ทำไมเป็นแบบนี้

"พี่ครับวันนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายผมขอกลับก่อนไดไหม?" เสียงเล็กและเบาอันเป็นเอกลักษณ์ของคนอ่อนแอเอ่ยกับเพื่อนร่วมงาน

 

"เป็นอะไรน้ำเสียงไม่ค่อยดีแบบนั้น?" เพื่อนร่วมงานหน้าเหวี่ยงถามด้วยความแปลกใจปกติคนตัวเล็กขยันทำงานเกินเวลาเพื่อขอเเลกกับของกินกับน้ำในร้านอาหารเล็กๆ น้อยๆ เสมอ

 

"ม ไม่มีอะไรครับคงเพราะโหมงานมาหลายวัน" ร่างบางเดินล่องลอยราวกับไร้ชีวิตชีวาหยิบน้ำที่วางข้างก๊อกใส่กระเป๋าผ้าใบเก่ายกมือไหว้รุ่นพี่เช่นเดิม

 

รูปร่างกิริยาที่ดูไม่น่าจะทำงานหนักไหวบวกกับภาพลักษณ์มอซอผมเผ้าหยักรุงรังปิดหน้าพูดเสียงเบาอยู่ในลำคอราวกับพวกหนูท่อไม่ยอมเปิดเผยตัวตนไม่มีความมั่นใจไม่น่าสนใจสักอย่างมีดีแค่ขยันและใสซื่อเท่านั้น

 

"ดื่มน้ำก๊อกมันไม่ค่อยดีนะผอมมากไปแล้วได้ข่าวว่าวิ่งงานหลายที่ ที่บ้านมีปัญหาเรื่องเงินเหรอ?" เพื่อนร่วมงานยังคงสงสัยตลอดเวลาอยากรู้ว่าทำไมคนตัวเล็กต้องทำงานหนักเช่นนี้

 

"เปล่าครับ..ผมขอตัวก่อนนะครับ" และคำตอบที่ได้มาก็มีเพียงการบอกปัดเดินก้มหน้าก้มตากลับไป

 

..

ร่างกายผ่ายผอมเพียงลมพัดก็แทบปลิวเยื้องย่างเชื่องช้ายกมือขึ้นกอดกระเป๋าผ้าแนบกายบางเพื่อลดอาการแสบท้อง

อาการมึนหัวตีรวนวนลูบซ้ำไปซ้ำมาคล้ายยืนบนเรือกลางคลื่นทะเลสาดซัดกระแทกใส่ในอก

ไม่ไหว..จะไม่ไหวอยู่แล้ว. . ทำไงดี

ภาพรอบกายหมุนคว้างไปหมด

..พี่ทอย

 

มือเล็กสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายตนแรกที่นึกถึงมีเพียงคนเดียวที่เมมชื่อไว้ว่า..สุดที่รัก

 

ตื้ดดดด ตื้ดดดด ตื้ดดดด

 

'ฮัลโหลค่ะ'

เสียงผู้หญิงปลายสายทำคิ้วเรียวขมวดมุ่นมองหน้าจออีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามออกไป

'นี่เบอร์พี่ทอยใช่ไหมครับ?'

'ค่ะไม่ทราบว่าจากไหนคะ?'

'เอ่อ...พี่ทอยอยู่ไหมครับ?'

'อาบน้ำอยู่ค่ะ'

'ไม่ทราบว่าคุณ..เป็นใครครับ?'

'เป็นเพื่อนค่ะ เพื่อนสนิท'

แกร่กก ~'คุยกับใคร?'

'ไม่รู้สิโทรศัพท์นายดังเบอร์ไม่มีชื่อไม่รู้ด่วนไหมเลยรับให้เขาถามว่านายอยู่ไหม?'

'ไม่มีชื่อแล้วจะรับทำไมกดวางไปเลยใส่เสื้อผ้าได้แล้วต้องรีบลงไปหาเพื่อน'

'เออ'

ติ้ด..

 

วางสายไปแล้ว..

อะไรคือไม่มีชื่อในรายชื่อโทรศัพท์แฟนตัวเอง?

อะไรคือแฟนตัวเองอาบน้ำออกมาบอกให้ผู้หญิงใส่เสื้อผ้า?

