บทที่ 9 สวีเฟย

เซียวลี่ถิงกลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนทั้งหมู่บ้าน ไม่ใช่แค่เพียงยกเลิกงานแต่งงานกะทันหันแถมยังถูกอดีตเจ้าบ่าวเข้ามาทำร้ายร่างกายจนถึงบ้านอีก เรื่องราวของเธอถูกทุกคนเอาไปพูดถึงอย่างถึงพริกถึงขิง บางคนเห็นใจแต่ก็มีบางคนที่รู้สึกสมเพช ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็ยังคงใช้ชีวิตปกติ เธอไม่อยากจะหลบซ่อนตัวอยู่แต่ในบ้านแล้ว จึงออกจากบ้านมาใช้ชีวิตตามปกติโดยไม่คิดจะสนใจสายตาของผู้คนรอบข้าง

“จำเอาไว้นะลูก เวลาจะเลือกผู้ชายที่จะแต่งงานด้วยต้องดูให้ดีก่อน ไม่อย่างนั้นจะมีจุดจบที่ไม่ดีอย่างลูกสาวบ้านเซียว” ถ้อยคำสั่งสอนประโยคนี้ทำให้เซียวลี่ถิงหันไปมองยังต้นเสียงในทันที แล้วเธอก็เห็นคุณแม่คนหนึ่งกำลังนั่งสั่งสอนและพร่ำบ่นบุตรสาวด้วยสีหน้าจริงจัง เซียวลี่ถิงทำได้แค่เพียงทอดถอนใจออกมาแล้วหันกลับมากินข้าวต่อ

“เธอไม่โกรธหรือที่เขาพูดถึงเธอเช่นนั้น” สวีเฟยกระซิบถามเซียวลี่ถิงด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย สวีเฟยและเซียวลี่ถิงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ต่างคนก็ต่างรู้นิสัยของกันและกันดี เมื่อได้เห็นว่าเซียวลี่ถิงไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกโกรธยามที่มีคนพูดถึงแถมยังก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สวีเฟยก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

“จะโกรธได้อย่างไร เธอไม่เห็นหรือว่าทั้งๆ ที่ฉันก็นั่งอยู่ตรงนี้แต่พวกเขากลับพูดถึงฉันโดยไม่คิดจะระมัดระวัง แสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่รู้จักฉันเสียด้วยซ้ำแต่แค่เพียงได้ยินคนอื่นพูดถึงก็เลยเอามาพูดต่อ แล้วฉันจะไปโกรธพวกเขาทำไม อีกทั้งยังรู้สึกดีเสียด้วยที่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับฉันถูกนำมาใช้เป็นกรณีตัวอย่างเพื่อให้คนอื่นได้เรียนรู้แล้วรู้จักระมัดระวังในการเลือกคนมาเป็นคู่ชีวิต” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้สวีเฟยก็พยักหน้าแล้วพูดออกมาตามที่ใจของเธอคิด

“ดูเหมือนว่าเธอจะเปลี่ยนไปนะ”

“หืม” เซียวลี่ถิงเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามในทันที

“ฉันรู้สึกได้ว่าเธอเปลี่ยนแปลงไปนะ พอเกิดเรื่องนี้ขึ้นดูเหมือนว่าเธอจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งใจเย็นและดูสุขุมขึ้น มันทำให้ฉันยิ่งรู้สึกโกรธแค้นเจ้าบ้าเฉินนั่น มันบังอาจทำให้เพื่อนรักของฉันต้องเสียใจจนเปลี่ยนไปเช่นนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นมันจริงๆ” แม้ว่าสวีเฟยจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ท่าทีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันของเธอก็ทำให้เซียวลี่ถิงอดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้

“วางใจเถิด ฉันลงมือแก้แค้นไปแล้ว แม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่ก็ทำให้เฉินซีห่าวทำงานในโรงงานเดียวกันกับพ่อของฉันไม่ได้แล้ว แถมผู้ช่วยที่เป็นชู้รักของเขาก็โดนไล่ออกไปด้วย พวกเขาทำให้ฉันเสียใจ ฉันก็ทำให้พวกเขาเสียงาน ก็ถือว่าพอจะชดเชยกันได้อยู่บ้าง” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้สวีเฟยส่ายหน้า

“ชดเชยได้อย่างไร เขาทำให้เธอได้รับบาดเจ็บนะ” เมื่อสวีเฟยพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็ยิ้มออกมาแล้วก้มหน้ากินอาหารตรงหน้าจนหมดจาน

“จริงสิ! ฉันมีเรื่องอยากจะพูดกับเธอ เดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จแล้วพวกเราไปหาสถานที่เงียบๆ คุยกันได้ไหม” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้สวีเฟยก็พยักหน้า

