Novels by warinchaya.darin

ไฉเม่ยหุยเห็นสีหน้าจริงจังของเฉินอวี้หลันก็ตกใจ “อันตรายอะไรหรือ?” “บุรุษสามคนด้านหลัง” เฉินอวี้หลันเอามือชี้ที่ไหล่ของตัวเองเพื่อไม่ให้คนที่นางกล่าวถึงมองเห็น “พวกเขาตามเรามาสักพักหนึ่งแล้ว ข้าคิดว่าคงไม่มีเจตนาดีแน่” ไฉเม่ยหุยตกใจเล็กน้อย พยายามจะหันไปมองแต่ถูกสายตาของเฉินอวี้หลันห้ามไว้ “อย่าหันไปมองตรงๆ” เฉินอวี้หลันกำชับพลางเร่งฝีเท้าขึ้นอีก “เดี๋ยวพวกเขารู้ตัว” ไฉเม่ยหุยที่แอบลอบมองได้สำเร็จก็เห็นบุรุษสามคนจงใจเดินช้าตามที่เฉินอวี้หลันว่ามาจริงๆ จึงรีบถามเฉินอวี้หลันอย่างร้อนใจ “พี่อวี้หลัน พวกเขาตามเรามาจริงด้วย” “เจ้าคิดว่าเจ้าพอจะวิ่งหนีพวกเขาได้หรือไม่?” เฉินอวี้หลันถามตรงๆ “ไม่แน่นอนเจ้าค่ะ” ไฉเม่ยหุยบอกความจริง “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดี” เฉินอวี้หลันคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็บอกแผนของตัวเองออกมา “เจ้ารีบวิ่งขึ้นไปหาคนดูแลของวัด ข้าเชื่อว่าวัดชื่อดังเช่นนี้น่าจะมีคนของทางการคอยดูแลอยู่” กล่าวจบนางก็หลับตาลงแว่บหนึ่ง ก่อนจะลืมขึ้นมาพร้อมกับสายตาที่

เฉินอวี้หลันแหงนหน้ามองกลุ่มคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดพักหนึ่งก่อนจะหันมามองสตรีที่อยู่ด้านข้าง “จะว่าไป ข้ายังไม่รู้จักชื่อเจ้าเลย” “ข้าแซ่ไฉ ชื่อเม่ยหุย” ไฉเม่ยหุยฉีกยิ้มกว้าง “แล้วท่านล่ะ” “แซ่เฉิน ชื่ออวี้หลัน” นางเอ่ยชื่อจริงหมายจะดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย แต่ไฉเม่ยหุยกลับยังคงมีสีหน้าเช่นเดิม “ดูแล้วท่านน่าจะอายุมากกว่าข้า เช่นนั้นข้าขอเรียกท่านว่าพี่อวี้หลันจะได้หรือไม่?” ไฉเม่ยหุยจ้องหน้าเฉินอวี้หลันด้วยสายตาอ้อนวอน ในใจของเฉินอวี้หลันรู้สึกขัดแย้งไม่น้อย จิตใต้สำนึกของนางตะโกนก้องว่าสตรีที่อยู่เบื้องหน้าคือสตรีชั่วช้าที่แย่งความรักจากสามีของนางไป แต่อีกใจกลับบอกว่าสตรีตรงหน้าก็แค่หญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น แต่ความจริงจะเป็นอย่างไรก็ช่าง นางก็มีแผนในใจแล้ว เฉินอวี้หลันยกยิ้มที่มุมปาก “หากเจ้าเรียกข้าเช่นนั้น ข้าก็จะเรียกเจ้าว่าน้องเม่ยหุยด้วยเช่นกัน” คำตอบของเฉินอวี้หลันทำให้ไฉเม่ยหุยดีใจยิ่งนักจนดวงตาสองข้างเปล่งประกาย เฉินอวี้หลันรู้สึกใจ

“แม่นางเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ!?” ไฉเม่ยหุยจับมือผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือนางไม่ให้ตกบันไดไว้อย่างแน่นหนาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าทันทีที่ผู้มีพระคุณเห็นใบหน้านางแล้วจะนิ่งไปเช่นนี้ “อวี้หลัน เจ้าเป็นอะไรไป?” แม้กระทั่งเฉินฮูหยินก็รู้สึกว่าบุตรสาวแปลกไปจริงๆ เฉินอวี้หลันที่ถูกเรียกหลายครั้งพลันได้สติกลับมาจากห้วงอดีต นางรีบส่ายบหน้าปฏิเสธ “เปล่าเจ้าค่ะ ลูกแค่ตกใจเกินไป ไม่คิดว่าจะมีคนตกบันไดต่อหน้าต่อตาเช่นนี้” เฉินฮูหยินระบายลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “แม่เข้าใจ แม่เองก็ตกใจเหมือนกัน” ตัวการอย่างไฉเม่ยหุยจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตา กล่าวเสียงค่อย “ขออภัยท่านทั้งสองด้วยเจ้าค่ะ เป็นข้าที่เดินไม่ระวังเอง” “หาใช่ความผิดเจ้า” เฉินอวี้หลันรีบปฏิเสธ “เรื่องเช่นนี้ไม่ว่าใครก็ไม่อยากให้เกิดทั้งนั้น อย่าโทษตัวเองเลย” ไฉเม่ยหุยเงยหน้าขึ้นมา แม้ขอบตาจะเริ่มรื้น แต่ก็มีรอยยิ้มออกมาแล้ว ยิ่งเห็นใบหน้าได้ชัดเจน ในใจเฉินอวี้หลันยิ่งปั่นป่วน เพราะคนที่อยู่เบื้องหน้าในตอนนี้คือ

