อนุสกุลหลิว บทที่ 8

อนุสกุลหลิว บทที่ 8

ร่างเล็กอรชรของหวางชิงบอบช้ำจากบทรักในทุกค่ำคืนจนนางจับไข้จริง นางนอนซมหนาวสั่น

“เมิ่งหลัว แค่ก ๆ”

“เจ้าคะ คุณหนูนอนก่อนนะเจ้าคะ นายท่านให้คนไปตามท่านหมอมาแล้วเจ้าค่ะ”

“ข้าหนาวยิ่งนัก แต่สักพักกลับร้อนดั่งไฟ”

เสียงแหบแห้งพร้อมไอโคลกดังจนตัวโยนทำให้เมิ่งหลัวรีบถลาเข้าไปประคอง

“คุณหนูดื่มชาเสียหน่อยนะเจ้าคะ ป้าฉีกำลังให้เด็กต้มโจ๊กคงอีกสักประเดี๋ยว”

“ข้าไม่หิว อยากนอน”

“โธ่ คุณหนู แล้วนี่นายท่านรองก็ไม่อยู่เสียด้วย”

“เกี่ยวอันใดกับเขากัน แค่ก ๆ”

“คุณหนูเจ้าคะ เมิ่งหลัวไปสืบความมา ยังไม่ทันได้เล่าให้คุณหนูฟัง”

“สืบความเรื่องนายท่านรองใช่หรือไม่ เกือบสามอาทิตย์แล้วนะ ข้านึกว่าเจ้าลืมไปเสียแล้ว”

“โธ่! คุณหนู คนรับใช้ในเรือนล้วนกลัวนายท่านรองทั้งสิ้น ข้าทะเล่อทะล่าโพล่งถามออกไปคงไม่เหมาะ จึงตะล่อมมาเรื่อย ๆ แล้วจับความสำคัญเอา”

“อืม พยุงข้านั่ง ข้าอยากจะฟังให้ถนัด ๆ”

“คือแบบนี้คุณหนู” เมิ่งหลัวประคองไปพูดไป “คนในจวนล้วนเกรงใจและเกรงกลัวนายท่านรองก็เนื่องจาก นายท่านรองเป็นผู้ดูแลควบคุมทุกสิ่งในเรือน”

“ดูแลควบคุม?” หวางชิงรับน้ำชามาถือว่าเพื่อให้ตนเองได้ไออุ่น

“นายท่านหลิวซาง พวกคนรับใช้พูดกันว่า ไม่ทำการทำงาน วัน ๆ เอาแต่หมกตัวแต่ในเรือนเล็กหลังโน้น” เมิ่งหลัวบุ้ยหน้าไปทางดงไม้ “ปล่อยให้นายท่านรองเป็นผู้ดูแลกิจการแต่เพียงผู้เดียว แต่เหตุก็เนื่องมาจากบิดามารดาได้ยกทรัพย์สมบัติเกือบทั้งหมดให้นายท่านรอง”

“เจ้าพูดเป็นเล่น นายท่านรองเป็นบุตรคนรอง ย่อมไม่ได้รับสิทธิ์เหมือนบุตรคนโต”

“แต่ที่สกุลหลิวนี้กลับกันเจ้าค่ะ อันที่จริงเมิ่งหลัวก็เข้าใจได้ ตั้งแต่อยู่มาในช่วงกลางวัน เมิ่งหลัวไม่เคยเห็นนายท่านออกไปทำงานเลยสักวัน ตื่นนอนทีล่วงบ่ายแล้วเดินลับหายไปในดงไม้”

“ทว่ากลางคืนเขาอยู่กับข้า”

“นั่นสิเจ้าค่ะ”

“แล้วตอนนี้ท่านพี่ข้าอยู่ที่ใดกัน”

“นายท่านหลิวซางคงยังอยู่เรือนเล็ก ส่วนนายท่านรองออกเดินทางไปต่างเมือง”

“ถึงว่าเรือนจึงได้เงียบสงบ”

“อ๋อ เมิ่งหลัวนี่โง่เง่า ลืมเรื่องนี้เสียสนิท”

เมิ่งหลัวทำท่าตบศีรษะตนเองก่อนที่จะรับจอกชามารินใหม่

“คุณหนูมิใช่อนุคนแรก”

“เจ้าหมายความว่าอะไร ไม่ใช่คนแรก ข้ามานี่ไม่เห็นอนุอื่นสักคนเลย”

“เขาพูดกันว่าก่อนหน้านี้ สกุลหลิวรับอนุมาแล้วสี่คน ท่านเป็นคนที่ห้า”

“คนที่ห้า! แล้วพวกนาง พวกนางไปไหนหมด”

