บทที่ 10 ความฝันของเซียวอวี้ฉี

ก่อนจากกัน เซียวลู่เฟยหันมามองกวนเสี่ยวถิงแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตาไป กวนเสี่ยวถิงไม่กล้าสบตากับชายหนุ่มตรงๆ เพราะนางจำคำที่มารดาเคยสอนเอาไว้ได้อย่างขึ้นใจ เซียวลู่เฟยคือบุรุษของกวนเยวี่ยหลัน พี่สาวของนางชอบเซียวลู่เฟยมาก เรื่องนี้ตัวนางเองก็รู้ดี แน่นอนว่านางย่อมไม่อาจทำให้พี่สาวต้องเสียใจเพราะตนเองได้

องค์รัชทายาทถูกลอบทำร้ายแน่นอนว่าย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก เซียวหลงตี้ถึงกับโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก และสั่งให้เซียวอวี้ฉีเป็นคนสอบสวนนักฆ่าเหล่านั้นด้วยตนเอง ทว่าพวกมันกลับปากหนักไม่ยอมสารภาพออกมาเลยแม้แต่น้อย บางคนทนไม่ไหวก็สิ้นใจตายเพราะการถูกทรมานก็มี ไม่นานเหล่านักฆ่าก็เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น แม่ทัพใหญ่กวนเผิงก็มาร่วมทำคดีนี้ด้วยกัน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่อาจง้างปากนักฆ่าเหล่านั้นได้ว่าผู้ใดกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังคอยสั่งการพวกมัน

กลางดึกคืนหนึ่ง เกิดไฟไหม้ที่คุกหลวง นักโทษที่ถูกจับได้ก่อนหน้านี้ถูกไฟคลอกตายอย่างเป็นปริศนา เซียวอวี้ฉีโมโหเสียจนเลือดขึ้นหน้า เขาสืบสวนเท่าใดกลับไม่พบพิรุธ สุดท้ายก็ถูกลงความเห็นว่าเป็นเพียงการเกิดอุบัติเหตุทางฟืนไฟเท่านั้น แต่เขารู้ดีว่าเรื่องนี้มันไม่ปกติ เซียวหลงตี้เองแม้จะโมโหเพียงใดก็ตาม แต่ก็ไม่อาจกล่าวโทษเซียวอวี้ฉีและแม่ทัพใหญ่กวนเผิงที่สืบหาตัวผู้บงการไม่ได้

เซียวอวี้ฉีกลับมาถึงจวนของตนเอง และห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้ามารบกวน ชายหนุ่มเก็บตัวเงียบแม้ยามนี้อาการของเซียวลู่เฟยจะปลอดภัยพ้นขีดอันตรายแล้วแต่เขาเองก็ยังไม่วางใจ เขามองออกไปด้านนอกหน้าต่างพลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ภายในใจ

เรื่องนี้จะต้องเกี่ยวพันกับฉีกุ้ยเฟยอย่างแน่นอน!

เมื่อคิดถึงฉีกุ้ยเฟยแววตาของเขาก็ฉายแววเย็นชาขึ้นมาหลายส่วน ก่อนจะหวนคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตนเองเมื่อหนึ่งเดือนก่อนขึ้นมาได้

หนึ่งเดือนก่อนเขาไปที่นอกเมืองหลวงเพื่อทำงานอย่างหนึ่งให้กับเสด็จพี่ นั่นก็คือการตรวจสอบพวกขุนนางทุจริตที่คดโกงเอาเปรียบราษฎร แต่อยู่ๆ เขากลับล้มป่วยกระทันหัน จากนั้นก็หมดสติไปไม่ฟื้นขึ้นมาอีก

เดิมทีเขาคิดว่าตนเองคงตายไปแล้ว เพราะดวงจิตของเขาลอยละล่องไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ได้มองเห็นเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับตนเองหลายเหตุการณ์

เขามองเห็นตนเองในวัยยี่สิบสองปีและได้รับการช่วยเหลือจากกวนเยวี่ยหลัน นางในยามนั้นทั้งหยิ่งผยองและวางอำนาจบาตรใหญ่ เขาเองก็ช่างใจดีมีเมตตา ไม่ว่านางจะแอบอ้างบุญคุณเช่นไรเขากลับไม่เคยกล่าวโทษนางสักคำเดียว