“ฮูหยิน แม่นางผู้นี้คือแม่นางไฉ นามว่าเม่ยหุย” จูป๋ายเจี่ยนผายมือไปยังสตรีรูปร่างเล็กบอบบางในชุดสีชมพูที่ถูกตัดอย่างเรียบง่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นางคือผู้มีพระคุณของข้าในอดีต แต่ตอนนี้นางกำลังเดือดร้อน ข้าจึงพานางมาที่จวนก่อน” เฉินอวี้หลันมองตามด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ ทั้งๆ ที่นางเพิ่งแต่งเข้าสกุลจูเพียงแค่เจ็ดวัน แต่เขากลับพาสตรีเข้ามาแนะนำให้นางรู้จักเสียแล้ว จูป๋ายเจี่ยนมองดูสีหน้าของภรรยาที่เพิ่งตบแต่งเข้ามาพักหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปยืนเบื้องหน้า “ฮูหยินอย่าได้กังวล แม่นางไฉเป็นเพียงผู้มีพระคุณของข้าเท่านั้น มิได้มีอะไรเกินเลย” ด้วยคำปลอบโยนที่ชวนให้คนสบายใจของเขาทำให้นางยิ้มออกมา “ถ้าหากนางเป็นผู้มีพระคุณของท่านพี่ ท่านก็ควรช่วยเหลือนางอย่างสุดกำลัง อย่าได้กังวลเรื่องข้าเลย” จูป๋ายเจี่ยนได้ยินก็พยักหน้าและยกยิ้มให้นางบางๆ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะเข้าใจ” ในเวลานั้นเฉินอวี้หลันได้แต่เชื่อใจสามีที่นางเพิ่งแต่งอย่างสุดใจ ทว่าสองเดือนหลังจากนั้น นางกลับได้ยินบ่าวรับใช้พูดคุยกันว่าจูป๋ายเจี่ยนรับแม่นางหุยเข้ามาเป็

ภายในห้องที่แสนอบอุ่น เฉินอวี้หลันที่ไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นหัวข้อในการสนทนาของสองแม่ทัพกำลังใช้พู่กันเขียนข้อมูลต่างๆ ที่อยู่ในหัวออกมา นางรู้ว่าจูป๋ายเจี่ยนนั้นได้เป็นทั่นฮวาและรับราชการอยู่ในราชสำนักหลังจากที่ตอบคำถามได้โดดเด่นและถูกพระทัยฮ่องเต้ แต่แล้วเหตุใดคนที่สุดยอดขนาดนั้นถึงไม่เคยมีชื่อเสียง ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อนเลย แม้แต่สำนักศึกษาที่เขาเล่าเรียนมาก็ไม่มีใครรู้ ทั้งๆ ที่ศิษย์ทำผลงานได้ดีขนาดนั้น อาจารย์ก็ควรออกหน้ามารับความดีความชอบบ้าง แต่ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับจูป๋ายเจี่ยนกลับดูลึกลับไปหมด จะว่าไปแล้ว นางก็ไม่เคยรู้จักจูป๋ายเจี่ยนก่อนมีการสอบเคอจวี่เลย ทั้งๆ ที่คนที่สามารถตอบคำถามได้ดีจนได้ตำแหน่งทั่นฮวามาครองนั้นควรจะเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงหรือไม่ก็เป็นผู้ที่โด่งดังอยู่บ้างแท้ๆ ในสายตาของนาง นางแน่ใจเป็นอย่างมากว่าเขาเป็นคนที่เก่งกาจคนหนึ่ง แม้แต่บิดาของนางก็คิดว่าเขาเป็นคนมีความสามารถและอนาคตไกลจนไม่น่าจะเหลือรอดเลยแม้แต่น้อย จริงอยู่ที่นางเป็นสตรีอยู่แต่ในห้องหอ แต่นางเชื่อ

เซียวซู่หยางจ้องมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลห่างออกไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่เต็มอก กระทั่งแม่ทัพใหญ่แห่งทัพชายแดนเดินมานั่งตรงข้าม เขาจึงได้ถอนสายตากลับมา “ข้าก็บอกแล้วว่านางยังไม่อยากออกเรือน” เฉินเว่ยเอ่ยยิ้มๆ อย่างรู้ทัน เพราะเพียงแค่เห็นสีหน้าของบุตรสาวที่เดินผ่านไปเมื่อสักครู่เขาก็เดาออกแล้วว่าผลลัพธ์ของการพูดคุยกันระหว่างสองคนครั้งนี้จบลงอย่างไร “ขอรับ” เซียวซู่หยางพยักหน้าเล็กน้อย “แต่ข้าไม่ยอมแพ้เพียงเท่านี้อย่างแน่นอน” เฉินเว่ยมองดูชายหนุ่มที่มีความมั่นใจในตัวเองล้นเหลือผู้นี้พลางพยักหน้าอย่างพึงใจ จากนั้นเขาก็นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ “นอกจากเรื่องบุตรสาวข้าแล้ว อีกเรื่องที่เจ้าจะพูดกับข้าคือเรื่องอะไรกันแน่” สิ้นคำของเฉินเว่ย สีหน้าของเซียวซู่หยางก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อและยื่นให้เฉินเว่ย “สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ข้าบังเอิญพบหลังจากยึดเมืองอวิ๋นซีขอรับ” เฉินเว่ยรับกระดาษแผ่นนั้นไป จากนั้นก็คลี่ออกอ่านเนื้อหาข้างใน ทว่ายิ่งอ่าน สีหน้าที่ยิ้ม