บทที่ 7 ทำร้ายร่างกาย

การยกเลิกงานแต่งงานก่อนหน้าวันพิธีสองวันย่อมจะต้องกลายเป็นที่พูดถึงของผู้คน บรรดาเพื่อนบ้านและญาติพี่น้องต่างก็วนเวียนมาที่บ้านของเธอเพื่อสอบถามว่าเพราะอะไรถึงยกเลิกงานแต่ง ทั้งๆ ที่เรื่องที่เกิดขึ้นหน้าบ้านในเมืองของเฉินซีห่าวถูกคนพูดถึงกันถ้วนหน้าแล้ว ไม่ใช่แค่คนแถวบ้านในเมืองของเฉินซีห่าว แต่ทั้งในโรงงานและในหมู่บ้านแห่งนี้ เซียวลี่ถิงเชื่อว่าทุกคนที่รู้จักเธอกับเขาจะต้องรู้เรื่องที่เธอไปอาละวาดด่าทอเขาและผู้หญิงของเขาหน้าบ้านที่เกือบจะใช้เป็นเรือนหอของเธอและเขาแน่ๆ

“ลี่ถิง เฉินซีห่าวมาขอพบลูก เขาบอกว่าอยากจะขอโอกาสเพื่ออธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ลูกฟังสักครั้ง” สุ่ยเหมยพูดกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง แม้ว่าในใจของเธอจะไม่อยากให้ลูกสาวได้พูดคุยกับเฉินซีห่าว แต่เธอทนความหน้าหนาของเขาไม่ไหว อีกทั้งเธอคิดว่าหากเซียวลี่ถิงรู้ว่าเฉินซีห่าวมาแล้วเธอไม่ยอมให้พบกัน วันหน้าหากเซียวลี่ถิงรู้สึกเสียใจเรื่องเฉินซีห่าวขึ้นมาจะได้ไม่คิดว่าเป็นเพราะพ่อและแม่จึงทำให้งานแต่งกับเฉินซีห่าวต้องล้มเลิก

“แม่บอกกับเขาเถิดค่ะ ว่าหนูไม่อยากพบเขาอีกต่อไปแล้ว” เซียวลี่ถิงพูดพลางขยับตัวลุกขึ้น ช่วงนี้เธอต้องการหลบหน้าบรรดาคนที่มาถามข่าวจึงได้จงใจหลบอยู่แต่ในห้องนอนของตนเอง แต่เพราะไม่มีอะไรให้ทำเธอจึงเริ่มรู้สึกเบื่อแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะลงไปพบเขาเอง” เมื่อพูดจบเซียวลี่ถิงก็เดินออกจากห้องแล้วลงบันไดลงไปด้านล่างพอเธอเปิดประตูออกก็พบว่าเฉินซีห่าวกำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหดหู่

“ลี่ถิง ผมคิดถึงคุณ” ทันทีที่ได้เห็นหน้ากันเขาก็พูดประโยคนี้ออกมา เซียวลี่ถิงมองหน้าเขาแล้วจึงได้พูดออกมาตามตรงเช่นเดียวกัน

“พึ่งเจอกันเมื่อไม่กี่วันก่อน อย่ามาบอกว่าคิดถึงเลยค่ะ” เซียวลี่ถิงพูดพลางเดินนำเขาไปยังสวนข้างบ้านที่นั่นมีเก้าอี้ไม้เหมาะสำหรับใช้เป็นสถานที่พูดคุยโดยไม่ให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาหน้าบ้านสังเกตเห็นว่าเฉินซีห่าวมาหาเธอ เธอไม่สะดวกใจที่จะต้อนรับเขาในบ้านดังนั้นเก้าอี้ไม้บริเวณข้างบ้านจึงเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดที่เธอและเขาจะพูดคุยกัน

“ลี่ถิง ผมรู้ว่าผมทำผิดไปแล้วที่พาผู้หญิงอื่นเข้าไปอยู่ในบ้านที่จะใช้เป็นเรือนหอของพวกเรา แต่ผมอยากให้คุณฟังผมสักนิด ผู้หญิงคนนั้นเธอมีคนรักอยู่แล้ว ช่วงนี้เธอกับเขาทะเลาะเบาะแว้งกันทำให้เธอไม่มีที่อยู่ ผมก็เลยช่วยเหลือเธอด้วยการให้เธอมาพักที่บ้านของผม ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันไม่เหมาะสมแต่ผมและเธอมีความสนิทสนมกันเธอเป็นผู้ช่วยที่ดีของผม ผมทนไม่ได้ที่จะต้องทนเห็นเธอระเหเร่ร่อนไม่มีที่พักอาศัย” คำพูดของเฉินซีห่าวทำให้เซียวลี่ถิงส่ายหน้า

