บทที่ 8 กู้ชิงโจว

หลังจากทำแผลที่โรงพยาบาลแล้วเซียวลี่ถิงก็มาให้ปากคำที่สถานีตำรวจ เฉินซีห่าวโวยวายว่าตนเองถูกใส่ร้าย แต่เพราะมีพยานอย่างกู้ชิงโจวและเซียวหลิงทำให้เฉินซีห่าวถูกดำเนินคดีข้อหาทำร้ายร่างกายในทันที เฉินซีห่าวทั้งโวยวายและด่าทออย่างหยาบคายแต่เซียวลี่ถิงไม่คิดจะสนใจ เธอรู้ดีว่าหลังจากที่เฉินซีห่าวถูกดำเนินคดีแล้วหน้าที่การงานของเขาจะต้องได้รับผลกระทบแต่เธอไม่คิดจะสนใจ ชาติก่อนเฉินซีห่าวทำร้ายเธอและลูกชาตินี้เธอก็ไม่คิดที่จะปล่อยให้เขาได้มีชีวิตดีๆ อยู่แล้ว

“พวกเรากลับบ้านกันเถิด” สุ่ยเหมยพูดพลางลุกขึ้นมาประคองร่างของเซียวลี่ถิงขึ้นบาดแผลที่ต้นแขนแม้ว่าจะไม่ร้ายแรงแต่ก็ทำให้เซียวลี่ถิงเสียเลือดไปไม่น้อย

“ลี่ถิง! ป้าขอคุยกับหนูได้ไหม” เสียงเรียกของคุณแม่เฉินทำให้เซียวลี่ถิงหยุดชะงักเธอหันไปมองคุณแม่เฉินตั้งใจว่าจะปฏิเสธหากคุณแม่เฉินร้องขอให้เธอถอนแจ้งความ แต่เมื่อเธอเห็นว่าหม่าชิงอียืนอยู่ทางด้านหลังของคุณแม่เฉินเธอก็พลันยิ้มออกมาอย่างเย็นชา

“คุณแม่ไม่ต้องพูดอะไรกับเธอหรอกค่ะ พี่ซีห่าวก็บอกแล้วว่าเธอจงใจใส่ร้ายพี่ซีห่าว ต่อให้คุณแม่คุกเข่าขอร้องเธอก็คงจะไม่ยอมถอนแจ้งความหรอกค่ะ” หม่าชิงอีพูดออกมาพลางสบสายตากับเซียวลี่ถิงอย่างจงใจท้าทาย

“ก็ไม่แน่นะ ถ้าเธอยอมคุกเข่าบนพื้นฉันอาจจะยอมถอนแจ้งความก็ได้” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้หม่าชิงอีก็พลันถลึงตาใส่เซียวลี่ถิงในทันที

“ฉันกับพี่ซีห่าวเรารักกัน ฉันกำลังจะมีลูกกับเขาแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องไปบังคับข่มขู่เธอให้เธอยินยอมคืนดีกับเขา เป็นเธอต่างหากที่ทนรับความอับอายจากการถูกทิ้งไม่ไหวก็เลยจงใจทำให้ร่างกายของตนเองเกิดบาดแผลแล้วโยนความผิดให้พี่ซีห่าว” คำพูดของหม่าชิงอีทำให้เซียวลี่ถิงส่ายหน้าแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

“อ้อ! ที่แท้ก็กำลังจะมีลูกกันแล้ว ยินดีกับคุณป้าด้วยนะคะที่กำลังจะได้หลานชายแล้ว” คำพูดของเซียวลี่ถิงตรงคำว่าหลานชายทำให้สีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจหม่าชิงอีของคุณแม่เฉินพลันดีขึ้นส่วนหม่าชิงอีเชิดหน้าขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าตอนนี้เธอกำลังเป็นต่อเซียวลี่ถิงอยู่

“แต่ที่คุณหม่าพูดมาว่าฉันจงใจทำร้ายตัวเองเพื่อใส่ร้าย มันเป็นการหมิ่นประมาทฉันนะคะ ขอให้คุณหม่าคิดถึงเรื่องนี้ดีๆ ระวังจะต้องไปอยู่ในกรงขังทั้งๆ ที่ตนเองกำลังตั้งครรภ์อยู่” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้หม่าชิงอีหน้าซีดไปในทันที เซียวลี่ถิงจึงได้พูดต่อด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“พี่ซีห่าวของคุณตั้งใจมาที่บ้านของฉันเพื่อมาง้อขอคืนดีหรือไม่เรื่องนี้คุณไปถามเขาอีกครั้ง น่าสงสารนะคะ ตัวเองมานั่งแก้ต่างให้เขาอีกทั้งยังคิดจะหาทนายมาสู้คดีความให้เขาอีก โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเขาไม่เคยคิดจะยกย่องเธอ ทั้งที่เธอท้องแล้วอย่างนี้เขาก็ยังมาที่บ้านของฉันเพื่อขอให้ฉันให้โอกาสเขาอีกครั้ง คุณหม่าชิงอี ฉันขอแนะนำคุณนะคะว่าถ้าคุณอยากจะมีชีวิตดีๆ คุณควรจะไปจากคนคนนี้เสีย คุณจะได้มีเวลาไปอบรมบ่มเพาะนิสัยให้ลูกของคุณที่กำลังจะเกิดมา วันหน้าลูกของคุณจะได้เป็นคนที่มีคุณภาพไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้แก่คนอื่น” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดจบก็ทำท่าว่าจะเดินจากไปแต่หม่าชิงอีกลับตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“แกพูดอย่างนี้ตั้งใจจะหมายความว่าอย่างไร”