“ได้สิ! ฉันกินอิ่มแล้ว พวกเราเดินเล่นไปคุยไปก็ได้นะ” เมื่อสวีเฟยพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงจึงได้เรียกบริกรมาจัดการจ่ายค่าอาหารที่กินไป เมื่อจ่ายค่าอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอจึงพาสวีเฟยไปเดินเล่นในสวนสาธารณะที่ไม่ไกลจากร้านอาหารเท่าใดนัก

“เฟยเฟย ฉันรู้แล้วว่าผู้ชายในใจเธอคือใคร” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้สวีเฟยชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมองหน้าเซียวลี่ถิง เซียวลี่ถิงจึงได้พูดออกมาตามตรง

“คนที่เธอชอบคือพี่ชายของฉัน เมื่อก่อนฉันไม่เคยรู้เลย แต่ตอนนี้เมื่อได้ผ่านเรื่องราวต่างๆ มามาก ก็ทำให้ฉันพอจะคาดเดาได้แล้ว” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้สวีเฟยหัวเราะออกมาเบาๆ เธอเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งแล้วกวักมือเรียกเซียวลี่ถิงให้ไปนั่งด้วยกัน เซียวลี่ถิงยิ้มออกมาแล้วเดินไปนั่งลงข้างกายสวีเฟย

“ฉันยอมรับนะว่าคนที่ฉันชอบคือพี่ชายของเธอ เพียงแต่พอเกิดเรื่องที่เฉินซีห่าวนอกใจจนต้องยกเลิกงานแต่งงานก็เลยทำให้เธอคิดได้ว่าคนที่ฉันชอบคือพี่ชายของเธอนี่นะ ไม่ว่าจะคิดในแง่ไหนฉันก็คิดว่ามันไม่เกี่ยวข้องกันเลยนะ” คำพูดของสวีเฟยทำให้เซียวลี่ถิงพยักหน้า

“เกี่ยวสิ! ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าถ้าเลือกคู่ชีวิตไม่ดีจะทำให้ชีวิตในวันข้างหน้าราวกับตกอยู่ในขุมนรก ฉันไม่อยากให้เธอต้องเลือกคู่ชีวิตผิดเหมือนฉัน ดังนั้นจึงอยากจะแนะนำเธอว่าพี่ชายของฉันเป็นคนดี อีกทั้งเธอก็ชอบเขามากดังนั้นจึงอยากจะแนะนำเธอว่าเธอเลือกพี่ชายของฉันเถอะ เขาจะต้องไม่ทำให้เธอเสียใจแน่” เซียวลี่ถิงพูดออกมาด้วยความมั่นอกมั่นใจ

ในชาติก่อนไม่ใช่แค่ตัวเธอที่เลือกคู่ชีวิตผิด แต่เพื่อนสนิทของเธออย่างสวีเฟยก็เลือกผิดเช่นเดียวกัน ส่วนพี่ชายของเธอเพราะอกหักจากสวีเฟยจึงไปคว้าเอาผู้หญิงไม่ดีมาเป็นคู่ชีวิตสุดท้ายก็ต้องตกพุ่มม่ายตั้งแต่ยังหนุ่ม เธอเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรคนที่มีจิตใจตรงกันจึงได้คลาดกันไปได้ ชาตินี้เมื่อได้ย้อนกลับมาเริ่มต้นใหม่แล้วเธอจึงคิดว่าควรจะมีการเปลี่ยนแปลง เธอไม่ได้ต้องการจะเปลี่ยนแปลงแค่เพียงชีวิตของตนเองแต่เธออยากจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนรอบข้างด้วย

“ขอบคุณที่เธอนึกถึงฉัน แต่ถิงถิงเรื่องบางเรื่องถึงแม้ว่าจะมีใจแต่ก็ใช่ว่าจะทำได้ดังที่ใจต้องการ” คำพูดของสวีเฟยทำให้เซียวลี่ถิงส่ายหน้า

“พี่ชายของฉันชอบเธอและเธอก็ชอบเขา ฉันจึงรู้สึกว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาและเธอจะไม่ลองพิจารณาที่จะคบกัน” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้สวีเฟยนิ่งงันไปครู่หนึ่งแล้วสุดท้ายก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“เธอคงจะเข้าใจผิดแล้ว พี่ชายของเธอนะหรือที่จะชอบฉัน ถิงถิงต่อให้เธอรักฉันมากเพียงใดแต่จะคิดเข้าข้างฉันไม่ได้นะ” น้ำเสียงของสวีเฟยเต็มไปด้วยความเก้อเขินจนทำให้เซียวลี่ถิงยิ้มออกมา

