ปรากฏตัว (2)

                เซียวซู่หยางมองดูสตรีที่คล้ายจะไม่สนใจเขาสักเท่าไรนักด้วยแววตายิ้มๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งในศาลารับลมตรงข้ามกับเฉินอวี้หลันโดยไม่ต้องให้ใครเชิญ "ได้ยินท่านแม่ทัพใหญ่กล่าวว่าเจ้าเป็นผู้ลงมือปลูกสวนเหมยด้วยตัวเอง น่าเสียดายที่ข้ายังไม่มีโอกาสได้ชม"

                "เป็นเพียงสวนเหมยธรรมดาเท่านั้น" นางยกชาขึ้นจิบ “มิควรค่าแก่คำชื่นชมของท่านแม่ทัพหรอก”

                “บางครั้งความงดงามก็ขึ้นอยู่กับผู้ที่มองเห็น บางทีข้าอาจจะชื่นชอบสวนดอกเหมยของเจ้ายิ่งกว่าที่เจ้าคิดก็เป็นได้” เซียวซู่หยางยกมือเท้าคางพลางยื่นหน้าไปใกล้เฉินอวี้หลัน

                เฉินอวี้หลันรู้สึกได้ว่าเขาแสดงออกอย่างชัดเจนเสียเหลือเกิน นางจึงวางจอกน้ำชาลงและมองเขากลับอย่างไม่หลบเลี่ยง “ข้าขอถามท่านสักอย่างได้หรือไม่?”

                “เจ้าอยากถามเรื่องอะไรล่ะ” เซียวซู่หยางกระพริบตา เฝ้ารอคำถามของนางอย่างตั้งใจ

                “เหตุใดท่านถึงยอมตอบรับคำเชิญของท่านพ่อของข้า” เฉินอวี้หลันมองเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเขา นางรู้สึกว่าเขามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล นางเชื่อว่าคนเราไม่น่าจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนั้น เช่นนั้นการที่เขามาที่นี่ย่อมมีจุดประสงค์บางอย่างเป็นแน่

                เซียวซู่หยางเลิกคิ้วขึ้น “ข้าคิดว่าเจ้ากำลังเข้าใจผิดอยู่ ความจริงแล้วท่านแม่ทัพใหญ่เฉินมิได้เป็นคนชักชวนข้า แต่เป็นข้าที่มาหาเขาเอง”

                มือเรียวบางที่ซ่อนอยู่บนตักของเฉินอวี้หลันสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดระแวง แต่สีหน้าบนใบหน้าของนางยังคงเยือกเย็นเช่นเดิม “ท่านมีจุดประสงค์ใดกันแน่”

                เซียวซู่หยางค่อยๆ ยืดตัวตรงแผ่อำนาจของแม่ทัพออกมา เขาจ้องมองนางด้วยสายตาที่นางอ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำทีละคำอย่างชัดเจน "ข้ามาเพื่อพูดคุยเรื่องการหมั้นหมายกับเจ้า เฉินอวี้หลัน"

                เฉินอวี้หลันลอบยิ้มอยู่ในใจ ในที่สุดนางก็ได้รู้จุดประสงค์ของเขาเสียที... แต่เดี๋ยวก่อน เมื่อครู่เขาพูดว่าจะหมั้นหมายกับนาง?

                เฉินอวี้หลันคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง ตั้งแต่ที่เขากล่าวว่าเขามาที่นี่ด้วยตัวเอง นางก็คาดเดาจุดประสงค์ในการมาของเขาไว้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสงคราม เรื่องกำลังทหาร เรื่องทัพเสบียง หรือแม้แต่เรื่องที่เขามีส่วนรู้เห็นในการตายของนางเมื่อชาติก่อน แต่เรื่องหมั้นหมายนั้น นางไม่เคยคิดมาก่อนเลย

                อาจเป็นเพราะแววตาของเขาร้อนแรงเกินไป ทำให้นางหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่เพราะโชคชะตาที่นางเคยสิ้นใจตายภายใต้กระบี่ของสามีที่นางเคยหลงรักได้ทิ้งรอยแผลที่ลึกเกินไปไว้ในใจของนาง ทำให้นางสามารถเก็บความรู้สึกทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธเขาด้วยท่าทีเรียบเฉย

                "ข้ายังไม่คิดที่จะออกเรือน คงทำให้ท่านแม่ทัพผิดหวังแล้ว"

                "ข้ารู้" เซียวซู่หยางยังคงมองลึกเข้าไปในดวงตากระจ่างใสดุจกวางของนาง "ท่านแม่ทัพใหญ่บอกข้าแล้วว่าเจ้ามีเวลาหนึ่งปีในการค้นหาผู้รู้ใจ"