ทั้งที่รู้ว่านางเป็นคนเช่นนี้แต่เขากลับไม่รังเกียจหรือตัดพ้อต่อว่านางเลยด้วยซ้ำ กลับคอยเตือนนางอยู่เสมอ แต่คำตอบที่ได้กลับไม่น่าอภิรมย์เท่าใดนัก นางมีนิสัยดื้อรั้นและจิตใจอำมหิต ทุกวันนางจะอาละวาดด่าทอผู้คนในบ้านโดยเฉพาะแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดาผู้นั้นที่มักจะเป็นที่รองมือรองเท้าให้กับนางอยู่เสมอ

เรื่องราวเริ่มเลวร้ายลงไปเรื่อยๆเมื่อเซียวลู่เฟยเลือกจะแต่งงานกับกวนเสี่ยวถิงแต่ไม่เลือกนาง นางอาละวาดด่าทอพวกเขาสองคนและเกิดเป็นความแค้นฝังลึกภายในจิตใจ นางทำร้ายบิดาตนจนเป็นอัมพาต ทำร้ายมารดาเลี้ยงจนล้มป่วยตาย จากนั้นนางก็ไปเข้าร่วมกับเซียวฉงจวิน มอบตราพยัคฆ์ทหารหลายหมื่นนายให้เขาก่อกบฏแย่งชิงบัลลังก์จากเซียวลู่เฟย ยามนั้นเซียวอวี้ฉีกำลังพักอยู่นอกเมืองเพื่อสะสางงานที่ได้รับมอบหมาย เมื่อได้ทราบว่าเมืองหลวงเกิดเรื่องเขาจึงทิ้งงานทั้งหมดเพื่อกลับเมืองหลวงทันที

แต่ท่วากลับสายไปเสียแล้ว เซียวฉงจวินสังหารเซียวลู่เฟยได้สำเร็จ กวนเยวี่ยหลันฆ่าน้องสาวตนเองด้วยการใช้เชือกรัดคอ  นางอำมหิตเกินคน ทว่าสุดท้ายนางก็ได้รับผลกรรมของตนเอง นางถูกเซียวฉงจวินหักหลังด้วยการกรอกยาพิษ ต้องทนทุกข์ทรมานราวกับสุนัขใกล้ตายตัวหนึ่ง และเขาเองที่เป็นคนปลดปล่อยนางไปสู่ปรโลก

ส่วนเสด็จพี่ของเขาเมื่อเห็นบุตรชายฆ่ากันตายเช่นนี้ก็เสียใจจนล้มป่วยหนักและสิ้นพระชนม์จากไป ส่วนพี่สะใภ้ก็กลายเป็นคนเสียสตินับแต่นั้น

เดิมทีกบฏถูกสังหารแล้วอีกทั้งหลงตี้พระองค์เก่ายังสิ้นพระชนม์เขาควรขึ้นครองราชย์เป็นหลงตี้พระองค์ใหม่ แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น

หลังจากที่จัดการสังหารนางด้วยมีดสั้นเล่มนั้นแล้ว เขาก็ร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนดื่มสุราทั้งวันทั้งคืน สุดท้ายเขาก็ทนความทรมานนี้ไม่ไหวตัดสินใจใช้มีดสั้นเล่มเดียวกันกับที่ใช้สังหารนาง แทงทะลุขั้วหัวใจของตนเองและตายตกตามนางไป

เขาหลงรักสตรีนามว่ากวนเยวี่ยหลันตั้งแต่วันแรกที่พบกัน แม้นางจะชั่วช้าปานใดเขาก็รักนางอย่างไม่มีข้อแม้ การที่เขาลงมือสังหารสตรีที่ตนรักจนหมดหัวใจก็เท่ากับเอามีดแทงทะลุหัวใจของตนเอง

เขาไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป ไม่มีความยินดีอยากครองอำนาจใดทั้งสิ้น นอกจากปลิดชีพตนตายตามนางไป

ตลอดเวลาหนึ่งเดือนนั้นเขาฝันเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อตื่นขึ้นมาเขาจะรู้สึกเจ็บปวดจนแทบขาดใจ น้ำตาไหลอาบใบหน้า

มันไม่ใช่การย้อนเวลากลับมา แต่จะบอกว่าเป็นความฝันก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะมันสมจริงอย่างยิ่ง ความเจ็บปวดที่เขาเผชิญล้วนสัมผัสมันได้เป็นอย่างดี

และนี่คือเหตุผลที่เขาตัดสินใจเข้ามาเป็นอาจารย์ที่สำนักศึกษาหลีฟานสตรี

เพราะถ้าหากเรื่องราวที่เกิดขึ้นคือความจริงทั้งหมด เช่นนั้นเขาจะต้องหาทางยับยั้งหายนะที่เกิดขึ้น และต้นเหตุที่แท้จริงก็คือกวนเยวี่ยหลัน

การที่เขามาที่สถานศึกษาแห่งนี้ไม่ใช่เพียงต้องการจับตาดูนางเท่านั้น แต่เขายังต้องการดัดสันดานนางอีกด้วย!