“เชื่อฉันเถอะ พี่ชายของฉันชอบเธอ เขาชอบเธอมากด้วย ฉันพูดไปเธอก็คงจะไม่เชื่อเอาไว้เวลาที่เธอได้เจอเขาก็ลองสังเกตท่าทีของเขาเอาเองก็แล้วกัน” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้สวีเฟยก็ทำได้แค่มอบรอยยิ้มอันบางเบาให้

“ฉันได้ยินมาว่าเธอกำลังจะเข้าไปทำงานในโรงงานเดียวกันกับพ่อเธอ ถิงถิงเธอเข้มแข็งมากกว่าที่ฉันคิดนะ ฉันยังหลงคิดว่าเธอจะเอาแต่หลบหน้าผู้คน รอให้คนลืมเรื่องนั้นแล้วเธอถึงค่อยออกจากบ้านเสียอีก” เมื่อสวีเฟยพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็ยิ้มออกมาในทันที

“ฉันอยากทำงานหาเงิน ฉันอยากจะมีความสามารถเพียงพอที่จะเลี้ยงดูตนเอง ฉันจึงได้ขอให้คุณพ่อฝากฉันเข้าไปทำงานในโรงงานแห่งนั้น นอกจากจะหาประสบการณ์ในการทำงานแล้วฉันยังจะได้ใกล้ชิดกับคุณพ่อให้มากขึ้นอีกด้วย” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้สวีเฟยก็มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึงอีกครั้ง เซียวลี่ถิงจึงได้พูดออกมาตามตรง

“ยืนด้วยขาของตนเองจึงจะมั่นคงมากที่สุด ชีวิตนี้ของฉันจะไม่อาศัยแรงกำลังของคนอื่น อีกทั้งฉันตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะใช้เวลากับคนที่ฉันรักและรักฉันให้มากที่สุด พ่อแม่และพี่ชายคือคนที่รักฉันอย่างไม่มีเงื่อนไข ฉันเองก็อยากจะตอบแทนความรักของพวกเขาด้วยแรงกำลังทั้งหมดที่ฉันมี” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้สวีเฟยพยักหน้าพลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น

“เป็นความคิดที่ดีนะ สงสัยฉันคงจะต้องเริ่มวางแผนชีวิตของตนเองบ้างแล้ว ชีวิตนี้จะคิดถึงแค่เรื่องแต่งงานแล้วเอาชีวิตทั้งชีวิตไปฝากฝังไว้กับผู้ชายที่ไม่รู้ว่าจะจริงใจกับฉันหรือเปล่าไม่ได้” สวีเฟยพูดออกมาพลางคิดว่าเด็กสาวที่จบมัธยมปลายเช่นเธอจะสามารถทำงานอะไรได้บ้าง

“หรือว่าฉันควรจะเรียนต่อดี “เมื่อสวีเฟยพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็พยักหน้า

” เป็นความคิดที่ดี ฉันก็คงจะต้องหาที่เรียนเอาไว้บ้าง ฉันจะสามารถทำได้ไหมนะ ทำงานไปเรียนไป…” เซียวลี่ถิงพูดพลางทอดถอนใจออกมาแต่เมื่อคิดได้ว่าอีกไม่กี่ปีหลังจากนี้การศึกษาจะเปิดกว้างมากขึ้นเธอไปลงเรียนเพิ่มตอนนั้นก็ยังไม่สายเธอจึงได้ยิ้มออกมา

“ตอนนี้ทำงานไปก่อนก็แล้วกัน แล้วเธอเล่า! ถ้าเธอไม่เรียนต่อเธอสนใจจะไปทำงานกับฉันไหม พี่ชายของฉันก็ทำงานที่นั่น เธอจะได้มีเวลาที่จะพิจารณาเขาได้มากขึ้น” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้สวีเฟยก็รีบพูดเพื่อขัดขวางจินตนาการอันบรรเจิดของเซียวลี่ถิงในทันที

“ถ้าฉันจะไปทำงานกับเธอก็เพราะฉันอยากจะพัฒนาตนเอง ฉันไม่ได้อยากไปทำงานเพียงเพราะพี่ชายของเธอทำงานอยู่ที่นั่นเสียหน่อย” เมื่อสวีเฟยพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็พยักหน้า

“ใช่ๆ พวกเราไปพัฒนาตนเองด้วยการทำงานกัน” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้สวีเฟยหัวเราะออกมาแล้วจึงได้ถามเธอด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“ว่าแต่แผนกที่พี่ชายของเธอทำงานอยู่จะรับเสมียนตัวเล็กๆ อย่างฉันเข้าทำงานได้หรือเปล่านะ” คำถามประโยคนี้ของสวีเฟยทำให้เซียวลี่ถิงชะงักแล้วสุดท้ายก็หัวเราะออกมาในทันที