“รบกวนให้เกียรติสถานที่ด้วย อยากได้เขา! เชิญเลยฉันยกให้แล้ว พอได้ไปแล้วก็เกาะเขาเอาไว้ให้ดีล่ะ จงอย่าลืมว่าเขานอกใจฉันได้เขาก็สามารถนอกใจคุณได้เหมือนกัน” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดจบก็หันไปทางคุณแม่เฉินค้อมกายให้คุณแม่เฉินอย่างสุภาพแล้วเดินออกจากสถานีตำรวจโดยไม่สนใจสายตาของคนอื่น เฉินซีห่าวจะแค้นเธอหรือไม่เธอไม่สนใจแต่สิ่งที่เธอให้ความสนใจก็คือ หลังจากวันนี้ไปเขากับเธอนับว่าตัดขาดกันได้อย่างสมบูรณ์แล้ว สิ่งเดียวที่จะพอเชื่อมโยงกันได้ก็มีแค่เพียงความเกลียดชังเท่านั้น

กู้ชิงโจวขับรถมาส่งเธอและครอบครัวที่บ้าน เธอเห็นสายตาที่มองมาของเขาแต่เธอไม่อยากจะพูดอะไร ยังมีสายตาของพี่ชายของเธออีกเธอรู้ดีว่าหลังจากนี้เธอจะต้องหาคำพูดดีๆ เพื่ออธิบายให้เขาฟัง แต่กับกู้ชิงโจวที่ถือว่าเป็นคนนอกในครอบครัวเธอคิดว่าเธอควรจะอธิบายให้เขาฟังก่อน ดังนั้นหลังจากที่จบมื้ออาหารค่ำของครอบครัวแล้วตอนที่กู้ชิงโจวขอตัวกลับเธอเป็นฝ่ายขออาสามาส่งเขาที่รถด้วยตนเอง คนในครอบครัวของเธอล้วนไม่มีใครห้ามด้วยรู้ดีว่าเธอต้องการจะขอบคุณเขา อีกทั้งยังแอบหวังว่าเธอกับเขาจะคบหาดูใจกัน แม้ว่าเซียวลี่ถิงจะรู้สึกขบขันกับความคิดนี้ของคนในครอบครัวแต่ก็ไม่กล้าต่อต้านพวกเขาอย่างรุนแรงดังเช่นเมื่อก่อนแล้ว

“วันนี้ขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่ได้คุณช่วยฉันคงจะทำให้กลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ไม่ได้” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้กู้ชิงโจวก็ส่ายหน้าในทันที

“ต่อให้ไม่มีผมคุณก็สามารถทำให้กลายเป็นเรื่องได้แน่” คำพูดของเขาทำให้เซียวลี่ถิงหัวเราะออกมาเบาๆ

เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ มีดพกที่เธอแอบพกพามาด้วยเธอตั้งใจจะพกเอาไว้เพื่อใช้ป้องกันตัวเพียงเท่านั้น แต่ทันทีที่เธอเห็นว่ากู้ชิงโจวและพี่ชายกำลังเดินตรงมาหาเธอกับเฉินซีห่าว สีหน้าของคนทั้งสองทำให้เธอรู้ว่าจะต้องมีการลงไม้ลงมือกันแน่ เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงคิดได้ว่าแทนที่จะปล่อยให้พี่ชายของเธอชกตีกับเฉินซีห่าวไม่สู้ให้เธอทำให้เฉินซีห่าวกลายเป็นผู้ร้ายที่มาข่มขู่อดีตคู่หมั้นอย่างเธอน่าจะเป็นการดีกว่า เมื่อคิดได้เช่นนั้นเซียวลี่ถิงจึงได้ดึงมีดพกออกมาแล้วจงใจทำร้ายตนเองเพื่อใส่ร้ายเฉินซีห่าวต่อหน้าพี่ชายของเธอและกู้ชิงโจว