ชาติก่อนนางจิตใจชั่วร้ายเกินไป ชาตินี้ก่อนที่หายนะจะเกิดขึ้นอีกครั้งเขาจะต้องหาทางยับยั้งนางให้จงได้!

แววตาของชายหนุ่มฉายแววมุ่งมั่นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อีกหนหนึ่ง

ท่านหมอผู้นั้นคือคนเดียวกันกับที่ช่วยรักษาเขาในความฝัน เรื่องนี้ดูจะบังเอิญเกินไป แต่ต่างกันตรงที่คนเจ็บคือเซียวลู่เฟยไม่ใช่เขา เดิมทีเขาไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้มันทำให้เขาต้องเปลี่ยนความคิดใหม่เสียแล้ว!

ด้านฉีกุ้ยเฟยและเซียวฉงจวินนั้นก็โกรธจนแทบจะกระอักเลือดออกมาอยู่แล้ว พวกนางสูญเสียคนของตนไปเป็นจำนวนมาก ซ้ำร้ายยังถูกจับตัวไปได้อีก แผนการก็ไม่สำเร็จ นางจึงสั่งให้คนลอบสังหารนักฆ่าที่เหลือทิ้งทั้งหมด จากนั้นค่อยคิดหาหนทางใหม่

แผนการของพวกนางสองแม่ลูกแยบยลเป็นอย่างมาก แม้แต่เซียวอวี้ฉีก็ยังหาหลักฐานใดไม่พบ

บุตรชายของนางเซียวฉงจวินเก่งกาจกว่าเซียวลู่เฟยเป็นไหนๆ ซ้ำยังสง่างามกว่ามาก เพียงเพราะเกิดช้ากว่าเซียวลู่เฟยเพียงปีเดียวทำให้เขาไม่อาจได้ครองบัลลังก์อย่างที่ใจปรารถนา

นางจะต้องหาทางช่วงชิงบัลลังก์มาให้บุตรชายของนางให้จงได้!

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นสร้างความปั่นป่วนเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างไรชีวิตของคนเราก็ต้องเดินหน้าต่อไป

วันนี้กวนเยวี่ยหลันอารมณ์ดียิ่งเมื่อทราบว่าเซียวอวี้ฉีไม่ได้มาสอนวิชาศิลปะอย่างเช่นทุกวัน นางแบ่งขนมให้กับเหล่าสหายหลายชิ้น ยามนี้สหายของกวนเสี่ยวถิงก็กลายเป็นสหายของกวนเยวี่ยหลันด้วยเช่นเดียวกัน ซีหว่านและกลุ่มสหายของนางอีกหลายคนแม้จะไม่ชื่นชอบกวนเยวี่ยหลันมากเพียงใด แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากเหน็บแนมมากนัก

เมื่อเลิกเรียนแล้ว กวนเยวี่ยหลันยังไม่อยากจะกลับบ้านจึงชวนกวนเสี่ยวถิงและสหายคนอื่นๆ ไปชมละครที่โรงน้ำชาด้วยกัน อีกทั้งยังบอกว่ามื้อนี้นางจะเป็นคนเลี้ยงเอง

หลายวันที่ผ่านมากวนเยวี่ยหลันสังเกตเห็นว่ากวนเสี่ยวถิงจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าใดนัก นางรู้ได้ในทันทีว่าน้องสาวคงจะเป็นห่วงเซียวลู่เฟย ระหว่างที่อยู่ในรถม้านางจึงเอ่ยถามกวนเสี่ยวถิงไปตามตรง

“เจ้าชอบลู่เฟยใช่หรือไม่?”

กวนเสี่ยวถิงหันขวับมามองพี่สาวของตน ใบหน้าของนางซีดเผือดก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน ความสัมพันธ์ของนางและพี่สาวเพิ่งจะดีขึ้น หากว่ากวนเยวี่ยหลันทราบว่านางคิดไม่ซื่อกับบุรุษของตน จะต้องเกลียดชังนางแน่ ๆบอกตามตรงตั้งแต่กวนเยวี่ยหลันดีต่อนาง นางก็รู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก นางไม่อยากกลับไปเป็นพี่น้องที่เกลียดชังกันเหมือนในกาลก่อนอีก

กวนเยวี่ยหลันยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย

“ไม่ต้องกลัวข้าโกรธ ข้าไม่ด่าเจ้าหรอก ลู่เฟยแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยชอบข้าอยู่แล้ว ข้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจบุรุษที่ไม่เห็นค่าในตัวข้า แต่ถ้าหากเจ้ามีใจให้กับเขา ข้าจะช่วยสนับสนุนพวกเจ้าสองคนเอง”

“แต่ว่า ท่านแม่ของข้า?”

