เข้าสู่ระบบอนุสกุลหลิว บทที่ 7
“เมื่อครู่เจ้าว่าไม่อาบน้ำใช่หรือไม่&rdqu
เหลียนซู บทที่ 7อวิ๋นเช่อก้มลงจับไหล่นาง แต่สายตายังคงเย็น“เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำร้ายนางหรือลูก เด็กนั้นคือเลือดเนื้อของข้า และซูเอ๋อร์คือแม่ ถ้าเจ้าทำอะไร ข้าจะปกป้องพวกนางเอง”เยวี่ยฮวาสะบัดมือออก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความคลั่ง“ปกป้อง? ท่านจะหย่าข้าเพื่อนางใช่ไหม? ข้าจะไม่ยอม! ข้าจะทำลายทุกอย่างก่อนที่ท่านจะทำได้!”นางลุกขึ้นวิ่งออกจากห้อง ทิ้งให้อวิ๋นเช่อยืนนิ่ง หัวใจหนักอึ้ง เขารู้ว่าการแตกหักนี้เพิ่งเริ่มต้น และแผนทรยศของภรรยาจะตามมาหลังการเผชิญหน้าครั้งใหญ่ในห้องสามี ไป๋เยวี่ยฮวาเดินกลับห้องตัวเองด้วยก้าวเท้าที่สั่นเทิ้ม หัวใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่เดือดพล่านนางนั่งลงหน้าตู้ยาเก่าแก่ที่ซ่อนไว้ในมุมห้อง มือเรียวเปิดลิ้นชักลับ หยิบขวดยาเล็กๆ ที่มีผงสีเทาเข้ม ยาบังคับแท้งที่ซื้อมาจากหมอเถื่อนในตลาดมืด นางกระซิบกับตัวเองเสียงเย็น“ถ้าเด็กนั้นเกิดไม่ได้... น้องข้าก็จะไม่มีที่ยืน และท่านสามีจะกลับมาหาข้า”แผนชั่วก่อตัวในใจ นางรู้ดีว่าเหลียนซูชอบดื่มชายามบ
เหลียนซู บทที่ 6สองเดือนผ่านไปนับจากคืนแรกที่ทุกอย่างพังทลาย เรือนใหญ่ตระกูลจางยังคงดำเนินไปอย่างปกติภายนอก แต่ภายในเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่คุกรุ่นไป๋เหลียนซูใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังยิ่งขึ้น นางสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในร่างกายหน้าอกอวบบวมขึ้น หัวนมเต่งกว่าเดิม และอาการคลื่นไส้ยามเช้าที่ทำให้ต้องซ่อนตัวในห้องบ่อยๆนางแอบลูบหน้าท้องแบนราบทุกคืน สงสัยว่าบุตรของอวิ๋นเช่อกำลังก่อตัวอยู่ภายในจางอวิ๋นเช่อพยายามเว้นระยะ แต่ความห่วงใยและปรารถนาทำให้เขาแอบพบเหลียนซูบ่อยครั้งความสัมพันธ์ลับกลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้ง เขาเริ่มเห็นนางไม่ใช่แค่น้องภรรยา แต่เป็นผู้หญิงที่จุดไฟในใจเขาส่วนไป๋เยวี่ยฮวา ความหึงหวงกลายเป็นความคลั่ง นางเฝ้าสังเกตทุกการเคลื่อนไหว สั่งสาวใช้รายงานหากเห็นสามีและน้องสาวอยู่ใกล้กันนางรู้สึกถึงรอยร้าวในหัวใจ แต่ยังยึดมั่นในแผนเดิมที่บุตรจากเหลียนซูจะเป็นบุตรของนางบ่ายวันหนึ่งในสวนหลังเรือน ลมร้อนอบอ้าวพัดผ่านใบไม้ อวิ๋นเช่อแอบส่งสัญญาณให้น้องภรรยามาพบนางสวมชุดคลุมส
เหลียนซู บทที่ 5หนึ่งเดือนผ่านไปนับจากคืนแรกที่พังทลาย เรือนใหญ่ตระกูลจางยังคงสงบสุขภายนอก แต่ภายในเต็มไปด้วยความลับที่ซ่อนเร้นไป๋เหลียนซูถูกจัดให้อยู่ห้องข้างเรือนในฐานะ "ญาติสนิท" ที่มาช่วยงานบ้าน นางใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง เฝ้าดูร่างกายตัวเองทุกวัน หน้าท้องยังแบนราบ แต่ภายในรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย มีอาการคลื่นไส้ยามเช้า และความอยากอาหารที่เพิ่มขึ้นจางอวิ๋นเช่อพยายามเว้นระยะจากน้องภรรยา แต่ทุกคืนที่ผ่านไป ความคิดถึงยิ่งทวีคูณเขาแอบพบเหลียนซูในมุมลับของเรือน ห้องเก็บของเก่า สวนหลังเรือน หรือแม้แต่ห้องครัวตอนดึกความต้องการทางกายจุดติดง่ายดายทุกครั้งที่สัมผัส ร่องเนื้อแน่นฟิตของนางดูดรัดท่อนเนื้อเขาราวกับไม่เคยพอส่วนไป๋เยวี่ยฮวา นางเฝ้าสังเกตทุกการเคลื่อนไหว ดวงตาคมกริบจับจ้องสามีและน้องสาว ความหึงหวงเริ่มก่อตัวช้าๆ จากคำพูดที่ผิดปกติการมองตาที่นานเกินไป และกลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยติดตัวสามีหลังจาก "ไปตรวจงาน" นางรู้ดีว่าความลับกำลังรั่วไหล แต่ยังไม่พูดอะไร รอหลักฐานที่ชัดเจนเพื่อใ
