติ ร่างบอบบางก็ถูกหลงอวิ๋นเฉินโอบกอดแน่นเสียจนแทบหายใจไม่ออก อ้อ

  • ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด   ความปรารถนาแสนเรียบง่ายของอ๋องเจ็ด 1

    ดูเหมือนสิ่งที่หลงอวิ๋นเฉินคาดการณ์ไว้ จะไม่ผิดไปเท่าใดนัก เมื่อเขาถูกเสนอชื่อให้ขึ้นเป็นรัชทายาท ทว่ากลับปฏิเสธพระราชโองการนั้นไปทันที ตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดจึงตกอยู่กับ เจิ้นอ๋อง ซึ่งเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างเห็นพ้องเป็นเสียงเดียวกัน ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่เขากราบทูลต่อฮ่องเต้ คือ ขอเพียงได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับ ฮูหยินของเขา ดังเดิมแม้จะต้องพำนักอยู่ห่างไกลจากวังหลวง ทว่ากลับอบอวลด้วยความสุขอันเงียบสงบ สิ่งที่ฮ่องเต้เคยติดค้างต่อมารดาของเขาในอดีต บัดนี้ได้รับการชดใช้จนหมดสิ้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดต่างได้รับผลกรรมตามครรลอง หลงเหวินอี้... แม้จะยังมีลมหายใจอยู่ในร่าง ทว่าเมื่อถูกส่งไปอยู่ในตำหนักเย็นแล้ว ก็ไม่ต่างจากการตายทั้งเป็น ฮ่องเต้เองก็ยากนักจะทัดทานต่อความปรารถนาอันเรียบง่ายของหลงอวิ๋นเฉิน เขาได้แต่ปล่อยให้หลงอวิ๋นเฉินผู้นี้ไปตามชะตากรรมที่หลงอวิ๋นเฉินเลือกเอง สิ่งเดียวที่เขาขอไว้ในฐานะบิดา คือการจัดพิธีอภิเษกสมรสให้แก่หลงอวิ๋นเฉินและหลินหลันอย่างน้อยนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่ฮ่องเต้ผู้

  • ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด   ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 3

    ความเย็นเฉียบลอยมาสัมผัสผิวพรรณขาวสะอาดของหลินหลัน ร่างบางสะดุ้งตัวเล็กน้อย รู้ตัวอีกคราอาภรณ์ของหลินหลันก็ปลิวลอยลงข้างเตียงนอนเสียแล้ว ฝ่ามือใหญ่กอบกุมความนุ่มนวลคู่นั้นด้วยความหลงใหล ดวงตาคมกริบเปี่ยมล้มไปด้วยความไฟแห่งความปรารถนา “ท่านอ๋อง” เสียงครางแผ่วเบาทำให้หลงอวิ๋นเฉินแทบทนไม่ไหว เร่งเร้าให้กระชากอาภรณ์ของตนในทันที เพียงชั่วพริบตาร่างกายแข็งแกร่งของหลงอวิ๋นเฉินกลับเปลือยเปล่าไร้สิ่งใดขวางกั้น แสงสว่างจากเปลวไฟของตะเกียงมาพอที่ทำให้หลงอวิ๋นเฉินครึ้มอกครึ้มใจเมื่อเห็นสายตากลมโตราวกับลูกกวางคู่นั้นเปี่ยมล้มไปด้วยอยากรู้อยากเห็น “เจ้าไม่ต้องกลัว...” เสียงกระซิบปลอบโยนข้างหูช่วยบรรเทาความหวั่นกลัวในใจของนางลดน้อยลง นางหลงระเริงกับการปลอบประโลมของเขาได้เพียงไม่นาน ความร้อนชื้นจากริมฝีปากกำลังดูดกลืนยอดทรวงอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกที่มิอาจห้ามได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ลำแขนเรียวเล็กโอบกอดร่างใหญ่เอาไว้แน่นฝ่ามือลูบไล้สำรวจเรือนร่างของเขาไม่ต่างกัน หลินหลันไม่คิดเลยว่าเรือนร่างของบุรุษเบื้องหน้าจะทำให้นางหวั่นไหวถึงเพียง

  • ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด   ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 2