“เจ้าจะให้แม่เจ้ามาคอยกะเกณฑ์ชีวิตของเจ้าตลอดไปหรือ เด็กโง่ พี่สาวไม่โกรธเจ้า ต่อไปข้าสัญญาว่าสิ่งใดที่เป็นความสุขของเจ้า ข้าจะสนับสนุนอย่างเต็มที่”

“เพราะเหตุใด แต่ก่อนท่านไม่เคยชอบข้าเลย”

“นั่นมันแต่ก่อน ยามนี้ข้าโตแล้วอย่างไรเล่า เอาล่ะ อย่าพูดมาก วันนี้ดื่มกินให้เต็มที่ ส่วนเรื่องหัวใจของเจ้า ให้พี่สาวช่วยสานวาสนาให้เองเป็นอย่างไร?”

“ข้ารักท่านที่สุด”

กวนเสี่ยวถิงโผเข้ามากอดพี่สาวของตนอย่างรักใคร่ กวนเยวี่ยหลันยิ้มกว้างก่อนจะกอดตอบน้องสาวของตน

ใช้เวลาไม่นานพวกนางก็มาถึงโรงน้ำชา โรงน้ำชาแห่งนี้ตกแต่งได้งดงามและใหญ่โต ของกินและใบชาก็ล้วนคัดสรรมาเป็นอย่างดี รสชาติเยี่ยมยอดทุกอย่าง กวนเยวี่ยหลันเลือกที่นั่งด้านบนสุด และพาเหล่าสหายมานั่งร่วมโต๊ะกินดื่มไปด้วยกัน

ไม่คาดคิดว่าซีหว่านก็พาสหายของพวกนางมาด้วยเช่นเดียวกัน ไม่เพียงเท่านั้นนางยังพาฉีเสวียนมาอีกด้วย

ฉีเสวียนเป็นถึงหลานสาวของฉีกุ้ยเฟย เป็นบุตรสาวคนเดียวของราชครูฉี นางไม่ได้มาเรียนหนังสือที่สำนักศึกษา แต่บิดาของนางกลับใช้อำนาจของน้องสาวที่เป็นกุ้ยเฟย สั่งให้อาจารย์จากสำนักศึกษาไปสอนนางที่จวนแทน เซียวหลงตี้เองก็ไม่ได้คัดค้านเพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ฉีเสวียนหน้าตางดงาม ความสามารถโดดเด่นเลิศล้ำ ยามนางปรายตามองผู้อื่นราวกับมองมดมองแมลง กวนเยวี่ยหลันจำได้ว่าชาติก่อนนั้นนางและฉีเสวียนไม่ได้คบหากัน เพราะชื่อเสียงของนางไม่ค่อยจะดี ฉีเสวียนจึงไม่อยากจะคบค้าสมาคมกับนาง

ซีหว่านและฉีเสวียนนั้นเป็นสหายกันเพราะสองครอบครัวแวะเวียนไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้ง

เหตุการณ์ดำเนินต่อไป ละครเริ่มแสดง ผู้คนต่างหัวเราะสรวลเสเฮฮากันตามประสาพลางจิบชากินของว่างเพื่อเพิ่มความสุนทรีย์ แต่อยู่ๆ กวนเสี่ยวถิงที่ไม่ทันระวังก็เผลอทำน้ำชาหกราดรดกระโปรงของฉีเสวียนที่เดินผ่านมาพอดี

“ขออภัยคุณหนูท่านนี้ ข้าไม่ได้ตั้งใจ!”

กวนเสี่ยวถิงเอ่ยขออภัยด้วยน้ำเสียงลนลาน ซีหว่านที่ยืนอยู่ข้างฉีเสวียนจึงขยับปากหาเรื่อง

“ตายจริง เจ้ากล้าล่วงเกินฉีเสวียนหรือ รู้หรือไม่ว่านางเป็นใคร เจ้าก็แค่บุตรสาวของอนุ ที่มีมารดาใช้ของต่ำแลกมาซึ่งวาสนาและความมั่งมี กลับกล้าเหิมเกริมทำให้ฉีเสวียนเสียหน้า ยังไม่รีบคุกเข่าขอโทษนางอีก!”

