LOGINอนุสกุลหลิว บทที่ 10
กลางร่องเนื้อนิ่มแยกรอยปริอ่อนไหวและบวมช้ำ ต้องการให้เขากระแทกกระทั้นแรงขึ้น จึงโน้มกายไปด้านหน้าแล้วเป็นฝ่ายกระแทกไปด้านหลังจนนายท่านรองหัวเราะชอบใจ
เขาจับเอวนางไว้ส่งแรงทั้งกระทุ้งกระแทก ส่วนนางดันไปด้านหลัง จะเกิดเสียงดังแล้วอย่างไรเพราะในเวลานี้ในหัวสมองของทั้งคู่ขาวโพลน มีเพียงความซาบซ่านเสียวอวัยวะเพศเท่านั้นที่พวกเขารับรู้
โยนีแดงก้ำบานออกรองรับแท่งค้ำกลางหว่างขา โหนกเนื้อราวกำลังถูกปริแยกด้วยของแข็งขนาดใหญ่ตลอดเวลาที่เขาเสียบคา ทั้งถี่รัวและบดแน่น
พวงสวรรค์ใหญ่ย้อยกระแทกเสียดสีและแกว่งไกว บางคราวหลิวเทียนงัดขึ้นแล้วหยุดสูดปาก มือกำขยำนมแรงเสียวสะท้านจนยากจะอดกลั้น บางคราวกระทั้นจนถี่รัวราวต้องการทำโทษนางทั้งที่เป็นเขาเองที่ห่างหายไปหลายวัน
“ซี้ดดด..”
นางรู้ว่านายท่านรองอดกลั้นให้นางได้เสร็จสม เขาร้องครางกลั้นหายใจหลายครั้ง หยุดนิ่งจนท่อนเนื้อกระตุกแรงภายใน แล้วกระแทกต่อกระทุ้งจนนางกระดอน
ฉับพลันนายท่านรองถอดถอนแท่งสวรรค์ออกแล้วเดินถอยหลังหอบหายใจ หวางชิงหันตัวกลับมามอง
“นายท่านรอง... หลิวเทียน” เป็นครั้งแรกที่นางเรียกชื่อของเขา นางบิดเร้ามองลำใหญ่เปียกชื้นตั้งโด่แทรกกลางกลุ่มขนดกหนา โผล่พ้นออกมาจากเนื้อผ้าสาบเสื้ออย่างบุรุษ
นางขยับร่างขึ้นนั่งบนกองฟืนไม้ เอนกายไปด้านหลังเท้าข้อศอกไว้ก่อนจะอ้าขาออกเหยียดตรง
หวางชิงรู้ว่าท่านี้ทำให้หลิวเทียนมองเห็นทุกสิ่งกลางหว่างขา โหนกเนื้อบัดนี้ไร้ขนโดยสิ้นเชิงเกลี้ยงเกลาและกำลังแดงช้ำจากแรงบุรุษเพศ
นางถลกกระโปรงปัดพ้นทางแล้วลูบตนเอง แหวกร่องเนื้อด้วยนิ้วเรียวงาม
“ข้าต้องการท่าน หลิวเทียน...”
อนุน้อยชิงชิงครางเรียกชื่อ นางแอ่นหยัดเผยอปากมองร่างสูงใหญ่ที่เคลื่อนมาใกล้
หลิวเทียนยังคงสาวท่อนเนื้อ เขามองจุดกึ่งกลางเอามือปาดน้ำละเลง ลากน้ำหวานขึ้นหาหน้าอกอวบ ทาความเปียกชื้นจนทั่วก่อนจะจ่อปลายหัวมนแล้วมุดจนหมดรอยหยัก
เส้นสองสลึงถูกรัดรึงด้วยกลีบสีสด ถ้ำโพรงเล็กตอดรับทันที หลิวเทียนอ้าปากหอบหายใจ บีบนมจนปลิ้นแล้วกระทุ้งเข้าพรวดเดียว
“อ่า อ๊าชชช์ อนุชิง ชิงชิงน้อย ซี๊ดดด”
เขาหยุดโยกกายบดคลึง ถอยหลังเกือบสุดแล้วเสือกกายกระทุ้งเข้าตอกใส่อีกครั้ง อีกครั้ง
ร่างเล็กอนุน้อยเริ่มกระดอนขึ้นจากกองท่อนไม้ นางจับข้อเท้าตัวเองไว้ให้ร่างใหญ่โตได้เสียบใส่ เนินสาวเบ่งบานบวมเป่งต้องการปลดปล่อย
ศีรษะนางโขกกับผนัง แผ่นหลังครูดกองไม้ และเนื้อตัวแดงก่ำด้วยฤทธิ์พิศวาส
โนมเนื้อนมมีรอยปื้นจ้ำ เขาบีบหัวนมดึงขึ้นทั้งสองข้างยามกระทุ้งท่อนเนื้อ เคล้นด้วยสองมือก่อนจะปล่อยแล้วกุมลำคอนางไว้ จดจ้องดวงหน้าหวาน
“อ่า ชิงชิง อ๊าชช์ ข้าเสียวเหลือเกิน ซี๊ดด ใกล้แตกน้ำแล้ว”
“แรง ๆ อ่า กระแทกให้น้องแตกน้ำ อ่า หลิวเทียน”
กายเล็กอรชรแอ่นหยัดเพื่อให้โหนกสาวกระทบกลุ่มขน พวงไข่กระแทกร่องก้นน่าหวาดเสียว เขางัดเนื้อใหญ่กระทุ้งขึ้นกระทั่งพองตัวใกล้กระตุก ทุกสิ่งในบ่ายนี้สั่นไหวในความนึกคิดของหวางชิง