“สนิทสนมกันแค่ไหนก็ไม่ควรจะถึงขั้นที่จะต้องไปนัวเนียกันในห้องนอนนะคะ เฉินซีห่าวที่จริงแล้วฉันไม่ควรจะพูดคุยกับคุณอีก แต่วันนี้ฉันต้องการจะพูดคุยกับคุณอย่างชัดเจนว่า พวกเราควรจะยุติความสัมพันธ์กันได้แล้วและฉันเคยพูดไปแล้วว่าอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก แต่ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ฟังคำพูดของฉันเลย ไม่ใช่สิที่จริงแล้วคุณไม่เคยคิดจะฟังคำพูดของฉันเลยต่างหาก คุณกลับไปเถอะพวกเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกไม่ได้แล้ว” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เฉินซีห่าวก็ส่ายหน้าเขายื่นมือมาจับข้อมือของเธอเอาไว้แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ

“ลี่ถิง ที่จริงแล้ววันพรุ่งนี้ควรจะเป็นวันที่เราสองคนเข้าพิธีด้วยกันแล้วแท้ๆ ระหว่างเราสองคนมันไม่ควรจะเป็นอย่างนี้เลย” คำพูดของเขาทำให้เซียวลี่ถิงยิ้มออกมาในทันที

“ระหว่างเรามันสมควรจะเป็นเช่นนี้ ฉันจะไม่ยอมให้ตนเองต้องอดทนกับคนที่ทำร้ายจิตใจและร่างกายของฉันอีกแล้ว” เซียวลี่ถิงพูดพลางจ้องมองข้อมือของตนเองที่ถูกเขาจับจนเธอรู้สึกเจ็บไปหมด

“ผมทำคุณเจ็บหรือ” เฉินซีห่าวถามพลางปล่อยข้อมือของเธอ เมื่อเห็นว่าที่ข้อมือของเธอมีรอยช้ำเพราะฝ่ามือของเขา สีหน้าของเฉินซีห่าวก็ไม่ค่อยจะดีนัก

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเจ็บ” คำพูดของเขาทำให้เซียวลี่ถิงยิ้มออกมา ในชีวิตก่อนของเธอแรกๆ เขาก็เคยพูดอย่างนี้ตอนที่เขาพลั้งมือทำร้ายเธอครั้งแรก แต่ต่อมาก็ดูเหมือนว่ามันคือเรื่องปกติที่คนเป็นสามีอย่างเขาจะลงมือทำร้ายร่างกายของเธอเพื่อเป็นการลงโทษที่เธอกล้าคิดจะไปจากเขา

“ฉันเคยบอกคุณแล้วใช่ไหมคะว่าอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไม่ใช่แค่คุณหรอกนะที่ข่มขู่ฉันได้ ตัวฉันเองก็มีความบ้าเพียงพอที่จะข่มขู่คุณได้เช่นเดียวกัน” เมื่อพูดจบเซียวลี่ถิงก็ดึงมีดสั้นที่ซุกซ่อนเอาไว้ออกมาทำให้เฉินซีห่าวพลันรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาในทันที

“ลี่ถิง! นี่คุณคิดจะทำอะไร” เฉินซีห่าวถามพลางขยับตัวถอยห่างจากตัวเธอ เซียวลี่ถิงชูมีดพกที่เธอเตรียมเอาไว้ขึ้นมาให้เขาเห็นแล้วชี้ไปที่เขาพลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความข่มขู่

“ถ้าคุณกล้ามายุ่งกับฉันอีก ฉันจะทำให้คุณรู้สึกเสียใจ” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เฉินซีห่าวก็ส่ายหน้า

“ลี่ถิง! นี่คุณกำลังข่มขู่ว่าจะทำร้ายร่างกายผมเช่นนั้นหรือ” คำพูดของเขาแม้ว่าจะมีร่องรอยของความเสียใจแต่ก็ยังเผยให้เธอเห็นว่าเขารู้สึกขบขันกับคำขู่ของเธอ เซียวลี่ถิงจึงได้พยักหน้าแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไม่! ฉันไม่ได้แค่ขู่อย่างเดียว แต่ฉันจะทำให้คุณเห็นด้วยว่าคนอย่างฉันก็สามารถทำเรื่องบ้าๆ ได้” เมื่อพูดจบเธอก็พุ่งร่างไปหาเขาเฉินซีห่าวไม่คิดจะหลบเลี่ยงเพราะรู้ดีว่าแค่มีดพกด้ามเล็กในมือของเซียวลี่ถิงไม่สามารถทำให้เขาได้รับบาดเจ็บได้ เพียงแต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือตอนที่เขากำลังจะยื่นมือไปแย่งมีดจากเธอเซียวลี่ถิงก็หันคมมีดไปที่ต้นแขนของตนเอง

“ลี่ถิง!” เฉินซีห่าวอุทานออกมาอย่างตื่นตกใจ แต่เซียวลี่ถิงกลับส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างน่าตกใจกว่า

