อนุสกุลหลิว บทที่ 6

อนุสกุลหลิว บทที่ 6

มือนางครูดแผ่นหิน รวมไปถึงใบหน้าและนางคาดว่าคงแดงเห่อ

“ซี้ดดด ร่องเจ้าดูดลำ อ่า อนุน้อย ข้าจะแตกใส่เจ้า”

“อยะ อย่านะ อย่า”

ดวงตาหวานดอกท้อเริ่มหวั่นเกรง เมื่อคืนนี้นายท่านมิได้หลั่งน้ำพิสุทธิ์ในกาย หากนางตั้งครรภ์นายท่านย่อมต้องรู้แน่ว่านางมีชู้กับชายอื่น

“ซี้ดด อ่า เสียว อา ดี เด้าให้แรงเลย อ่า”

นายท่านร่องย่อเข่าลงแล้วเฝ้าเอาแต่กระทุ้งสะโพกเสือกใส่ลำเอ็นเข้าถ้ำรัก จับขานางข้างหนึ่งขึ้นสูงเปิดอ้า เลื่อนมือลงด้านล่างถูบี้ติ่งเนื้อ

“ตรงนี้ อ่า ซี้ดด แตกเลย อนุน้อย แตกน้ำให้ข้าได้เห็น”

“อื้อออ อย่า ไม่ อ่า”

ปากว่าไม่ แต่กายกลับเรียกร้อง ร่างของนางเคลื่อนไหวสอดรับนายท่านรอง เขากระทุ้งนางกดลงรับ เขาถอยห่าง นางดึงตัวยืดให้คล้ายหลุดแต่ไม่แล้วกระแทกลง

ตับ ตับ ตับ

เสียงเนื้อสองเนื้อกระทบแรงทุกคราวยามบรรจบกัน น้ำในร่องเปียกไหลลงนิ้วแกร่ง เขาส่งลิ้นชอนไชในรูหูบี้ติ่งแล้วซอยถี่

“ซี้ดด อ่า อ๊าชชช์ อ่า อนุน้อย อ่า”

ดูเหมือนว่าจะเป็นนายท่านรองที่เป็นฝ่ายแตกน้ำ เพราะในเวลานี้ร่องถ้ำเปียกชื้นบีบรัดท่อนเนื้อจนเขามิอาจทานทน กลีบบานผลุบผลับบีบรัดแท่งยาว กามสังวาสเร่งด่วนหลังภูเขาจำลองกำลังถึงคราวแตกน้ำ

“นายท่าน อ่า นายท่านรอง ข้า”

“ข้าหลั่ง อ่า แตกแล้ว อ่า”

ในครั้งสุดท้ายนายท่านรองหลิวเทียนกระทุ้งเสาค้ำต้นใหญ่ขึ้นอย่างแรงจนนางกระดอน นิ้วเร่งสอดใส่แทรกเข้าร่องเล็กพร้อมกัน นางพลันน้ำตาหลั่งรินครางลั่น

“อ่า อ๊ารรร์”

ซ่า.....

กายสาวกระตุกแรงปล่อยน้ำแตกออกไหลลงง่ามขา กระทบนิ้วหยาบกร้านจนเปียกโชก พร้อมกับปลายหัวผงกพวยพุ่งน้ำพิสุทธิ์เข้าไปในร่องทางรัก

หวางชิงได้แต่หวังว่าเสียงน้ำตกจำลองจะกลบเสียงอื่นจนมิด นางเอนกายอ่อนแรงพิงหินผาก้อนใหญ่ยามที่นายท่านรองเลื่อนท่อนหยางออกจากกายนาง

“เจ้าร่าน โยนีเจ้ารัดเสียข้าเจ็บ และวันพรุ่งนี้ ให้ไปหาข้าที่ห้องทำงาน”

“ไม่”

นายท่านรองพลิกนางให้หันหน้ามาหา ขยับถอยห่างเพียงเล็กน้อย มือยังเกาะกุมเนินสาวล้วงนิ้วลึกเข้าไปแล้วเลื่อนออกชูต่อหน้า

“น้ำข้ากับเจ้า ช่างผสมผสานงดงาม”

หวางชิงเบือนหน้าหนีแต่ไม่สำเร็จ หลิวเทียนล้วงนิ้วเปียกเปื้อนเข้าสู่โพรงปากนาง กลิ่นเขาคล้ายคลึงกับพี่ชายไม่มีผิด