นางจ้องมองดวงหน้า สบนัยน์ตาสีนิลหรี่ปรือหลุบมองนางเช่นกัน เขากำข้อเท้านางแน่นอีกมือยังขยำนมอย่างแรง กระทุ้งขึ้นสองสามครั้งจนไม่อาจต้านทานอดกลั้นได้
ลำร้อนยาวใหญ่สอดใส่ภายในร่องรักนุ่มนิ่มสั่นสะท้านก่อนจะกระตุกแรง ทำหวางชิงเสียวจนหวีดร้องสุขสมเช่นกัน
สองหนุ่มสาวร้องครางภายในห้องเก็บฟืน หอบหายใจและตัวเกร็ง กล้ามเนื้อทุกส่วนของทั้งคู่หดเกร็งกระตุกพร้อมกัน
หลิวเทียนพวยพุ่งน้ำพิสุทธิ์เชื้อพันธุ์เข้าไปในถ้ำเล็กแคบที่ยังตอดรัด น้ำสีขาวหลั่งไหลหยาดเยิ้มภายในผสมผสานน้ำธารสวาทของหวางชิงที่ปล่อยออกยามสุขสม
เขาผ่อนมือบนหน้าอกแต่ยังคลึงเล่น แล้วเริ่มยิ้ม
“เจ้าได้ท้องลูกข้าแน่อนุชิง”
ดั่งมนต์ขลังบางอย่างสิ้นสุดลงยามนายท่านรองเปิดปาก หวางชิงดิ้นหนีแต่เขายังขยับสอดใส่
“ไหน เมื่อครู่ยังเร่งให้ข้ากระแทกแรง ๆ”
“ข้าแค่เงี่ยน ปล่อยข้า”
“ฮ่ะ ฮ่า ข้าจะหลั่งใส่เจ้าอีก หากเจ้าไม่ท้อง ข้าจะพ่นใส่เข้าไปอีก แตกน้ำข้างในจนกว่าเจ้าจะท้อง”
“ปล่อย ปล๊อยยนะ”
หวางชิงร้องเสียงกร้าวขึ้น นางบิดตัวจนนายท่านรองยินยอมปล่อยนางในที่สุด และเมื่อนางลุกขึ้นยืน น้ำภายในกายทั้งของหลิวเทียนและของนางพลันไหลลง นางหยุดชะงักทันที
“มีอะไร น้ำไหลลงมาหรือไง”
หลิวเทียนพูดกลั้วหัวเราะยามก้มตัวลงหยิบกางเกงตัวในขึ้นมาจากพื้นแล้วโยนให้นาง ส่วนของตัวเองยังคาอยู่ที่เท้าจึงแค่เลื่อนขึ้นแล้วผูก หางตานางแอบเห็นท่อนเนื้อเปื้อนคราบสีขาวหดตัวนอนนิ่ง
“ยังได้อีกนะอนุชิง แค่ปลุกสักครู่”
“ไม่ ต่อไปเราอย่าทำแบบนี้อีก ข้าขอร้องท่าน”
หวางชิงผูกเชือกรัดเอวแล้วปัดผ้าลง ดึงสาบเสื้อจนเรียบร้อย จ้องหน้าหลิวเทียน แต่นายท่านรองไม่เอ่ยตอบ เขาแง้มปะตูห้องเก็บฟืนลอบมองด้านนอก
“ทางสะดวก”
หลิวเทียนจับข้อมือนางให้เดินตามแล้วเร่งฝีเท้าจนเข้าสู่ดงไม้ เมื่อคิดว่าลับตาคนพอสมควรจึงได้ชะลอฝีเท้าแต่ยังไม่ปล่อยมือ
ในคราวนี้หวางชิงได้แต่เดินตามปล่อยให้เขาจูง ก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่ถูกมือใหญ่กุมจนมิด ครุ่นคิดตลอดทางกลับเรือนหลังเล็ก
ถึงจุดนี้คงพูดได้เต็มปากว่านางเผลอใจเป็นชู้กับน้องชายฝาแฝดของหลิวซางอย่างแท้จริงแล้ว หากบอกว่านางถูกขืนใจคงมิใช่
ดวงหน้าหวานเคร่งเครียดและนิ่วหน้า แหงนเงยเพ่งมองท้ายทอยหนาก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังแมกไม้สู่ท้องฟ้ายามบ่ายคล้อย
ข้าเป็นชู้กับนายท่านรองสกุลหลิว น้องชายสามี ข้าจะทำเช่นไรดี
หวางชิงไม่นึกไม่ฝันว่าอนุน้อยเช่นนางจะมีสิทธิ์ได้มาเยือนสกุลหลิว ต้นตระกูลอีกฝั่งของนายท่านหลิวซาง
ร่างอรชรสวมใส่ชุดงดงามสีชมพูสดลายดอกท้อ คาดอกด้วยสายรัดสีแดงเข้ม เครื่องประดับชุดใหญ่ที่นายท่านสั่งทำมาใหม่
“ท่านพี่”
ภายในรถม้าเมื่อเคลื่อนออกจากเรือนมาได้สักพักแล้ว ท่านพี่หลิวซางมีใบหน้าเบื่อหน่ายซ้ำเบือนหน้าออกไปทางนอกหน้าต่างตลอดเวลา
“มีอะไร”
“ท่านพี่เบื่อชิงชิง?”