ฉีเสวียนปรายตามองกวนเสี่ยวถิงอย่างดูแคลน กวนเสี่ยวถิงกำมือแน่น จุดอ่อนของนางมีเพียงอย่างเดียวคือชาติกำเนิดของมารดา นางกำลังจะเอ่ยปากโต้แย้งแต่กลับได้ยินเสียงของกวนเยวี่ยหลันเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ก็เพียงรอยเปื้อนเล็กน้อย คงไม่ทำให้ความสูงส่งของคุณหนูฉีลดทอนลงไปหรอกกระมัง คนเราออกมานอกจวนย่อมยากที่จะไม่เกิดปัญหา หากไม่อยากถูกผู้คนล่วงเกินถึงเพียงนี้ ก็ไม่ต้องเสนอหน้าออกมาจากจวนหรอก จริงหรือไม่?”

ฉีเสวียนหันมามองก่อนจะพบเข้ากับสตรีน้อยนางหนึ่ง ซีหว่านกระซิบข้างหูนางว่าสตรีตรงหน้าคือกวนเยวี่ยหลัน นิสัยป่าเถื่อนอันธพาลปากไม่ดี และยังบอกอีกว่ากวนเยวี่ยหลันและกวนเสี่ยวถิงคือพี่น้องกัน ฉีเสวียนได้ฟังก็พลันยกยิ้มเย็นชา พลางมองกวนเยวี่ยหลันอย่างดูแคลน

“ที่แท้ก็คุณหนูใหญ่กวนนี่เอง ต่อไปเจ้าช่วยสั่งสอนน้องสาวให้ดีหน่อยเถอะ ไม่ใช่ทำตัวไร้มารยาททั้งพี่ทั้งน้อง ช่างขาดการอบรมเสียนี่กระไร บิดามารดาไม่สั่งสอนหรอกหรือ?”

กวนเยวี่ยหลันวางถ้วยชาในมือลง ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาฉีเสวียนอย่างช้าๆ ดวงตาคู่งามฉายแววเย็นชาอย่างไม่ปิดบัง

“คุณหนูฉี พูดเช่นนี้ ไม่สู้มาลองตบกับข้าสักตั้งเป็นอย่างไร ใครแพ้คุกเข่าเยี่ยงสุนัขเจ้ากล้าหรือไม่เล่า?”

“ป่าเถื่อน!”

“ไม่กล้ารึ หรือว่าดีแต่ปาก ว่าอย่างไร หากคุณหนูฉีไม่กล้า เช่นนั้นซีหว่านเจ้าก็มาตบกับข้าแทนสหายของเจ้าก็แล้วกัน”

ซีหว่านรีบก้มหน้างุด ส่วนฉีเสวียนก็ถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว กวนเยวี่ยหลันยิ้มเยาะ นางไม่เพียงจับจ้องอีกฝ่ายเขม็งแต่กลับก้าวเดินเข้ามาประชิดตัวฉีเสวียน ฉีเสวียนคิดจะหลบแต่กวนเยวี่ยหลันกลับยื่นมือมาคว้าจับไหล่ทั้งสองข้างของนางเอาไว้พลางเอ่ยกระซิบ

“ด่าทอบิดามารดาผู้อื่นเช่นนี้นี่คือนิสัยของคุณหนูที่เกิดในจวนตระกูลสูงศักดิ์อย่างนั้นหรือ หากไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าเกิดในจวนราชครู ข้ายังคิดว่าเจ้าเกิดและเติบโตในหอนางโลมเสียอีก”

“นี่เจ้า!”

“น้าสาวเจ้าเป็นกุ้ยเฟยแล้วอย่างไรเล่า บังเอิญว่าบิดาข้าเป็นแม่ทัพใหญ่ ทำความดีความชอบเพื่อแผ่นดินมาไม่น้อย หลงตี้จะเลือกเข้าข้างผู้ใด เจ้าคงเดาได้ไม่ยากกระมัง สตรีในโลกหล้าที่งดงามราวบุปผาแรกแย้มนั้นมีมากมายนัก ขาดน้าสาวเจ้าไปสักคนก็ย่อมมีคนใหม่เข้ามาแทนที่ เจ้าว่าจริงไหมเล่า วันนี้ข้าเองก็ไม่อยากมีเรื่องกับเจ้าเท่าใดนักทางที่ดีเจ้ากลับไปเถอะ แล้วอย่ามาหาเรื่องพวกข้าอีก ไม่อย่างนั้นคนบ้าเช่นข้าก็ไม่รับประกันว่าจะทำสิ่งใดกับเจ้าได้บ้าง?”