ฝาแฝด...ช่างเหมือนกันเกินไปแล้ว

นางเฝ้ามองเขารูดรอยคราบเปื้อนออกจากแก่นกายสะบัดทิ้งแล้วดึงกางเกงสวมใส่ดั่งเดิม มุมปากยกยิ้ม

“แล้วเจอกันเย็นนี้ที่โต๊ะอาหาร”

หวางชิงตัวสั่นสะท้านขณะก้มลงหยิบกางเกงขึ้นมาจากพื้น สัมผัสถึงร่องรอยน้ำเฉะแฉะหน้าขาและอาการเจ็บหน่วงร้าว

นางหวั่นกลัวจนไม่ออกจากห้อง แล้วอ้างว่าเป็นไข้จึงได้รับการยกเว้นแขวนโคมแดงหนึ่งวัน

ตลอดทั้งคืน นางเฝ้าครุ่นคิดถึงวิธีเอาตัวรอดจากนายท่านรอง น้องชายฝาแฝดของสามีตนเอง

ทว่า...การแกล้งป่วยของหวางชิงคงไม่อาจกระทำได้หลายวัน ฉะนั้นวันถัดมานางจึงจำต้องมาทานมื้อเย็น

“คุณหนูเจ้าคะ”

“อืม”

เมิ่งหลัวรีบเดินมาข้าง ๆ

“คุณหนูไม่แปลกใจหรือเจ้าคะ เหตุใดท่านเป็นอนุถึงได้มากินข้าวพร้อมฮูหยิน”

เมื่อเมิ่งหลัวพูดจบพลันทำให้หวางชิงหยุดชะงัก

“นั่นสิ ข้าเป็นอนุ ไยได้สิทธิ์กินรวมกับผู้อื่น แต่มันไม่ดีหรือไร ข้าได้กินของดี ๆ อิ่มท้อง มิต้องหิวแขวนรอกินซากกากเดน”

“แต่มันผิดขนบ”

“เจ้าอย่าไปคิดมาก ไปเถิดถึงแล้ว”

เพียงเดินทอดน่องขึ้นสะพานไม้ด้านหน้าพลันพบกับคนที่เกลียดขี้หน้าที่สุด คนที่ทำให้นางร่านจนขีดสุด

“นายท่านรอง”

หวางชิงเอ่ยทักลอดไรฟัน ยอบกายทั้งที่ใจฝืนเต็มทน

“อนุชิง ได้ข่าวว่าแขวนโคมวันเดียวท่านพี่ข้าทำเจ้าจับไข้เลยเชียวหรือ”

นางขบขอบปากสะกดกลั้นวาจา “ขอบพระคุณนายท่านรองที่เป็นห่วงเป็นไย”

“ฮ่ะ ฮ่า เจ้านี่ทำข้าอารมณ์ดี ไปเถิด ค่ำนี้มีตุ๋นโสมบำรุงร่างกาย กินให้มากหน่อย คืนนี้แขวนโคมจะได้มีแรง”

“แขวนโคม...” หวางชิงเอ่ยเสียงเบาหวิวมองร่างสูงใหญ่ที่คล้ายผิวปากไปด้วยขณะก้าวเข้าห้องอาหาร

“คุณหนูเจ้าคะ เป็นอะไร”

“เปล่า ไปเถิดกินข้าว”

มื้อเย็นเป็นไปอย่างปกติไม่น่าเชื่อ คงเป็นเพราะหวางชิงเองที่กลั้นวาจาเอาไว้ได้ นายท่านรองจะพูดเช่นไร นางทำเพียงยิ้มแล้วกิน กินแล้วยิ้ม กระทั่ง...

“ฮูหยิน คืนนี้รบกวนแขวนโคมด้วย”

“เจ้าค่ะ”

ปั๊บ!!

หวางชิงวางตะเกียบอย่างแรงตวัดดวงหน้าหวานขึ้นสบตา

“นายท่านรองมีสิทธิ์อะไรในจวนนี้กันแน่ ถึงสั่งการให้พี่หญิงทำโน่นทำนี่ตามอำเภอใจ”

“ฮ่า ฮ่า ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นใบ้ไปเสียแล้ววันนี้” หลิวเทียนยกสุราขึ้นจิบ “พี่หญิงและท่านพี่ของเจ้ายังนั่งเงียบ เจ้าต่างหากเป็นใครกัน ถึงได้ส่งเสียงเล็กแหลมแทรกข้า”

“ข้า ข้าเป็น..อนุของท่านพี่ บุตรชายคนโตสกุลหลิว”

“อนุ๊... อนุเท่านั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิทธิ์กินข้าวก่อนยังไม่มี นับแต่พรุ่งนี้ให้มายืนรอด้านข้างเท่านั้น ไม่มีคำสั่งห้ามนั่งลงกิน”

“น้องรอง...”  หลิวซางเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก “พี่คิดว่ามันเกินไปหน่อย อนุชิงนางเองก็เป็น...”