“ในครัว อืม...ใครนะ ป้าเว่ยบอกว่าส่งกลับบ้านตนเองทั้งหมด เพราะทำผิดกฎ”

“ผิดกฎอะไร จวนนี้มีกฎด้วยหรือ”

“กฎเขตหวงห้ามไงเจ้าคะ”

“ไม่น่าเชื่อ แต่ล่วงล้ำเขตถึงกับส่งกลับบ้าน”

“เจ้าค่ะ เสียงเหมือนมีคนมา สงสัยคุณหมอมาแล้วเจ้าค่ะ”

หวางชิงเอียงหน้าไปทางประตู หน้านิ่วเล็กน้อย นางรู้สึกไม่ดีเมื่อได้รับรู้ว่านางหาใช่อนุคนแรกไม่

อนุคนที่ห้า ท่านพี่ของข้าร่วมสังวาสกับแม่นางน้อยมาแล้วถึงห้าคน คงล้วนกระทำเช่นเดียวกัน

ยิ่งคิดยิ่งพาลร้อนรุ่มดั่งไฟสุมทรวงอย่างไม่รู้สาเหตุ

เอาล่ะ คราวหน้าข้าจะถามท่านพี่ให้จงได้

เป็นเวลาหลายวันมาแล้วที่หวางชิงได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ ที่น่าประหลาดคือคนที่มาเยี่ยมนางกลับมีเพียงฮูหยินเท่านั้น

“เมิ่งหลัว”

“เจ้าคะ เจ้าคะ มาแล้ว”

เมิ่งหลัววิ่งกระหืดกระหอบในมือยังถือกระด้งตากเนื้อเข้ามาด้วย

“เจ้าทำอะไร”

“เก็บเนื้อตากแห้งเจ้าค่ะ”

“เนื้อ? จวนแห่งนี้ทานเนื้อด้วยหรือ ทำไมช่วงมื้อเย็นข้าถึงไม่เคยเจอเนื้อวัว มีแต่ไก่ หมู”

“ทางโรงครัวบอกว่าทุกคนทานเนื้อยกเว้นนายท่านรองเจ้าคะ”

“นายท่านรองอีกแล้ว” หวางชิงบ่นพึมพำ

“คุณหนูเรียกหา มีเรื่องอันใดเจ้าคะ”

“เย็นนี้ข้าจะกลับขึ้นไปทานมื้อเย็นร่วมกับฮูหยิน ท่านพี่”

หวางชิงสังเกตว่าคิ้วของเมิ่งหลัวกำลังขมวดเป็นปม

“มีอะไรหรือเปล่า”

“นายท่านรองยังไม่กลับเจ้าค่ะ แล้วนายท่านก็ไม่มาเยี่ยมคุณหนูเลย เมิ่งหลัวว่ามันแปลก ๆ เจ้าคะ”

“แปลกอันใดกัน ท่านพี่คงยุ่งกิจการ ข้ามองไปยังเรือนเล็กยามค่ำคืนออกจะครึกครื้น จุดโคมสว่างไสว ผู้คนเข้าออกเป็นว่าเล่น”

“คุณหนูอย่าได้คิดทำผิดกฎนะเจ้าคะ” เมิ่งหลัวเตือนเสียงเข้ม

“ข้ารู้แล้ว แค่พูดบอกกล่าว ไม่ได้คิดจะไป” หวางชิงแสร้งทำเสียงเหนื่อยหน่าย วาดขาลงจากเตียงบิดขี้เกียจ “จริงสิวันนี้เจ้าไปตลาดซื้อถังไห่ลู่มาให้ข้าสักหน่อย ไม่รู้ทำไมถึงอยากกิน”

“เจ้าค่า งั้นบ่าวรีบไปเก็บเนื้อเสียก่อนแล้วไปตลาดเลยนะเจ้าคะ”

หวางชิงยังแสร้งรินชาหางตามองเห็นสาวใช้คนสนิทผลุน ผลันออกเรือนจึงยิ้มมุมปาก พาร่างอรชรในชุดคลุมตัวหลวมผลักบานหน้าต่างด้านดงไม้ ทอดสายตาไปยังเรือนเล็กในช่วงกลางวัน เงียบสนิท

“ไม่ลองไปดู จะรู้ได้เยี่ยงไรว่ามีอะไรที่เรือนหลังนั้น”

ความที่นางเป็นคนอยากรู้อยากเห็นมาตั้งแต่เด็ก ซ้ำยังกล้าหาญพอในการทำผิดกฎ ไม่เช่นนั้นนางคงร้องไห้ตั้งแต่วันแรกที่มาเหยียบจวนหลังนี้

