บทที่ 2 หลุดพ้นได้เสียที

เมื่อได้อยู่ตามลำพังกับเฉินอวิ๋นอีกครั้ง เซียวลี่ถิงเดินไปจับมือเฉินอวิ๋นผู้เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอเอาไว้ หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจไหลรินลงมาอีกครั้ง แม้ว่าเธออยากจะให้เฉินอวิ๋นลุกขึ้นมาอีกครั้งและแม้ว่าเธออยากจะให้มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับลูกสาวของเธอมากเพียงใด แต่เซียวลี่ถิงก็รู้ดีว่าลูกสาวของเธอไม่มีทางที่จะฟื้นขึ้นมาได้อีกแล้ว

“แม่ขอโทษนะลูก ขอโทษที่แม่อ่อนแอ ขอโทษที่แม่ปกป้องหนูไม่ได้” เซียวลี่ถิงพูดพลางหลังน้ำตา เธอตัดสินใจได้แล้วว่าถึงเวลาที่เธอจะต้องปล่อยมือจากลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอแล้ว เซียวลี่ถิงกดหมายเลขโทรศัพท์ของคุณหมอที่ดูแลเฉินอวิ๋นแล้วโทรออก เมื่อปลายสายกดรับเธอก็พูดกับฝ่ายนั้นด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ

“คุณหมอคะ ฉันตัดสินใจได้แล้วค่ะ” เซียวลี่ถิงพูดออกมาพลางหันไปมองเฉินอวิ๋นด้วยความอาลัยอีกครั้ง ลูกน้อยที่เธออุ้มท้องและคลอดออกมา ลูกน้อยที่เธอเคยอุ้มชูจนเติบใหญ่ ลูกสาวตัวน้อยที่ในตอนนี้เป็นสาวสะพรั่งไปทั้งตัว ถึงเวลาแล้วที่เธอกับลูกจะต้องจากกันไปตลอดกาล...

พิธีศพของเฉินอวิ๋นถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เซียวลี่ถิงเชิญแค่เพียงญาติสนิทเพียงไม่กี่คน หนึ่งในนั้นคือพี่ชายผู้เต็มไปด้วยความโกรธเคืองเธอ เดิมทีเธอคิดว่าพี่ชายของเธอจะไม่มาแต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือไม่ใช่แค่เพียงตัวเขาที่มา แต่เขายังพาเพื่อนสนิทของเขามาด้วย

“แล้วสามีของเธอเล่า เขาหายไปไหน” คำถามของพี่ชายทำให้เซียวลี่ถิงส่ายหน้า เธอจ้องมองหลุมศพของลูกสาวแล้วจึงได้เงยหน้าขึ้นมาพูดกับพี่ชายของเธอด้วยน้ำเสียงอันเศร้าสร้อย

“เขากำลังวิ่งเต้นช่วยลูกสาวนอกสมรสของเขาให้พ้นหลุดพ้นจากคดีความอยู่” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้เซียวหลิงแค่นหัวเราะออกมา

“เจ้าคนบัดซบนั่นกำลังวิ่งเต้นช่วยคนที่ลงมือฆ่าลูกสาวของมันอย่างนั้นหรือ ลี่ถิงมันเป็นถึงขั้นนี้แล้วเธอยังจะทนอยู่กับมันอีกหรือ พี่บอกกับเธอมานานแล้วใช่ไหมว่าให้เธอหย่าขาดจากมันซะ ถ้าเธอหย่ากับมันลูกของเธออาจจะไม่ต้องจบชีวิตลงเช่นนี้” คำพูดของเซียวหลิงทำให้เซียวลี่ถิงร้องไห้จนตัวโยน เธอคุกเข่าลงยื่นมือไปลูบไล้บนแผ่นป้ายที่อยู่เหนือหลุมศพให้ลูกสาวของเธอ แล้วจึงได้พึมพำออกมาตามตรง

“พี่วางใจเถิดฉันส่งเอกสารขอหย่าไปให้เขาอีกครั้งแล้ว และครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมถอยอีกต่อไปแล้ว” เธอพูดยังไม่ทันจบเฉินซีห่าวก็เดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยความโมโห

“เซียวลี่ถิงเธอกล้าดียังไงถึงได้ถอดเครื่องช่วยหายใจลูกโดยไม่บอกผม แถมยังจัดงานศพให้ลูกโดยไม่รอผมและยังมีเอกสารขอหย่านี่อีก คุณลืมไปแล้วหรือว่าผมคือพ่อของลูกของคุณ” เฉินซีห่าวพูดพลางโยนเอกสารใส่ร่างของเซียวลี่ถิง เธอปัดเอกสารออกแล้วขยับตัวลุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับสามีผู้ชั่วช้าของตนเอง

“คุณสนใจความเป็นความตายของอวิ๋นอวิ๋นด้วยหรือ ไม่ใช่คุณหรือที่กำลังวิ่งเต้นสู้คดีให้คนที่ลงมือผลักลูกสาวของคุณจนตกจากตึก คุณไม่ได้เห็นภาพและเสียงจากกล้องวงจรปิดหรือ มันเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงให้เห็นว่าอวิ๋นอวิ๋นกับเสิ่นอวี้หยางกำลังทะเลาะกัน และก็เป็นเสิ่นอวี้หยางที่ลงมือผลักอวิ๋นอวิ๋นจนตกลงมา” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้สีหน้าของเฉินซีห่าวก็พลันซีดเผือดแต่เขาก็ยังพูดออกมาอย่างคนเห็นแก่ตัวต่อหน้าเซียวลี่ถิง