“แต่เพราะมีคุณฉันจึงสามารถลงมือได้ง่ายขึ้น” เซียวลี่ถิงพูดออกมาพลางคิดถึงตอนที่กู้ชิงโจวล็อกคอเฉินซีห่าวแล้วจัดการทำให้เฉินซีห่าวถูกกดลงไปนอนบนพื้นโดยไม่สามารถลุกขึ้นมาตอบโต้เขาได้ ถ้าเป็นพี่ชายของเธอเขาคงจะไม่มีทางจัดการกับเฉินซีห่าวได้เช่นนี้

“คุณคงจะแค้นเขามากสินะถึงได้ลงทุนทำถึงขั้นนี้” กู้ชิงโจวถามพลางมองที่ต้นแขนของเธอที่ในตอนนี้ยังมีผ้าพันแผลพันรอบต้นแขนอยู่

“ทั้งแค้นใจและกังวลว่าเขาจะไม่ยอมเลิกราแต่โดยดีค่ะ ฉันรู้นิสัยเฉินซีห่าวดี คนอย่างเขาจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ ฉันก็เลยทำเรื่องที่ทำให้เขาไม่คิดจะมาง้องอนขอคืนดีกับฉันอีก”

“เขาอาจจะไม่ขอคืนดีแล้วก็จริง แต่เขาอาจจะตั้งตัวเป็นศัตรูคู่แค้นกับคุณก็ได้นะ” เมื่อกู้ชิงโจวพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็พยักหน้า

“ต่อให้ฉันไม่ทำเช่นนี้ ฉันกับเขาก็ยากที่จะทำตัวเป็นมิตรต่อกันได้แล้วล่ะค่ะ” เซียวลี่ถิงพูดพลางยิ้มออกมา

“ถึงอย่างไรก็ขอบคุณมากนะคะ ที่คุณช่วยให้ฉันดำเนินการตัดขาดความสัมพันธ์ได้ง่ายขึ้น” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้กู้ชิงโจวก็พยักหน้าแล้วพูดออกมาตามตรง

“นับเป็นครั้งแรกที่ผมต้องเอาตัวมาเสี่ยงคุกด้วยการให้การเท็จเพื่อช่วยคุณ...แต่ผมก็ยินดีที่จะช่วย ขอเพียงแค่วันหน้าถ้าคุณจะเล่นงานคน คุณควรมาปรึกษาผมก่อน รับรองได้เลยว่าผมจะไม่แนะนำให้คุณใช้แผนเจ็บตัวเช่นนี้แน่” คำพูดของกู้ชิงโจวทำให้เซียวลี่ถิงหัวเราะ หึหึ ออกมา

“แค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นค่ะ แต่ก็ขอบคุณที่จะให้คำปรึกษานะคะ ฉันก็ได้แต่หวังว่าวันหน้าฉันไม่ต้องมานั่งวางแผนทำร้ายใคร” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้ใบหน้าที่มักจะเย็นชาอยู่เสมอของเขาพลันมีรอยยิ้มปรากฏให้เห็น

“คุณจะเล่นงานใครผมยินดีให้คำปรึกษาและก็หวังว่าคนที่คุณอยากจะเล่นงานในวันหน้าจะไม่ใช่ผม” เมื่อกู้ชิงโจวพูดจบก็ยิ้มให้เธออีกครั้ง

“ผมคงต้องขอตัวก่อน ฝากบอกคุณน้าด้วยว่าอาหารอร่อยมาก วันหน้าผมจะมารบกวนขอข้าวคุณน้ากินอีก” เมื่อเขาพูดจบก็โบกมือให้เธอแล้วเดินไปที่รถของเขาแล้วขับรถจากไป ทิ้งให้เซียวลี่ถิงยืนมองท้ายรถที่หายลับไปของเขาแล้วก็พึมพำออกมา

“เวลายิ้มก็ดูดีนี่ น่าจะยิ้มบ่อยๆ จะได้ไม่ต้องกลายเป็นคนไร้คู่” เซียวลี่ถิงคิดถึงเรื่องราวก่อนที่เธอจะได้ย้อนเวลากลับมา กู้ชิงโจวเป็นศาสตราจารย์อาวุโสที่ไม่ได้แต่งงาน ความเคร่งขรึมและความเย็นชาของเขาทำให้ผู้คนไม่อยากจะเข้าใกล้ มีแค่เพียงพี่ชายของเธอเพียงเท่านั้นที่กล้าไปมาหาสู่กับเขา เมื่อคิดถึงว่าตอนที่เธอจัดพิธีศพให้เฉินอวิ๋นกู้ชิงโจวก็ยังร่วมแสดงความเสียใจพร้อมกับพี่ชายของเธอ ในสายตาของเซียวลี่ถิงเธอมองว่ามิตรภาพระหว่างกู้ชิงโจวและพี่ชายของเธอคือมิตรภาพที่เต็มไปด้วยความจริงใจและยาวนานอย่างแท้จริง