ปรากฏตัว (1)

                เฉินอวี้หลันนั่งถอนหายใจภายในศาลารับลมกลางสระน้ำ

                หลังจากที่ได้รับรู้ภาพรวมของกองทัพต้าเผิงกับหน้าที่ที่บิดาของนางกำลังแบกรับอยู่ นางก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่าการมีอยู่ของบิดาผู้เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งทัพชายแดนนั้นไปขัดขวางผลประโยชน์ของใครบ้าง

                อย่าว่าแต่จะปกป้องบิดามารดาเลย ตอนนี้นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคมหอกที่ซ่อนตัวอยู่ชี้มายังสกุลเฉินหรือยัง

                ขณะที่เฉินอวี้หลันได้แต่ท้อแท้ เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความขี้เล่นก็ดังขึ้น “บุตรสาวข้า เหตุใดเจ้าจึงมานั่งเศร้าเสียใจที่ปฏิเสธบุรุษแสนดีที่พ่อพามาให้รู้จักเช่นนี้”

                เฉินอวี้หลันหันไปดูทางต้นเสียง เห็นบิดาในชุดสบายๆ กำลังเดินมาพร้อมกับรอยยิ้ม นางก็แอบหยอกล้อกลับคืนไปบ้าง “ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นท่านพ่อมาหาลูกคนเดียวโดยไม่ได้พาใครมาด้วยเช่นนี้ ช่างแปลกตายิ่งนัก”

                เฉินเว่ยชะงักไปเล็กน้อย มองสีหน้าบุตรสาวที่กระหยิ่มยิ้มย่องกับชัยชนะพักหนึ่งแล้วก็หัวเราะออกมาเสียงดัง “เจ้าคาดเดาผิดแล้ว วันนี้ข้ามีแขกคนสำคัญ ทั้งยังคิดจะแนะนำให้เจ้ารู้จักเขาด้วย”

                “ไหนท่านพ่อกล่าวว่าจะให้เวลาลูกในการบุรุษที่พึงใจ แล้วเหตุใดท่านจึงพาใครก็ไม่รู้มาอีกแล้วล่ะ”

                “ข้ายังไม่ได้พูดเลยว่าจะพามาให้เจ้าดูใจกับเขา” เฉินเว่ยแสดงท่าทางราวกับผู้บริสุทธิ์ “ข้าเพียงเห็นว่าเขาเป็นผู้มีอนาคตไกล สมควรให้เจ้าทำความรู้จักไว้เท่านั้น”

                เฉินอวี้หลันได้ฟังเหตุผลก็ได้แต่ถอนใจ คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าบิดาจะมาไม้นี้กับนาง ขณะที่คิดจะยกข้ออ้างเรื่องสัญญาขึ้นมาปฏิเสธไม่ขอพบ เสียงของบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งก็ดังขึ้น

                “ท่านแม่ทัพใหญ่ แม่ทัพเซียวมาถึงแล้วขอรับ”

                สิ้นคำของเขา เฉินเว่ยก็หัวเราะอย่างยินดี “รีบเชิญเขาเข้ามา”

                ทว่าเฉินอวี้หลันกลับรู้สึกขนลุกซู่ นางไม่คิดเลยแม้แต่น้อยว่าคนที่บิดาพามาครั้งนี้จะเป็นแม่ทัพเซียว ซึ่งชื่อแม่ทัพเซียวในต้าเผิงก็มีแค่คนเดียว คนที่นางเคยพบก่อนที่จะย้อนอดีตกลับมาคนนั้น

                ยังไม่ทันที่นางจะได้ขยับตัวหนี แม่ทัพเซียวซู่หยางในเครื่องแบบเต็มยศก็เดินเข้ามาอย่างองอาจ หากเขาถืออาวุธอยู่คงให้ความรู้สึกกดดันราวกับเผชิญหน้ากับข้าศึกเป็นแน่

