ป้อจ้าน

“ฝ่าบาทมาด้วยตัวเองเป็นนิมิตหมายอันดียิ่งนักเสี่ยวเปาเจ้านี่แจ๋วจริงพาฝ่าบาทมาที่นี่ได้ แล้วยังมาคอยคุ้มกันฝ่าบาทด้วยตัวเอง” ชลชลยิ้มแฮะๆ ลิ้นห้อยหูลู่ตามแบบหมาอารมณ์ดี ซินอ๋องลูบหัวเบาๆ

“ เชิญ ฝ่าบาทบนบัลลังก์วันนี้ข้อราชการมากมาย”

ชลชลเดินอกผายไหล่ผึ่งขึ้นไปนั่งข้างๆ หลงตี้บนบัลลังก์มังกรเฮ้อบัลลังก์มังกร แต่...ยังไม่ทันจะได้ ยืดอก

“ฝ่าบาทข้าน้อยเห็นว่าไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะให้หมาขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์เคียงข้างฝ่าบาท”

“ไม่นั่งก็ได้วะ”หลงตี้ขมวดคิ้ว ใต้เท้าหลัวพูดขึ้น เฮ้อน่าเบื่อเมื่อไหร่จะเลิกพูดเรื่องนี้เสียที

ชลชลเดินลงจากบัลลังก์ มายืน ข้างๆ องครักษ์

“ใต้เท้าหลัว สุนัขทรงเลี้ยงของข้าตัวนี้ มักชอบไปไหนมาไหนกับข้า เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบัลลังก์นี่สำคัญเพียงใดเหมือนที่ข้าเองก็ไม่เคยสนใจว่าบัลลังก์นี่สำคัญถึงกับต้องแย่งชิงกันด้วยหรือ การแย่งชิงทำลายทุกอย่างแม้กระทั่งมิตรภาพ”

“ฝ่าบาท หากคิดว่าบัลลังก์นี้ไม่สำคัญก็ทรงสละมันเสีย”ใต้เท้าหลัว พูดขึ้นด้วยท่าทีจริงจังไม่มีความหวั่นเกรงในอำนาจของหลงตี้

“หากข้ายอมสละมัน แล้วชีวิตของแม่ทัพจ้านกงก็ไม่อาจคืนกลับมาเพราะการแย่งชิงเขาจึงต้องตายข้าประกาศไว้ตรงนี้ข้าจะรื้อฟื้นเรื่องการตายของจ้านกงอีกครั้ง”น้ำเสียงขึงขังจริงจังใต้เท้าหลัวยิ้มมุมปาก

“เช่นนั้นข้าน้อยก็คงจะต้องดีใจที่ฝ่าบาทกำลังจะกลับมาเป็นฝ่าบาทองค์เดิม”

อ๋อ นี่คงตั้งใจกดดันหลงตี้แต่พอเขาขึงขังหน่อยก็ทำเป็นอ่อนลง คนแบบนี้น่ากลัวยิ่งนัก ไม่รู้ว่าภายในใจจริงๆ คิดอะไรอยู่ ชลชลสูดกลิ่นเข้าไปเต็มจมูกกลิ่นไม่ภักดี กลิ่นคนสับปรับกลิ่นแห่งการหลอกลวง

“บรู๋วววววววววววววว”ส่งเสียงหอนยาวนาน ไม่อาจห้ามตัวเองเมื่อรับรู้ถึงกลิ่นที่ไม่ชอบมาพากล กลิ่นที่ไม่มีความจริงใจ นี่ฉันจะกลายเป็นหมาจริงๆ แล้วหรือไร ซินอ๋องปิดปากหัวเราะเมื่อรู้สึกว่าเสี่ยวเปา ช่างหอนได้ถูกจังหวะเสียจริง  หอนในตอนที่ใต้เท้าหลัวกำลังจะสอพลอ ใต้เท้าหลัวมองชลชลด้วยสายตามาดร้าย

หลงตี้ใช้มือลูบบัลลังก์ทอง อย่างแผ่วเบาเลื่อนลอย ขุนนางออกไปหมดแล้วชลชล ชะเง้อคอมอง ขันทีตู้กังก้มหน้า

"เสี่ยวเปา เจ้าว่าข้าควรจะสละมันให้กับคนอื่นเสียดีไหม"พูดเปรยๆ ดวงตาเหม่อลอย

"ไม่ จะยอมแพ้ง่ายๆ ได้อย่างไรในเมื่อคนที่นั่งบนนั้นแล้วสง่างามที่สุดก็คือท่านจะให้เจ้าขุนนางแก่เก่าเก็บนั่นมานั่งแทนหรือไร"

ชลชลเผลอพูดขึ้นดังๆ ยกขาหน้าขึ้นปิดปากตกใจกลัวว่าตู้กังจะได้ยินที่ตัวเองพูดแต่เปล่าเลยตู้กังยังยืนนิ่งอยู่ข้างๆ มีเพียงหลงตี้เท่านั้นที่ได้ยินสิ่งที่ชลชลพูด

"เจ้าช่างเป็นเหมือนข้าก่อนหน้านั้น ก่อนที่จ้านกงจะตายทิ้งข้าไว้เพียงลำพัง"

"นั่นไง เขาตายท่านก็มัวแต่เศร้าเสียใจมิน่าล่ะพวกคนแก่พวกนั่นถึงได้ใจ ข้ามาแล้วมาอยู่ข้างท่านไม่ยอมให้ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก"หลงตี้ยิ้มหันมามองชลชลเต็มตา

"สัญญา ได้ไหมว่าจะไม่จากไปไม่ว่าอย่างไรก็ตาม...ได้ไหมเสี่ยวเปา"ย่อกายสบตาชลชลนิ่งแววตาคมคาดคั้นคาดหวังจนเห็นได้ชัด

"ก็ได้ ฉันสัญญา"ชลชลถอนหายใจ เมื่ออีกคนอุ้มเดินลิ่วออกไปจากท้องพระโรง

จวนเสนาบดีหลัว เหล่าขุนนางต่าง แวดล้อมพร้อมเพรียง ขุนนางที่โดนชลชล กระโจนเข้าใส่ยืนอยู่ด้านหน้าขุนนางทั้งหมดเหมือนเป็นตัวแทน

"วางยา วางยาเจ้าหมาโง่ตัวนั้นเสีย ข้าจะให้คนนำของชอบไปหลอกล่อในทุกวันจนเจ้าหมานั่นตายใจจึงค่อยวางยา"

"กำจัดหมาไม่ใช่เรื่องยาก เรื่องที่ยากในตอนนี้คือ การกลับมาของหลงตี้ก่อนหน้านั้นข้าคิดว่ากำลังจะมีหวังแต่บัดนี้ทุกอย่างกับล่มสลาย"ใต้เท้าหลัวพูดขึ้น

"อะไรดลใจให้ฝ่าบาทกลับมานั่งบัลลังก์อีกครั้ง ในครั้งนั้นจ้านกงรับคมกระบี่แทน ฝ่าบาทถึงกลับทดท้อ คราวนี้หากเป็นซินอ๋องเล่า"