                "เช่นนั้นแล้วเหตุใดท่านจึงมาพูดคุยเรื่องนี้กับข้าอีก" เฉินอวี้หลันหรี่ตาลง รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง

                "เพราะข้าเคยคิดว่าบางสิ่งจะคงอยู่ตลอดไปจนข้าสูญเสียมันไปโดยไม่รู้ตัว" ดวงตาของเซียวซู่หยางเผยแววเสียใจขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนที่จะหายไปอย่างรวดเร็ว "ทำให้ข้าตระหนักได้ว่าบางสิ่งก็ควรรีบทำก่อนจะสายเกินไป"

                "แล้วเหตุใดต้องเป็นข้า" เฉินอวี้หลันแสร้งทำเป็นไม่สนใจคำพูดของเขา

                "เรื่องนี้ข้าจะบอกเจ้าในวันที่เจ้าแต่งงานกับข้าแล้วเท่านั้น" เซียวซู่หยางเผยรอยยิ้ม "หากเจ้าอยากรู้ก็รีบแต่งงานกับข้าสิ"

                "น่าเสียดายที่ข้ามิได้อยากรู้แล้ว" เฉินอวี้หลันคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา

                ลมหายใจของเซียวซู่หยางสะดุดไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น แต่เขาก็รีบสงบสติอารมณ์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้นางยิ่งขึ้น “ไม่เป็นไร เพราะข้าจะเป็นบุรุษที่เจ้าพึงใจ จากนั้นข้าจะได้บอกถึงเหตุผลที่ต้องเป็นเจ้าให้ฟังได้”

                เฉินอวี้หลันหยิบจอกน้ำชาขึ้นมาบังสีหน้าของตนพลางถอยตัวกลับมาอย่างแนบเนียน “หากสุดท้ายข้าก็ไม่พึงใจท่าน แล้วท่านจะทำอย่างไร?”

                เซียวซู่หยางเสียดายเล็กน้อยที่ใบหน้างดงามอยู่ห่างไปอีกแล้ว “ข้าก็เพียงแค่รอเวลาหนึ่งปี จากนั้นก็สู่ขอเจ้าจากท่านเฉิน” เขารินน้ำชาใส่จอกที่วางอยู่ “ข้าคิดว่าท่านเฉินน่าจะสนับสนุนข้าอย่างแน่นอน”

                ยิ่งได้ฟังคำตอบของเขาก็ยิ่งทำให้เฉินอวี้หลันรู้สึกทนไม่ไหว อดถามออกไปไม่ได้ “แล้วถ้าหากข้าพบบุรุษที่พึงใจก่อนที่จะครบหนึ่งปีล่ะ”

                สิ้นคำของนาง แววของเขาพลันเปลี่ยนไปในทันที เขาค่อยๆ วางกาน้ำชาลงอย่างไร้เสียง จากนั้นก็เอ่ยด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงแค่สองคน "หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ข้าก็คงต้องใช้วิธีที่บอกเจ้าไม่ได้แล้ว"

                กลิ่นอายสังหารของเซียวซู่หยางที่แผ่กระจายออกมาทำให้เฉินอวี้หลันไม่ต้องเดาก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคิดจะสังหารคนที่นางพึงใจเป็นแน่ แต่นางรู้สึกว่าเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่ไกลตัวนางเหลือเกิน เพราะแผลใจของนางนั้นลึกเกินไป รวมไปถึงนางยังต้องตามหาความจริงเรื่องที่ยังคงมีคนที่จ้องจะทำลายสกุลเฉินอยู่อีกด้วย

                “ข้ารู้ว่าท่านมีความสามารถมากพอที่จะทำอย่างที่ท่านคิดได้ แต่ข้าขอเตือนท่านไว้หนึ่งอย่าง บางครั้งการทำเช่นนั้นก็อาจจะมิใช่ทางออกเสมอไป”

                เซียวซู่หยางได้ยินก็แปลกใจไม่น้อย เขานั่งทบทวนประโยคนั้นอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ยังคงยืนยันคำเดิม “หากมันเป็นสิ่งที่จำเป็น ข้าก็ไม่ลังเล”

                สิ้นคำของเขา ทั้งสองคนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงนกร้องที่ยังคงดังอยู่ จนกระทั่งเฉินอวี้หลันมองเห็นบิดาเดินมาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า นางก็กล่าวกับเซียวซู่หยางโดยไม่มองหน้าเขา “ท่านแม่ทัพคงมีงานรัดตัว เช่นนั้นข้าไม่รบกวนแล้ว”