                “คารวะท่านแม่ทัพใหญ่” เซียวซู่หยางคุกเข่าคำนับให้เฉินเว่ยอย่างมีมารยาท แม้กระทั่งตัวเฉินเว่ยยังประหลาดใจที่เห็นชายหนุ่มคำนับเขาอย่างเป็นทางการเช่นนี้

                “เจ้ารีบลุกขึ้นเถิด” เฉินเว่ยรีบประคองเซียวซู่หยางขึ้นมา แม้เขาจะอยู่ตำแหน่งสูงกว่าแต่ก็ไม่ชินกับการถูกคำนับเสียที

                ทางด้านเฉินอวี้หลันก็ได้แต่เบิกตากว้างมองเซียวซู่หยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ เห็นได้ชัดเจนว่าใบหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปจากตอนที่นางพบกับเขาที่จวนรัชทายาทแม้แต่น้อย เส้นผมดำขลับถูกเกล้าไว้อย่างหลวมๆ ดวงตาสีเข้มดุจเหยี่ยวสะท้อนให้เห็นถึงความกล้าหาญไม่กลัวตาย ดั้งจมูกเป็นสันตรง ริมฝีปากบางเฉียบได้รูป เรียกได้ว่ามีเสน่ห์ชวนให้สตรีหลงใหลยิ่งนัก

                ทว่าสิ่งที่เฉินอวี้หลันตกใจที่สุดคือบรรยากาศรอบตัวของเขา นางนึกย้อนกลับไปยังครั้งแรกที่นางพบเขา เขามีแต่ความดุดันและน่ากลัว แต่ตัวเขาในยามนี้กลับมีเพียงบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นมิตรอย่างน่าตกใจ

                หากมีคนบอกว่าเซียวซู่หยางตรงหน้าของนางนี้เป็นผู้อื่นที่สวมใส่หน้ากากของเซียวซู่หยางอยู่นางก็เชื่อ เพราะมันช่างแตกต่างกับเซียวซู่หยางในความทรงจำของนางเสียเหลือเกิน

                ยังไม่ทันที่เฉินอวี้หลันจะหายตกใจ เซียวซู่หยางก็หันหน้ามามองนางและยิ้มให้ “นี่คงเป็นแม่นางเฉินกระมัง”

                “นี่บุตรสาวข้าเอง ชื่ออวี้หลัน” เฉินเว่ยพยายามสะกิดให้บุตรสาวที่ใจลอยไปถึงไหนต่อไหนให้ทำความเคารพแม่ทัพเซียว

                “คารวะแม่ทัพเซียว” เฉินอวี้หลันที่ได้สติก็แสดงความเคารพต่อเขาทันที

                “แม่นางเฉินไม่ต้องมากพิธี” เซียวซู่หยางหัวเราะเบาๆ “ทำตัวตามสบายเถิด”

                ขณะที่เฉินอวี้หลันรู้สึกว่าธุระของนางในการทำความรู้จักกับเขาจบลงแล้ว เฉินเว่ยก็กล่าวกับบุตรสาวทันที “จริงสิ พ่อลืมไปเลยว่ายังมีธุระที่ยังจัดการไม่เสร็จรออยู่ เจ้าช่วยอยู่เป็นเพื่อนแม่ทัพเซียวสักครู่ พ่อจะรีบกลับมา”

                เฉินอวี้หลันได้แต่เบิกตากว้างมองบิดาที่วิ่งหนีไป ได้แต่ก่นด่าตัวเองว่าเสียรู้บิดาเข้าอีกแล้ว

                ส่วนเซียวซู่หยางที่เห็นภาพนี้ก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะกล่าวกับเฉินอวี้หลัน "หากข้ามารบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้าก็ต้องขออภัยด้วย"

                เฉินอวี้หลันมองหน้าเขาแว่บหนึ่ง ความรู้สึกแปลกๆ ในใจที่นางบอกไม่ถูกปรากฏขึ้นมา แต่นางก็รีบสลัดทิ้งทันทีก่อนจะเดินกลับไปนั่งในศาลาดังเดิม "ท่านแม่ทัพกล่าวหนักเกินไปแล้ว"