    หลงอวิ๋นเฉินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือเกลี่ยกลีบดอกที่ติดบนไหล่บางเบา ๆ “ของพวกนั้น ข้ามิอาจรับไว้ได้ หากเจ้าไม่อาจยิ้มอย่างสบายใจ” หลินหลันอมยิ้ม หัวใจหวั่นไหวกับคำพูดของบุรุษผู้นี้ “เพราะสิ่งใดเล่าจะมีค่ามากกว่าความสุขของเจ้า” เขาเอ่ยเบา ริมฝีปากแตะรอยยิ้มจาง “ข้าปรารถนาเพียงให้เจ้าอยู่กับข้า...โดยไม่ต้องหวั่นสิ่งใดอีกแล้ว” “ข้าไม่คิดว่าคำหวานหูเช่นนี้จะออกมาจากปากคนหน้าหนาเช่นท่าน” ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าหลงอวิ๋นเฉินผู้เหี้ยมโหด ผู้ที่ชื่อกระหึ่มไปทั่วใต้หล้า จะมีวันกลายเป็นบุรุษผู้ใช้วาจาอ่อนโยนหลอกล่อสตรีได้ถึงเพียงนี้ และแม้นางจะรู้ดีว่านั่นอาจเป็นเพียงถ้อยคำเอาใจ แต่หัวใจของหลินหลันกลับเต้นแรงจนไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า นางพ่ายแพ้ให้กับสายตาและคำพูดของหลงอวิ๋นเฉินโดยสิ้นเชิง “เช่นนั้น...คืนนี้ ข้าจะทำให้เจ้าประจักษ์เองว่า คนหน้าหนาเช่นข้า มิได้มีเพียงถ้อยคำแสนหวานเท่านั้น” เสียงทุ้มต่ำของหลงอวิ๋นเฉินคล้ายต้องมนตร์ยามแผ่วลอดริมฝีปาก นัยน์ตาคมทอดมองนางด้วยแววตาอ่อนลึก ราวจะกลืนกินความงามตรงหน

  • ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด   ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 1

    หลังเหตุการณ์ในงานเลี้ยงค่ำคืนนั้น ข่าวการปลดรัชทายาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งราชสำนัก ขุนนางผู้ใหญ่ต่างแตกตื่น ร่ำลือกันไปต่างถ้อยคำว่าฮ่องเต้ทรงเลือกผู้ใดขึ้นดำรงตำแหน่งรัชทายาทคนใหม่ เช้าวันต่อมา บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม รายพระนามของผู้ที่ถูกพิจารณามีอยู่เพียงไม่กี่ผู้เท่านั้น นอกจาก เจิ้นอ๋อง ผู้มากด้วยคุณงามความดีและสติปัญญาแล้ว ยังมี หลงอวิ๋นเฉิน อ๋องน้อยผู้ถูกเมินเฉยมานาน ซึ่งในยามนี้กลับได้รับการกล่าวขวัญถึงอย่างกว้างขวาง ราชสำนักที่เคยนิ่งสงบกลับกลายเป็นหม้อน้ำเดือด ทุกขุนนางต่างจับตาเฝ้ารอท่าทีของฮ่องเต้ เพราะรู้ดีว่า... การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชะตาของแผ่นดินไปตลอดกาล ขณะเดียวกันหลงอวิ๋นเฉินกำลังสำราญอยู่กับสตรีเดียวที่สามารถเข้าไปอยู่ในใจเขา หลินหลันกำลังให้อาหารปลาบนศาลาริมน้ำท้ายตำหนักรับรอง สายตาคมของเขาทอดมองนางอย่างหลงใหลไม่อาจละวาง ภาพในหัวเขาเต็มไปด้วยความฝันอันเรียบง่าย ใช้ชีวิตร่วมกับนางไปจนแก่เฒ่าภายใต้หลังคาเดียวกัน “ท่านอ๋อง... เอาแต่มองข้าอยู่เช่นนี้...” เสียงหวานแผ่วดั

  • ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด   เปิดโปง 2

    ทุกสรรพเสียงในห้องเงียบงัน “เจ้าทรยศแม้คนในสายเลือดของเจ้าเพียงเพื่อแย่งชิงอำนาจ หัวใจเจ้าถูกไฟโลภเผาผลาญจนเหลือเพียงเถ้าถ่านกระนั้นหรือ มิหนำซ้ำยังบังอาจยกมือทำร้ายราษฎรผู้บริสุทธิ์ ข้าเลี้ยงเจ้ามาเพื่อให้เป็นผู้ปกป้องแผ่นดิน ไม่ใช่ผู้เผามันให้มอดไหม้ หากภายภาคหน้าเจ้าขึ้นเป็นฮ่องเต้... ข้าหวั่นว่าใต้หล้านี้จะลุกเป็นไฟเพราะเจ้าจริง ๆ” “เสด็จพ่อ ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น” รัชทายาทคุกเข่าลงกลางงานเลี้ยง เสียงของเขาสั่นระรัว ดวงหน้าซีดเผือด “ข้าถูกใส่ร้าย โปรดทรงเมตตาสอบสวนก่อน” ฮ่องเต้สะบัดพระหัตถ์อย่างกราดเกรี้ยว “เมตตา เจ้าลอบฆ่าน้องร่วมสายโลหิต ยังกล้าร้องขอเมตตาอีกหรือ” พระสุรเสียงทรงอำนาจดังสะท้านทั่วท้องพระโรง “ตั้งแต่บัดนี้ รัชทายาทหลงเหวินอี้ ถูกถอดจากตำแหน่ง และให้ส่งตัวไปควบคุมไว้ ตำหนักเย็นจนกว่าจะสอบสวนสิ้นสุด” เสียงขันทีขานรับดังก้อง ขุนนางทั้งหลายคุกเข่าลงพร้อมกัน ในขณะที่หลงเหวินอี้ถูกลากตัวออกจากท้องพระโรง ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เขาเหลียวมองหลงอ

  • ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด   เงามืด 1

    บ่ายคล้อยแสงอาทิตย์เริ่มอ่อนลง หลงอวิ๋นเฉินพาหลินหลันเดินจนทั่วตลาดโดยมีทหารองครักษ์ค่อยตามอยู่ห่าง ๆ ทั้งสองเดินมาถึงโรงเตี๊ยมขนาดเล็กแถวชานเมืองด้วยความอ่อนล้า หลินหลันถือวิสาสะลากแขนแกร่งของหลงอวิ๋นเฉินเข้าไปในโรงเตี๊ยมทันที “เถ้าแก่ ๆ ขอน้ำชาเย็น ๆ หน่อยเจ้าค่ะ” หลิ

  • ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด   ตัวร้ายในนิยาย หรือแค่...ชายผู้มีหัวใจคนหนึ่ง 2

    หลินหลันนั่งรถม้าครั้งแรกในชีวิต...ย่อมต้องตื่นตาเป็นธรรมดา มือบางแวกม่านขณะที่รถม้ากำลังเคลื่อนตัวตามถนน และความตื่นเต้นในแววตาของนางฉายชัดจนปิดไม่มิด ดวงตากลมโตเบิกกว้างรูม่านตาขยายเมื่อภาพเบื้องหน้าเผยให้เห็นชุมชนคึกคัก ชาวบ้านตั้งแฝงขายของริมถนน ตลอดจนเสียงจอแจของผู้คนในตลาด

  • ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด   ตัวร้ายในนิยาย หรือแค่...ชายผู้มีหัวใจคนหนึ่ง 1

    แสงแดดอ่อนของรุ่งสางทอผ่านผ้าม่านเข้ามาในกระโจม สะท้อนเงาละมุนบนผิวกายของหลงอวิ๋นเฉินกำลังกกกอดร่างเล็กเอาไว้ หลงอวิ๋นเฉินลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ พลันรู้สึกถึงความอบอุ่นในอ้อมกอดของตน แขนข้างหนึ่งของเขาชาเนื่องจากศีรษะของสตรีในอ้อมกอดกำลังนอนหนุนอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหวานของหญ

  • ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด   บัวลอยสร้างเรื่อง 2

    “ข้ายังฝึกไม่เสร็จเลย” หลินหลันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกระอึกกระอัก ใบหน้าขัดเขินเล็กน้อย สิ่งที่เผลอพูดออกไป หลงอวิ๋นเฉินคงได้ยินหมดแล้ว เหลือเพียงหาข้อแก้ตัวโดยการเถียงข้าง ๆ คู ๆ ก็เท่านั้น “ถ้า หะ ให้.... ท่านให้ข้าฝึกสักเจ็ดวันดีไหมเจ้าคะ” อย่างน้อยก็หลินหลันก็มีเวลารอดอีกเจ็ดวัน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status