ตอนที่4ต่อรอง

ปากพูดไปแต่สายตาจับจ้องกิริยาของมี่มี่ขัดใจเล็กน้อยที่ไม่เห็นสายตาโศกสลดปนความแค้นเคืองที่เคยเห็นจากซวี่หลินก่อนหน้านั้น

“ระบบมีทางช่วยสองคนไหม”

“ไม่เจ้าค่ะผิดแผนผิดเหลี่ยมเจ้าค่ะโอกาสพลังพิเศษของท่านผู้ใช้เหลือ1 หากใช้จะทำให้อ๋องหรงสงสัยในพลังพิเศษและจะทำให้ทุกอย่างบิดเบี้ยวเจ้าค่ะ”

“ช่างเถอะๆ หากพวกท่านทำร้ายทั้งสองคนมากไปก็จะไม่มีทางหาไข่มุกมังกรพบ”

“ใครเชื่อที่เจ้าพูดกัน”

อ๋องเฉวียนที่ยืนอยู่ก่อนแล้วถอนหายใจ ลังเลกับคำพูดของมีมี่ไม่น้อยแรมปีแล้วเขาที่หาไข่มุกมังกรไม่พบนั่นเท่ากับล้มเหลว

“แล้วแต่น้าาา….ไม่ได้ขู่นะแต่ว่าถ้าพวกเขาตาย ก็เท่ากับที่ทำมาทั้งหมดสูญเปล่า เห็นไหมฉันเอ่อข้าจริงใจแค่ไหนก่อนหน้านั้น ที่ไม่บอกเพราะคิดว่าตัวข้าเองก็ไม่รอดแต่มาตอนนี้ก็แค่อยากจะบอกว่าสองคนนี้สำคัญที่สุดแล้ว พวกเขาคือผู้ที่กำความลับเรื่องนี้ไว้”

ชักแม่น้ำทั้งห้าและยังโน้มน้าว คนใส่หน้ากาก ก็ในเมื่อไม่มีเรื่องราวทุกอย่างจึงควรเป็นไปตามที่มีมี่คิดว่ามันควรจะเป็นต่างหาก ในเมื่อมีตัวละครเพิ่มขึ้นมาเนื้อหาเพิ่มเข้ามา ก็แค่พอเดาทางถูก

“อย่าคิดว่าข้าเชื่อในสิ่งที่เจ้าพูด แต่ให้เจ้ามาดูว่าการเดินทางกลับไปที่วังหลวงเจ้าจะมีลูกไม้ไม่ได้ ข้าจะส่งสัญญาณให้คนฆ่าบิดากับมารดาของเจ้าเสีย”

“โอ้ อ๋องหรงเจ้าคนชั่วช้า หลินหลินลูกแม่หนีไปเสีย”

มารดาที่มีรอยน้ำตาไม่เคยเหือดแห้งนับตั้งแต่เกิดเรื่อง ก็น่าสงสารไม่น้อยสำหรับมีมี่แต่ไม่ใช่กงการอะไรของมีมี่เสียหน่อย

“ข้าไม่หนี” พูดด้วยเสียงอันดัง

“นั่นคือสิ่งที่เจ้าควรทำ”

อ๋องหรงยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

“เจ้าไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่หาทางหนีไห้ได้จากคนชั่วช้าพวกนี้ ซวีหลิน อย่าห่วงเราสองคนเราสองคนชรามากแล้วขอเพียงเจ้าหนีไปอยู่รอดปลอดภัยที่ไหนสักแห่งไม่ต้องห่วงเรา”

“ข้าไม่หนี ไม่มีทางหนีแน่ๆ”

จะหนีทำไมในเมื่อดีดลูกคิดรางแก้วไว้แล้ว มีมี่อยากจะบอกเหลือเกินว่าที่ไม่หนีเพราะตั้งใจไปกอบโกยเอากับตัวเอกในนิยายอีกหลายๆ คนในวังหลวงต่างหาก ตัวเอกที่ถูกวางคาแรกเตอร์เชื่อคนง่ายและพร้อมเปย์ หากว่าทำนายอนาคตของคนพวกนั้น555เงินไหลมาเทมาแน่ๆ ยิ้มตาหยีฝันไปไกล

“เจ้าช่างกตัญญูยิ่งนักซวีหลินไม่เสียแรงที่ข้ามีลูกเช่นเจ้า”

ฝันหวานสะดุดลง

“ข้าไม่หนีหรอก แต่พวกท่านก็ไม่ตายหรอก เอาอย่างนี้ข้าจะยอมไปด้วยดีดีแต่ว่าจะต้องแก้มัดพวกเขาก่อน แล้วเรื่องไข่มุกมังกรนั่นค่อยๆ ถามพวกเขาดีดี”

มีมี่ต่อรอง

“โถ่หลินหลินลูกแม่เจ้ายังมีแก่ใจห่วงพ่อกับแม่เอาตัวเองเป็นตัวประกันโธ่ลูกของข้าเจ้าช่างกตัญญูเสียจริง”

มารดาคร่ำครวญทำเอามีมี่ยิ้มแกนๆ

“เห็นไหมว่านางเจ้าแผนการเพียงใดนางหลอกล่อพวกเรา”

อ๋องหรงพึมพำกับอ๋องเฉวียนที่ยืนข้างๆ

“ปกติแล้วองค์หญิงเอ่อถัวคนนี้จะไม่ทำนายทายทักเรื่องทั่วไปเช่นนั้นเรื่องที่นางพูดถึงเรื่องไข่มุกมังกรจึงนับว่าน่าเชื่อไม่น้อย เราใช้เวลาแรมปีตามหาของสิ่งนี้แต่มาวันนี้นางยอมเปิดปากนับว่านางเองก็คงอ่อนลงไม่น้อยทำตามที่นางบอกปล่อยคนเสียเราอาจได้เบาะแสของไข่มุกมังกรจากปากของนาง เพราะถึงอย่างไรนางก็แค่หญิงอ่อนแอคนหนึ่งอยู่ในกำมืออ๋องหรง คงไม่อาจมีลูกไม้อะไรแน่หรือว่าอ๋องหรงเองก็เกรงกลัวนางไม่น้อย”