“กรี๊ด! ช่วยด้วยค่ะเขากำลังจะฆ่าฉัน ใครก็ได้ช่วยฉันด้วยเฉินซีห่าวตั้งใจจะฆ่าฉันแล้ว” เสียงตะโกนของเซียวลี่ถิงทำให้เนื้อตัวของเฉินซีห่าวแข็งทื่ออยู่กับที่ ตัวของเขายืนจ้องมองร่างของเซียวลี่ถิงที่ถอยห่างไปจากเขา มีดพกถูกเธอโยนไปข้างหลังของเธอส่วนตัวเธอถอยห่างจากเขาพลางกุมต้นแขนที่มีเลือดไหลอยู่ของตนเองเอาไว้

“เซียวลี่ถิง” เขาคำรามออกมาอย่างคาดไม่ถึง แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือตัวเขาไม่เพียงถูกล็อกคอทางด้านหลังแต่ยังถูกกดลงไปที่พื้นพร้อมด้วยฝ่าเท้าของคนคนหนึ่งที่กดร่างของเขาเอาไว้

“ลี่ถิง! ลูกเป็นอย่างไรบ้าง” สุ่ยเหมยถามพลางวิ่งไปดูบาดแผลที่ต้นแขนของบุตรสาว ส่วนเซียวหลิงยืนจ้องมองน้องสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง

“พี่จะยืนมองอยู่เฉยๆ ตรงนั้นทำไมคะ ไปแจ้งความสิคะ พี่ไม่เห็นหรือว่าเฉินซีห่าวตั้งใจจะทำร้ายฉัน” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้เซียวหลิงยิ่งตกตะลึงมากขึ้นกว่าเดิมจนกระทั่งกู้ชิงโจวหันมาทางเขาแล้วส่งเสียงเตือนเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ

“หลิง นายรีบไปแจ้งความ” กู้ชิงโจวพูดพลางใช้ฝ่าเท้ากดร่างของเฉินซีห่าวเอาไว้ คำเตือนของเขาทำให้เซียวหลิงพึ่งจะได้สติ เขาตั้งใจจะพูดว่าไม่ควรจะเรียกตำรวจเพราะเขาเห็นอย่างเต็มตาว่าเซียวลี่ถิงตั้งใจทำร้ายตัวเอง แต่คำพูดของน้องสาวของเขากลับทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก

“พี่ก็เห็นแล้วว่าเมื่อครู่นี้ เขาใช้มีดข่มขู่ฉันและทำร้ายฉัน พี่คงไม่อยากจะเห็นฉันต้องเจ็บตัวโดยไม่คิดจะช่วยอะไรฉันกระมัง” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เซียวหลิงก็พยักหน้าแล้วพูดออกมาในทันที

“ได้! พี่จะไปแจ้งความ” เมื่อพูดจบเซียวหลิงก็รีบหันหลังออกจากบ้านไป ส่วนบรรดาเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เคียงต่างก็รีบมาที่บ้านเซียวเพื่อจะดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“ลี่ถิง! จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยหรือ” เฉินซีห่าวส่งเสียงถามออกมาเมื่อได้สติแล้ว ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเซียวลี่ถิงคิดจะใส่ร้ายเขา

“คุณทำร้ายจิตใจของฉัน ตอนนี้ยังทำร้ายร่างกายของฉันอีก วันหน้าถ้าคุณเจอฉันก็ไม่รู้ว่าคุณจะทำร้ายฉันอีกไหม ดังนั้นฉันจึงจำเป็นต้องแจ้งความดำเนินคดีกับคุณ วันหน้าคุณจะได้ไม่กล้ามาคุกคามฉันเช่นนี้อีก” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้กู้ชิงโจวเงยหน้าขึ้นมามองเธอ สายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาของเขาจ้องมองต้นแขนที่มีบาดแผลของเธอ ส่วนฝ่าเท้าก็กดร่างของเฉินซีห่าวแรงมากขึ้น

“อย่าพูดอะไรอีกเลยแม่จะพาหนูไปโรงพยาบาล คุณกู้อีกสักครู่ตำรวจก็คงจะมารบกวนคุณกู้ช่วยควบคุมตัวเขาไว้รอตำรวจด้วยนะคะ” เมื่อสุ่ยเหมยพูดจบก็พาลูกของเธอเดินจากไป มีเพื่อนบ้านที่อยู่บ้านตรงข้ามอาสาขับรถไปให้ทั้งสุ่ยเหมยและเซียวลี่ถิงจึงได้นั่งรถของเพื่อนบ้านไปที่โรงพยาบาลทิ้งให้กู้ชิงโจวรับมือกับเฉินซีห่าวและเพื่อนบ้านที่มามุงดูอย่างอยากรู้อยากเห็น