“เป็นอะไรพี่ใหญ่ เป็นอนุของท่านมิใช่หรือ ท่านควรอบรมสั่งสอนนางให้มากหน่อย อย่าได้ริอ่านกำเริบเสิบสานกล้าต่อปากปากคำเจ้าของบ้าน”

“พี่ว่าเรื่องไปกันใหญ่แล้ว น้องหญิง เจ้าขอโทษนายท่านรองดีกว่าจะได้จบเรื่อง”

“ขอโทษ? ข้าผิดอันใดจึงให้ข้าขอโทษคนเช่นเขา บุรุษปากจัดซ้ำยังเป็นเพียงบุตรคนรอง”

ครืด....

หวางชิงตกใจจนหน้าเผือดสีเมื่อหลิวเทียนลากเก้าอี้ขึ้นยืนค้ำหน้าทมึงถึง

“พี่หญิง รบกวนแขวนโคมคืนนี้ให้ท่านพี่ด้วย”

พรึบ!

ท่วงท่าสะบัดชายเสื้อคลุมตัวนอกก่อนจากไปด้วยใบหน้าโกรธขึ้งทำทุกคนในโต๊ะหวาดหวั่นยกเว้นหวางชิง

“ชิงชิงจะนอนกับท่านพี่หรือไม่ เกี่ยวอะไรกับเขา เชอะ”

ฮูหยินเจียเหล่ยตกตะลึงตาค้างมองอนุภรรยาของสามีแล้วเลื่อนสายตาไปยังหลิวซางที่ดูเหมือนว่าตกตะลึงไม่แพ้กัน

“ข้าไม่อาบ”

ป้าฉีแทบทำช่อบุหงาร่วงหล่นพื้นยามได้ยินเสียงหวานของอนุจวนหลิว

“ไม่ได้ ๆ นายท่านรักความสะอาด”

“ข้าไม่แขวนโคม”

หวางชิงกระชากโคมออกจากมือสาวใช้ ส่วนที่แขวนไปแล้วนางปีนขึ้นไปกระชากลงอย่างแรงทิ้งลงพื้น

นางเองทำเช่นนี้ก็ยังไม่เข้าใจตนเองว่าเกิดอาเพศอันใดดลจิตดลใจให้นางกล้าลงมือทำเช่นนี้

เดิมอยู่บ้านแม้ว่านางขัดเคืองใจยังมิเคยแสดงกิริยาเฉกเช่นผู้ไร้การอบรม แต่นี่...

นางโทษเขาผู้นั้น นายท่านรอง

โครม!!

เสียงโคมหล่นลงพื้นพร้อมรอยยิ้มพรายบนดวงหน้าหวาน ดวงตาดอกท้อหยีเล็กชอบใจมองโคมไฟกำลังเผาไหม้ทีละน้อย กระทั่งมีเงาร่างคนผู้คนเข้ามาใกล้พร้อมรองเท้าสีเข้ม

“ลากนางลงมา”

“นายท่าน”

ป้าฉีเสียงสั่นทั่วทั้งร่าง ขาสั่นเทากระแทกหัวเข่ากับพื้นดินหน้าเรือน

“นายท่าน...พวกบ่าวช่างไร้ความสามารถสมควรตาย”

ตาย!! แค่นี้สมควรตายเชียวหรือ

หวางชิงหรี่ตาหลุบลงมองเบื้องล่างแล้วปีนลงจากบันไดมาหยุดหน้าชายโฉด

“เพราะข้าเอง เรื่องนี้เหตุเกิดเพราะข้า หากต้องการลงโทษ จงลงโทษข้าเพียงผู้เดียว”

สิ้นคำประกาศกร้าวของหวางชิง นางได้ยินเสียงสูดลมหายใจของบ่าวรับใช้ก่อนที่ทุกคนจะรีบก้มหน้างุดกับพื้น นางยิ่งประหลาดใจ

“ได้ ลงโทษเจ้าผู้เดียว” หลิวซางกัดฟันกรอดกระชากท่อนแขนเล็กดึงเข้าห้องปิดประตูเสียงดัง

“ไม่ต้องลาก ข้าเดินเองได้ ปล่อยนะปล่อย”