บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของการหลุดพ้น

ท่ามกลางห้องปรับอากาศอันเย็นเฉียบ สายน้ำเกลือและสายให้เลือดที่ห้อยระโยงระยางจนเต็มร่างของเฉินอวิ๋นทำให้เซียวลี่ถิงหลั่งน้ำตาลงมาลูกสาวของเธอกำลังจะจากไป แค่เพียงถอดเครื่องช่วยหายใจออกเธอก็จะไม่ได้พบลูกสาวของเธอตลอดกาล แม้จะรู้ดีว่าไม่เหลือความหวังอีกต่อไปแล้ว แต่เซียวลี่ถิงก็ยังอยากจะรออีกสักนิด รอว่าอาจจะมีปาฏิหาริย์ที่จะช่วยให้ลูกของเธอฟื้นขึ้นมาได้ แล้วเอ่ยปากเรียกเธอว่า “แม่” อีกครั้ง

“ลี่ถิง เธอตัดอกตัดใจเสียเถิด ลูกไม่ได้อยู่กับพวกเราอีกต่อไปแล้ว” เฉินซีห่าวพูดออกมาพลางจ้องมองเฉินอวิ๋นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ ทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเขาเซียวลี่ถิงก็หันมาจ้องมองเฉินซีห่าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ด้านหลังของเขาคือหม่าชิงอีและเสิ่นอวี้หยางกำลังยืนจับมือกันจ้องมองมาที่เธอ รอยยิ้มที่ประดับอยู่ตรงมุมปากของหม่าชิงอีทำให้เซียวลี่ถิงไม่อาจจะทนเก็บกักความเคียดแค้นและชิงชังอีกต่อไป เธอขยับตัวลุกขึ้นแล้วชี้ไปที่เสิ่นอวี้หยางแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสั่นเครือ

“คุณพาพวกเธอมาที่นี่ทำไม คุณลืมไปแล้วหรือว่าสาเหตุที่ลูกต้องตกอยู่ในสภาพนี้เป็นเพราะพวกเธอ”

“ไม่ใช่นะคะคุณน้า อวิ๋นอวิ๋นกระโดดลงมาเองหนูไม่ได้เป็นคนทำ หนูพยายามห้ามเธอแล้วแต่เธอกลับไม่ยอมฟังหนู เอาแต่พูดว่าถ้าเธอกระโดดลงมาหนูก็จะกลายเป็นคนผิดที่ผลักเธอลงมา” คำพูดของเสิ่นอวี้หยางทำให้เซียวลี่ถิงส่ายหน้า

“นี่ขนาดลูกของฉันต้องตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว เธอยังคิดที่จะใส่ความลูกของฉันอีกหรือ” เซียวลี่ถิงพูดพลางหันไปมองเฉินซีห่าว เขาเดินตรงมาโอบกอดเธอเอาไว้แต่เธอกลับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เธอมีผลักร่างของเขาออกแล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชิงชัง

“คุณเป็นพ่อภาษาอะไร ลูกของคุณตกอยู่ในสภาพนี้แล้วคุณยังจะเชื่อคำพูดของคนอื่นอีกหรือ” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้เฉินซีห่าวส่ายหน้าเขาจ้องมองเธอแล้วหันไปมองหม่าชิงอีและเสิ่นอวี้หยาง แล้วสุดท้ายเขาก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“ชิงอี ลี่ถิงเขายังทำใจเรื่องอวิ๋นอวิ๋นไม่ได้ คุณพาลูกกลับไปก่อนเถิด แค่อวิ๋นอวิ๋นต้องตกอยู่ในสภาพนี้อวี้หยางก็คงจะเสียใจมากแล้วอย่าให้อวี้หยางต้องได้เห็นและได้ฟังคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของเธออีกเลย” คำพูดของเฉินซีห่าวทำให้เซียวลี่ถิงแค่นเสียงในลำคอออกมา เธอก้มลงมาอ่านข้อความในมือถือแล้วจึงได้หันไปมองลูกสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงของเธอ เธอพิมพ์ข้อความลงไปในมือถือแล้วจึงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