“ถึงอย่างไรตอนนี้อวี้หยางก็สำนึกผิดแล้ว เธอบอกกับผมว่าตอนนั้นเธอไม่ได้ตั้งใจ” เมื่อเฉินซีห่าวพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็ทอดถอนใจออกมาแล้วตัดสินใจพูดในสิ่งที่เธออยากพูดมาโดยตลอด

“ก็เพราะคุณเป็นเช่นนี้อย่างไรเล่าฉันถึงทนอยู่กับคุณไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เฉินซีห่าวพวกเราหย่ากันเถิดฉันทนอยู่กับคุณไม่ได้แม้สักชั่ววินาทีเดียว” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้สีหน้าของเฉินซีห่าวพลันคลุ้มคลั่งขึ้นมาในทันที

“ผมเคยบอกคุณแล้วว่าอย่าให้ผมได้ยินคำว่าหย่าจากคุณ ถ้าคุณกล้าหย่ากับผม ผมจะเล่นงานทั้งคุณและครอบครัวของคุณให้ล่มจมตามกันไปให้หมด” คำพูดของเขาทำให้เซียวหลิงพุ่งเข้าไปชกต่อยที่ใบหน้าของเฉินซีห่าวในทันที

“ไอ้เวร ที่ผ่านมาแกพูดจาข่มขู่น้องสาวของฉันอย่างนี้หรือ” เขาพูดพลางเงื้อกำปั้นขึ้นตั้งใจว่าจะต่อยเฉินซีห่าวอีกครั้งแต่เฉินซีห่าวกลับรับกำปั้นของเขาเอาไว้แล้วชกสวนกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้

“ฉันไม่ได้ขู่ ฉันพูดจริงและทำจริง ถ้าน้องสาวของแกกล้าหย่าขาดจากฉัน ฉันจะทำให้เธอไม่เหลืออะไรเลย ชั่วชีวิตนี้น้องสาวของแกจะต้องเป็นได้แค่เมียของฉันเพียงเท่านั้น” เฉินซีห่าวพูดพลางชกเข้ามาที่กลางลำตัวของเซียวหลิง แต่กำปั้นของเขายังไม่ทันจะกระทบกับร่างของเซียวหลิงฝ่าเท้าของกู้ชิงโจวก็ถีบจนร่างของเขากระเด็นลงไปนอนที่พื้นเสียก่อน

“ฉันจะฟ้องหย่า ไม่มีลูกแล้วชีวิตนี้ของฉันก็ไม่เหลืออะไรแล้ว” เซียวลี่ถิงพูดพลางจ้องมองเฉินซีห่าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เขาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นสายตาที่จ้องมองเซียวลี่ถิงแดงก่ำอย่างน่ากลัว กู้ชิงโจวใช้ร่างของตนเองขวางระหว่างเธอกับเขาเอาไว้

“ลี่ถิง! เรื่องอวิ๋นอวิ๋นผมเองก็เสียใจ ตัวผมเองก็ไม่อยากจะสูญเสียลูกไปเช่นนี้ ตอนนี้ผมเองก็เหลือเพียงแค่คุณแล้ว คุณยังจะทอดทิ้งผมไปอีกหรือ” น้ำเสียงและแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่เซียวลี่ถิงกลับไม่คิดจะสนใจเขาอีกต่อไปแล้ว

“ฉันทนอยู่กับคุณไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว คุณนะหรือไม่เหลืออะไร คุณยังเหลือลูกสาวนอกสมรสของคุณกับหม่าชิงอีไม่ใช่หรือ พวกคุณมีความสัมพันธ์หลบๆ ซ่อนๆ กันมาตั้งหลายปีคิดว่าฉันไม่รู้หรือ ฉันเจ็บปวดกับเรื่องนี้และขอหย่ากับคุณมาโดยตลอด แต่คุณกลับไม่คิดจะปล่อยฉันไป แต่ตอนนี้ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว เฉินซีห่าวคุณปล่อยให้ฉันได้ไปใช้ชีวิตของตนเองในแบบที่ฉันต้องการเถิด” เซียวลี่ถิงพูดพลางจ้องมองเฉินซีห่าวด้วยสายตาเย็นชา

“หลักฐานการนอกใจฉันรวบรวมเอาไว้แล้ว ยังมีเรื่องที่เสิ่นอวี้หยางคือลูกนอกสมรสของคุณอีก เฉินซีห่าวต่อให้ฉันต้องตายฉันก็ไม่คิดจะกลับไปอยู่กับคุณอีกต่อไปแล้ว” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดจบเธอก็หันไปมองหลุมฝังศพของเฉินอวิ๋นอีกครั้ง เธอบอกลาลูกสาวในใจตั้งใจว่าจะเดินจากไปแต่แล้วร่างกายของเธอกลับไม่สามารถทรงตัวต่อไปได้ไหว ลมหายใจที่ขาดช่วงไปพร้อมกับใบหน้าไร้สีเลือดของเธอทำให้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างก็ตื่นตกใจ

“เซียวลี่ถิง!” เสียงเรียกที่ล่องลอยอยู่ไกลๆ ทำให้เซียวลี่ถิงพยายามจะลืมตาขึ้นมา เธอได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นเพื่อกระตุ้นสัญญาณชีพอยู่หลายครั้งแต่ร่างกายของเธอกลับไม่ตอบสนอง สิ่งที่ทุกคนไม่รู้ก็คือยามนี้เซียวลี่ถิงกำลังรู้สึกยินดีอยู่ในใจ ท่ามกลางสติอันพร่าเลือนเธอได้แต่คิดอยู่ในใจว่า

“ในที่สุดฉันก็สามารถหลุดพ้นจากเฉินซีห่าวได้เสียที”