นี่มันอะไรกัน?

..

 

จากที่อ่อนแรงเป็นทุนเดิมจนแทบจะคลานได้ครานี้แม้แต่กำลังใจก้าวเดินก็ดูเหมือนจะไม่เหลือหรอ

หัวใจเจ็บแปลบบีบคั้นชาหนึบส่งผลไปถึงนัยตาภายใต้เส้นผมยาวร้อนผ่าวปล่อยของเหลวสีใสออกมาพรั่งพรู ไม่รู้ว่าสิ่งใดเจ็บปวดกว่ากันระหว่างร่างกายกับหัวใจ

 

ร่างบอบบางโซซัดโซเซขยับย่างลากขาดเล็กลากพื้นราวกับไม่มีแรงยกสูงไปกว่านั้น ไหล่เล็กสั่นเทาใบหน้าเหยเกกัดกลั้นริมฝีปากซีดจนเลือดซิบ

ฮึ่กกก... อึ่กกก

 

ไม่มีอะไรเจ็บไปกว่าหัวใจอีกแล้ว ร่างกายที่ว่าไม่ไหวก็ไม่เท่าหัวใจแตกร้าวในตอนนี้

ไม่รู้จะปลอบใจตัวเองอย่างไรในเมื่อตลอดมาตอนคนรักไม่มีรถก็ยังดีที่อยู่ด้วยกันได้ยินเสียงได้เห็นหน้าไม่เคยเรียกร้องอะรมากไปกว่านั้น

แต่พอพี่มีมันก็ลืมคนข้างหลังที่เคยรับปากว่าจะอยูด้วยกัน ... เมืองกรุงมันกว้างใหญ่เกินไป

กว้างเสียจนมองเห็นทางม้าลายข้ามถนนเป็นหนทางกว้างใหญ่ในทะเลทรายที่ไม่เห็นปลายทาง

รู้สึกได้เพียงการย่างก้าวสั้นๆ กับน้ำตาที่ไหลพรากราวกับไม่เหลืออะไรในชีวิตอีกแล้ว ..

เดิน..ต้องเดินต่อไป..ข้ามถนนให้ได้ถ้าถึงอีกฝั่งก็จะถึงห้องเร็วที่สุด..ขอแค่กลับไปหลับไหลในห้องที่เราเคยอยู่ด้วยกันก็พอ

 

ไฟเขียว100วินาที

 

ตีหนึ่งเงียบสงัดถนนโล่งไม่มีรถสักคัน

ตึก ตึก ตึก

ขาสั้นก้าวช้าสั่นระริกราวกับคนชรา เดินไปไม่ถึงครึ่งทางเสียงลมวูบแรงแว่วมาจากที่ไกล ๆ รู้สึกถึงบางสิ่งที่มองไม่เห็น แต่หูอื้อตาลายเกินกว่าอยากจะรับรู้สิ่งอื่น

ฟู้วววว ~

 

เสียงคุ้นเคยเหมือนได้ยินจากไหนซักที่เพียงแค่ตอนนี้หัวสมองเบลอเกินกว่าจะคิดอะไรได้ ขาตนเองกลายเป็นสิ่งหนักอึ้งเดียวที่พึ่งพาได้เพื่อจะกลับไป.

อีกนิดเดียว..เท่านั้น

 

ฟ๊าวววว!!! บรึ้นนนนน!!

 

แสงไฟสว่างวาบสาดเร็วมาจากด้านหลังเพียงหันหน้ากลับไปมองรถคันนั้นก็เข้ามาใกล้เกินกว่าจะเขยื้อนหลบด้วยความเร็วได้

เอี๊ยดดดดดด!!!

 

ดวงตากลมโตถลึงกว้างมองผ่านเส้นผมปิดหน้าวูบหนึ่งคล้ายจะสบตากับคนบนรถที่มองผ่านกระจกออกมาพร้อมกับความสว่างวาบทะลุม่านหมอกน้ำตาของไฟหน้ารถคล้ายพุ่งเข้ามาในดวงตาทุกอย่างขาวโพลนไปหมด. . .

เมื่อกี้...

ยมทูตหรือเปล่า

ทำไม..น่ากลัว

 

โครมมมมมม!!