“ให้เสิ่นอวี้หยางอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกัน อวิ๋นอวิ๋นของแม่จะได้รับรู้ว่าคนที่กล้าทำร้ายลูกของแม่ มันผู้นั้นจะต้องชดใช้” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดจบประตูห้องก็เปิดออกพร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายเดินเข้ามาในห้อง

“ขอเชิญคุณเสิ่นอวี้หยางไปกับพวกเราด้วยครับ” คำพูดของเจ้าหน้าที่ทำให้เสิ่นอวี้หยางส่งเสียงขอความช่วยเหลือจากแม่ของเธอในทันที

“คุณแม่คะ” เสิ่นอวี้หยางส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกับโถมร่างเข้ามาโอบกอดหม่าชิงอีเอาไว้ทำให้เจ้าหน้าที่ที่เข้ามาควบคุมตัวเธออย่างลำบาก

“คุณตำรวจค่ะ อวี้หยางของฉันก็ไปให้ปากคำแล้วไม่ใช่หรือ มันเป็นแค่เพียงอุบัติเหตุ ไม่ใช่สิ! จริงๆ แล้วมันคือการฆ่าตัวตายต่างหาก” คำพูดของหม่าชิงอีทำให้เซียวลี่ถิงหัวเราะออกมาในทันที

“การฆ่าตัวตายหรือ หึหึ ถ้าอย่างนั้นเธอคงจะไม่รู้สินะว่าบนตึกมีกล้องวงจรปิดบนดาดฟ้าด้วย” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เสิ่นอวี้หยางก็หันไปพูดกับแม่ของเธอในทันที

“คุณแม่คะ ไหนคุณแม่บอกกับหนูว่าคุณแม่ตรวจสอบแล้วยังไงเล่าคะ แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้มีกล้องวงจรปิดโผล่มาได้” คำถามของเสิ่นอวี้หยางทำให้เฉินซีห่าวส่งเสียงถามออกมาในทันที

“อวี้หยางหนูพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง” เฉินซีห่าวถามออกมาพลางจ้องมองเสิ่นอวี้หยางอย่างคาดไม่ถึง

“คุณลุงคะ มันเป็นอุบัติเหตุ หนูไม่ได้เป็นคนผลักอวิ๋นอวิ๋นลงมานะคะ” คำพูดของเสิ่นอวี้หยางทำให้เฉินซีห่าวนิ่งงันไปเพราะความคาดไม่ถึง หม่าชิงอีจึงรีบพูดขึ้นมาในทันที

“พี่ซีห่าว คุณต้องช่วยลูกนะคะ ถึงยังไงอวี้หยางก็เป็นลูกของคุณเช่นกัน คุณจะปล่อยให้ลูกถูกจับตัวไปเช่นนี้ไม่ได้” คำพูดของหม่าชิงอีทำให้เซียวลี่ถิงหัวเราะ หึหึ ออกมา ส่วนเฉินซีห่าวส่งเสียงตะคอกหม่าชิงอีในทันที

“ชิงอีมันใช่เวลาที่จะพูดเรื่องนี้ในตอนนี้ไหม”

“ทำไมจะไม่ใช่เวลา ถ้าฉันไม่พูดคุณก็คงไม่ช่วยลูกของฉัน” เมื่อหม่าชิงอีพูดเช่นนี้เฉินซีห่าวก็หันมาพูดกับเซียวลี่ถิงในทันที