หลังจากเมิ่งหลัวไปตลาด หวางชิงจึงได้ลงมือผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบ คว้าได้ตัวไหนไม่ใคร่ใส่ใจแล้วออกจากเรือนมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังเล็กที่อยู่ลิบ ๆ

พงหญ้าขึ้นรกชัน นางก้มหาไม้คอยปัดออกพ้นทาง ดวงตาจับจ้องเพียงเรือนหลังนั้นไม่วางตา

ยามบ่ายคนส่วนใหญ่ในเรือนมักนอนหลับ หวางชิงคาดว่าที่เรือนหลังเล็กก็เช่นเดียวกัน นางไปถึงเรือนแล้วยังไม่พบผู้ใด จึงเริ่มเดินวนไปทางด้านหลังก่อนจะรีบหลบวูบเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีกำลังผ่าฟืน

พลั่ก! โครม!

หวางชิงชะโงกออกจากมุมเสาเรือน หนุ่มผ่าฟืนรูปร่างกำยำสันทัด เปี่ยมมัดกล้าม ไม่สวมเสื้อ ยามลงแรงเส้นเอ็นปูดโปนเป็นลูก ผิวคล้ำเล็กน้อยอย่างคนงานใช้แรง

เขารวบกอบฟืนขึ้นสู่แผงอกแล้วเดินไปทางห้องเล็กด้านหลัง แล้วกลับออกมาเก็บเครื่องมือ

หวางชิงรีบขยับตัวหนีหลบมุมเสา แต่บุรุษผู้นั้นใกล้เข้ามาเหลือบซ้ายแลขวาจึงคลานลงหมอบกับพื้นไปยังด้านหลังใต้ตั่งเตี้ยตัวหนึ่ง

ใจเต้นตุบ ๆ ตลอดเวลา มองรองเท้าสีเข้มเดินเฉียดแล้วหยุด

“อาเฉิน”

นางตาเบิกกว้างยามได้ยินเสียงนายท่าน

“ขอรับนายท่าน”

“เจ้ามัวทำอะไรอยู่ ถึงเวลายามบ่ายแล้ว”

“ผ่าฟืนขอรับ”

หางตาหวางชิงมองเห็นรองเท้าอีกคู่หนึ่งเดินมาใกล้ จากนั้นเสียงพลันเงียบไปชั่วอึดใจ

ท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัดของหวางชิง เสมือนว่านางได้ยินเสียงนกการ้องหาคู่ เสียงใบไม้พัดปลิว และเสียงฝนเริ่มตกบางเบา

แต่มีอีกเสียงหนึ่ง ...

คิ้วเรียวของนางเริ่มขมวดเป็นปม เสียงถอนหายใจหนัก และเสียงกระซิบกระซาบแผ่วทุ้มต่ำจนนางไม่อาจจับใจความได้ แล้วหลังจากนั้นรองเท้าทั้งสองคู่จึงค่อยเดินหายลับเข้าเรือน

ไม่! ต้องไม่คิด อย่าคิดเช่นนั้นหวางชิง

เสียงหนึ่งภายในใจของนางกำลังเลอะเลือนเป็นแน่ นางต้องไม่คิดเช่นนั้นกับนายท่าน ไม่! ในเมื่อทุกค่ำคืนนายท่านนอนอยู่กับนาง สมสู่อย่างบ้าคลั่ง

นางก้มหน้าลงซบกับท่อนแขนก่อนจะคืนสติ รีบคลานออกมาจากตั่งไม้ เสื้อผ้าเปื้อนดินแล้ววิ่งกลับเรือนของตน แต่ไปไม่ถึงไหนกลับได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นบนพื้นไม้ในเรือน

ร่างอ้อนแอ้นถลาเร่งฝีเท้าตรงไปทางห้องเก็บฟืนทันที

ปัง!

ดวงตาดอกท้อเบิกกว้าง ลมหายใจหอบกระชั้นถอยหลังจนชิดกองท่อนไม้ที่วางเรียงเป็นระเบียบ นางกระถดถอยจนสะโพกขึ้นไปนั่งบนกองไม้ มือเกร็งกำไม้แน่น เสียงฝีเท้าคล้ายยังตามเธอมา

เสียงเหยียบพื้นดินลงหนัก เสียงก้อนกรวดใต้รองเท้า และเสียงคล้ายสะบัดเสื้อคลุมก่อนที่นางจะเห็นเงาดำมืดผ่านร่องประตู

เงามืดนั้นหยุดลง

นางยกมือกุมลำคอตนเอง อีกข้างปิดปากไว้ ดั่งกลัวว่าคนภายนอกจะรับรู้ถึงลมหายใจกระชั้นถี่และเสียงแรงเต้นสูบฉีดโลหิต นัยน์ตาจับจ้องเพียงเงามืดกลางร่องไม้

กึก!