พูดถึงขนาดนี้ อ๋องหรงขมวดคิ้วคมเข้าหากันตลอดเวลาก็จะถูกปรามาสจากเหล่าพี่น้องอยู่แล้ว จริงของเฉวียนอ๋องจะกลัวทำไมกับผู้หญิงตัวเล็กๆ เช่นนาง

ไหนๆ นางก็อยู่ในกำมือเขาแล้วจริงๆ

“ปล่อยคน”

“โน้มน้าวจิตใจตัวร้ายสำเร็จ รับ1โอกาสพลังพิเศษ”

มีมี่ยิ้ม ขยับตัวจากการตะแคงหูฟังทั้งสองคุยกัน

“ดีแล้ว แบบนี้แหละถึงจะสมกับคนที่จะได้ครองใจองค์หญิงสามผู้งดงาม” พูดขึ้นดังๆ

“นี่เจ้า บังอาจเจ้าพูดถึงเรื่องอะไรกันหุบปากของเจ้าเสีย”

อ๋องหรงกระชากร่างเล็กเข้าปะทะกับอกกว้างของเขา ดวงตาคมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มีมี่เองก็ตกใจ แต่อ๋องหรงก็ทำไปด้วยความลืมตัวพอนึกได้เขาก็ปล่อยมือจากร่างบางเสีย

นางราวกับอ่านใจเขาออก องค์หญิงสามที่งดงาม ผู้ที่อยู่กลางใจเขามาตลอด นางอยู่ที่เอ่อถัวเหตุใดจึงรู้เรื่องในวังหลวง นั่นไม่แปลกแต่แปลกที่นางรู้เรื่องในใจเขา ว่าเขามีใจปฏิพัทธิ์องค์หญิงสาม

“ทำให้ตัวร้ายไขว้เขวรับ1โอกาสพลังพิเศษ”

อ๋องหรงหันมองอ๋องเฉวียนที่เดินไปแกะเชือกให้กับบิดาและมารดาของซวี่หลินคล้ายดังว่าจะทำคำแนนไว้

“อ๋องเฉวียน”

อ๋องหรงเรียกชื่อเบาๆ ขัดใจกับสิ่งที่อ๋องเฉวียนทำ ตั้งใจจะบอกว่าให้เป็นหน้าที่ของเหล่าทหารชั้นผู้น้อยเถิด แต่ไม่ทันแล้วอีกคน ขะมักเขม้นแกะเชือกไปแล้ว เจ้าลู่เหวินยังไปช่วยอ๋องเฉวียนอีกแรง

“ไม่ม่ายยยข้าไม่ได้ได้ยินอะไรที่นางพูดทั้งนั้น ข้ารู้เพียงว่านางที่นางพูดอาจเป็นเรื่องราวในหลังจากที่ท่านกลับวังหลวงก็ได้ ท่านก็ควรเร่งทำคะแนนบางทีองค์หญิงสามอาจลืมเรื่องในอดีตของท่านไปแล้วก็ได้ เช่นนั้นข้าก็ควรทำดีกับองค์หญิงเอ่อถัวผู้หยั่งรู้เช่นกันเผื่อว่านางจะทำนายชะตาข้าบ้าง” อ๋องเฉวียนรีบออกตัว

“ข้าด้วยข้าด้วยนายหญิง ไม่สิองค์หญิงท่านอย่าลืมข้านะ” ลู่เหวินรีบประสานมือพูดไปยิ้มไป

คนที่หัวเสียคืออ๋องหรงผู้ทะนงตน สะบัดชายเสื้อจากไป

“องค์หญิงหากต่อไปท่านมีเรื่องใดเกินแบกรับเฉวียนอ๋องยินดี ช่วยแบ่งเบา”

มีมี่ยิ้ม

“แน่นอน ไม่ต้องกังวลข้ากับท่านเราจะได้พบกันอีกแน่”

อ๋องเฉวียนทำตาโตด้วยความประหลาดใจ

“ข้าจะได้กลับวังหลวงหรือ ดีใจที่สุดข้าคิดว่าต้องอยู่เฝ้าด่านชายแดนจนแก่ตายเสียแล้ว”

เฮ้อ จะบอกอย่างไรดีหนอ ค่อยๆ รู้ไปก็แล้วกัน เล่าเสียหมดก็ไม่สนุกสิ อ๋องเฉวียนเป็นพระรองนี่ จะจบแค่ตรงนี้ได้อย่างไรเล่า

พยักหน้าขึ้นลง

อ๋องเฉวียนคว้าข้อมือเล็กมากำไว้ในมือเขย่ามือด้วยความดีใจ

“ขอบคุณองค์หญิง ขอบคุณจริงๆ ข้าคิดมาตลอดว่าอนาคตข้าจบแค่นี้ที่นี่ แต่ท่านรับรองแบบนี้ข้าค่อยมีกำลังใจมาหน่อย”

เฮ้อ

“ด่านชายแดนสงบร่มเย็น พวกท่านจะเฝ้าเอาอะไร ไข่มุกมังกรนั่นฝ่าบาทจะบอกพวกท่านเองว่าควรทำเช่นไร” มีมี่พูดเบาๆ อ๋องเฉวียนยิ้มกว้าง