“ลี่ถิง ผมขอไปดูอวี้หยางก่อน คุณอยู่กับอวิ๋นอวิ๋นก่อนนะเดี๋ยวผมกลับมา” เฉินซีห่าวพูดพลางเดินติดตามเจ้าหน้าที่ที่กำลังควบคุมตัวเสิ่นอวี้หยางออกไป ส่วนหม่าชิงอียังรั้งรออยู่แล้วพูดกับเซียวลี่ถิงด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“มีกล้องวงจรปิดแล้วอย่างไรเล่า ถึงอย่างไรพี่ซีห่าวก็ต้องช่วยอวี้หยางของฉันอยู่ดี” คำพูดของหม่าชิงอีเต็มไปด้วยความเย้ยหยันเธอจ้องมองเซียวลี่ถิงและร่างที่นอนบนเตียงด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง

“เธอระคายใจเรื่องฉันกับลูกมาโดยตลอดเลยไม่ใช่หรือ ก็ได้วันนี้ฉันจะสงเคราะห์บอกความจริงกับเธอก็ได้ พี่ซีห่าวกับฉันมีความสัมพันธ์กันตั้งแต่ก่อนเธอกับเขาจะแต่งงานกันแล้ว บ้านที่เธอกับเขาใช้เป็นเรือนหอเคยเป็นที่พักของฉันกับเขามาก่อน ฉันพึ่งจะย้ายออกก่อนหน้าวันแต่งงานของเธอกับเขาแค่เพียงวันเดียวเท่านั้น เซียวลี่ถิง! เขารักฉันไม่ได้รักเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็นลูกสาวของหัวหน้าของเขา เขาก็ไม่มีทางเลือกแต่งงานกับเธอหรอก” คำพูดของหม่าชิงอีไม่ได้ทำให้เซียวลี่ถิงรู้สึกเจ็บปวดใจแต่อย่างใด สำหรับเซียวลี่ถิงแล้วเรื่องความสัมพันธ์อันเกินเลยของหม่าชิงอีและเฉินซีห่าวไม่สามารถทำร้ายจิตใจของเธอได้มานานแล้ว

“แทนที่จะมามัวพูดจาโอ้อวดความสัมพันธ์อันโสมมระหว่างเธอกับเขาให้ฉันฟัง เธอควรจะตามไปดูลูกของเธอดีกว่านะ หม่าชิงอีเธอคิดว่าเฉินซีห่าวจะสามารถช่วยเหลือลูกของเธอได้หรือ เธออย่าลืมนะว่ากล้องวงจรปิดไม่ได้จับแค่ภาพนะแต่ยังมีเสียงด้วย ทุกการกระทำและทุกคำโต้เถียงระหว่างอวิ๋นอวิ๋นของฉันและลูกสาวของเธอถูกส่งไปให้เจ้าหน้าที่แล้ว และยามนี้ลูกสาวของเธอก็คงจะถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่าโดยเจตนาไปแล้ว” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้หม่าชิงอีชะงักไปลูกสาวของเธอถูกจับตัวไปแล้ว แม้ว่าจะมั่นใจว่าเฉินซีห่าวจะต้องช่วยเสิ่นอวี้หยางแน่ แต่การที่เสิ่นอวี้หยางลงมือผลักจนเฉินอวิ๋นตกลงมาจากตึกเช่นนี้ เธอก็ไม่รู้ว่าเฉินซีห่าวจะยอมให้อภัยลูกสาวของเธอไหมและจะยอมช่วยเหลือเสิ่นอวี้หยางให้รอดพ้นจากการถูกดำเนินคดีหรือไม่

“ทำไมต้องเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่ว่าฉันกับลูกจะทำอะไรก็มักจะแพ้พวกเธอสองแม่ลูกมาโดยตลอด เซียวลี่ถิงถ้าลูกของฉันต้องติดคุกฉันก็ไม่มีทางปล่อยเธอเอาไว้แน่ ฉันจะทำให้เธอกับลูกสาวของเธอต้องตกนรกไปด้วยกัน” เมื่อพูดจบหม่าชิงอีก็รีบเดินจากไป ในใจของหม่าชิงอีเต็มไปด้วยความกังวล เธอกังวลว่าเสิ่นอวี้หยางจะถูกเฉินซีห่าวทอดทิ้งอีกครั้ง