เหลียนซู บทที่ 4แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กของห้องหนังสือหลังสวน ไป๋เหลียนซูตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายปวดเมื่อยไปหมดเนินเนื้อระหว่างขายังบวมแดง ชุ่มเปียกด้วยน้ำรักแห้งกรังและเลือดพรหมจรรย์ที่ไหลเยิ้ม ท่อนเนื้อของจางอวิ๋นเช่อเพิ่งถอนออกจากร่องแคบของนางเมื่อฟ้าสาง เขานอนแผ่ข้างๆ นาง หายใจหนัก ท่อนเนื้อที่ยังกึ่งแข็งกึ่งอ่อนเปื้อนคราบขาวขุ่นเหลียนซูมองใบหน้าหล่อเหลาของพี่เขย ดวงตาเลื่อนลอยเต็มไปด้วยความหลงใหลและสับสน นางลุกขึ้นนั่งช้าๆ มือเล็กเอื้อมไปแตะแก้มเขาเบาๆ“ท่านพี่เขย… คืนนี้… ข้าคิดว่าท่านต้องการข้าจริงๆ”อวิ๋นเช่อลืมตาขึ้น มองนางด้วยสายตาที่ตอนนี้ไม่ใช่ความสุภาพอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยไฟราคะที่ยังไม่มอดดับ เขาดึงนางลงมากอดแน่น หน้าอกอวบอิ่มกดทับอกกว้างของเขา“ซูเอ๋อร์… เจ้าทำให้ข้าหยุดไม่ได้… ร่างเจ้านุ่มนวล หอมหวานเกินกว่าที่ข้าคิด”แต่แล้วเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก ประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิด ไป๋เยวี่ยฮวายืนอยู่ตรงนั้น ชุดคลุมสีน
เหลียนซู บทที่ 3จางอวิ๋นเช่อยืนนิ่งครู่หนึ่ง ร่างเล็กของไป๋เหลียนซูนอนแผ่หราบนโต๊ะหนังสือ เนินเนื้อระหว่างขาที่แยกกว้างบวมแดงชุ่มน้ำรักจากการเสร็จคานิ้วเขาเมื่อครู่ร่องแยกเปียกเยิ้มเปิดอ้าเล็กน้อยราวกับเชิญชวน ท่อนเนื้อใต้กางเกงของเขาบวมแข็งจนปวดหนึบ ใหญ่โตจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนผ่านเนื้อผ้าเขาเอื้อมมือลงไปปลดกางเกงของตนเองช้าๆ เสื้อคลุมสีเข้มร่วงลงพื้น เผยร่างกายกำยำกล้ามเนื้อแน่นตึง ท่อนเนื้อแข็งใหญ่ดีดตัวออกมาทันที ยาวเกือบคืบ หัวบานแดงก่ำชุ่มน้ำหล่อลื่นจากความตื่นตัว กลิ่นคาวเข้มข้นลอยอบอวลในห้องมืดเหลียนซูหายใจหอบถี่ มองท่อนเนื้อนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง น้ำตาคลอเพราะกลัวปนตื่นเต้น“ท่านพี่เขย… มันใหญ่เหลือเกิน… ข้ากลัวว่าจะใส่ไม่เข้า…”อวิ๋นเช่อยิ้มมุมปาก มือใหญ่จับข้อเท้านางดึงขาแยกกว้างขึ้นจนสะโพกยกสูง เขาย่อตัวลงเล็กน้อย เอาหัวท่อนเนื้อถูไถร่องแยกชุ่มน้ำของนางช้าๆ หัวบานครูดเม็ดติ่งบวมเป่งจนนางสะดุ้งคราง“อ๊า… เสียว… ท่าน…”
เหลียนซู บทที่ 2ส่วนเยวี่ยฮวายืนอยู่หลังประตู มองรอยยิ้มเขินอายของน้องสาวผ่านรอยแยกไม้ นางยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ยิ้มเย็นชาไร้เสียง“น้องข้า… เจ้าจะได้เป็นแม่ของบุตรข้า และข้าจะยังคงเป็นฮูหยินใหญ่ตลอดไป ไม่มีใครรู้… ไม่มีใครเลย”นางหันหลังเดินกลับห้อง ในมือกำขวดยาเล็กๆ ที่หมอหลวงให้มา ยาที่ทำให้สตรีมีครรภ์ง่ายขึ้นสามเท่า นางเทยาลงในถ้วยชา แล้วยกดื่มให้หมดในอึกเดียว“เพื่อสกุลไป๋… เพื่อตัวข้าเอง”คืนก่อนกลับเรือนจาง เยวี่ยฮวานั่งเขียนจดหมายอีกฉบับ ฉบับนี้ส่งถึงสามีของตนเองจริงๆ“ท่านสามี ข้ามีของขวัญพิเศษเตรียมไว้ให้ท่านในคืนวันที่สิบห้า โปรดไปรอที่ห้องหนังสือหลังสวนตอนดึก ปิดตาด้วยผ้าดำที่ข้าจะวางไว้ให้ แล้วท่านจะได้สัมผัส… ความสุขที่ข้าไม่เคยให้ท่านได้มาก่อน อย่าถามอะไรทั้งนั้น ฮวาเอ๋อร์ของท่าน”