อนุสกุลหลิว บทที่ 10กลางร่องเนื้อนิ่มแยกรอยปริอ่อนไหวและบวมช้ำ ต้องการให้เขากระแทกกระทั้นแรงขึ้น จึงโน้มกายไปด้านหน้าแล้วเป็นฝ่ายกระแทกไปด้านหลังจนนายท่านรองหัวเราะชอบใจเขาจับเอวนางไว้ส่งแรงทั้งกระทุ้งกระแทก ส่วนนางดันไปด้านหลัง จะเกิดเสียงดังแล้วอย่างไรเพราะในเวลานี้ในหัวสมองของทั้งคู่ขาวโพลน มีเพียงความซาบซ่านเสียวอวัยวะเพศเท่านั้นที่พวกเขารับรู้โยนีแดงก้ำบานออกรองรับแท่งค้ำกลางหว่างขา โหนกเนื้อราวกำลังถูกปริแยกด้วยของแข็งขนาดใหญ่ตลอดเวลาที่เขาเสียบคา ทั้งถี่รัวและบดแน่นพวงสวรรค์ใหญ่ย้อยกระแทกเสียดสีและแกว่งไกว บางคราวหลิวเทียนงัดขึ้นแล้วหยุดสูดปาก มือกำขยำนมแรงเสียวสะท้านจนยากจะอดกลั้น บางคราวกระทั้นจนถี่รัวราวต้องการทำโทษนางทั้งที่เป็นเขาเองที่ห่างหายไปหลายวัน“ซี้ดดด..”นางรู้ว่านายท่านรองอดกลั้นให้นางได้เสร็จสม เขาร้องครางกลั้นหายใจหลายครั้ง หยุดนิ่งจนท่อนเนื้อกระตุกแรงภายใน แล้วกระแทกต่อกระทุ้งจนนางกระดอนฉับพลันนายท่านรองถอดถอนแท่งสวรรค์ออกแล้วเดินถอยหลังหอบหายใจ หวางชิงหันตัวกลับมามอง
อนุสกุลหลิว บทที่ 9กึก!เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวใจของนางที่รัวแรงดั่งกลองศึก ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างยิ่งกว่าครั้งไหนในชีวิต คิดหาวิธีแก้ตัว คำพูดที่จะใช้เพื่อเอาตัวรอด“อนุชิง”ทว่า...เสียงทุ้มที่เปล่งออกมาจากลำคอหนาของบุรุษตรงหน้าคือ นายท่านรองหวางชิงมิรู้ว่าตนเองจะถอนหายใจโล่งอกดีหรือหวั่นเกรงมากกว่ากัน“นายท่านรอง!”ครืด.... ตึง!ประตูห้องเก็บฟืนถูกปิดลงพร้อมเงาทะมึนด้านหลังจางหายจึงทำให้หวางชิงมองเห็นดวงหน้าคมสันของนายท่านรองถนัดชัดตา“ทะ ท่าน กลับมาแล้ว” นางทำเสียงอึกอักในลำคอ“วันนี้อนุชิงทำเสียงตะกุกตะกัก ทำอะไรผิดไว้หรือ”บุรุษในชุดสีน้ำเงินเข้มสวมกว้านหยกสีเขียวรวบผมตึง ใบหน้าเหมือนนายท่านหลิวซาง ทว่าความเข้มข้นแห่งบุรุษเพศชัดเจนยิ่งกว่า“ขะ ข้า หลงทาง”ดวงตานางล่อกแล่กกลอกไปด้านซ้ายที่ซึ่งจะมองไม่เห็นใบหน้าคมสัน ลมหายใจยังส่งเสียงฟืดฟาดระงับอาการตื่นเต้น
อนุสกุลหลิว บทที่ 8ร่างเล็กอรชรของหวางชิงบอบช้ำจากบทรักในทุกค่ำคืนจนนางจับไข้จริง นางนอนซมหนาวสั่น“เมิ่งหลัว แค่ก ๆ”“เจ้าคะ คุณหนูนอนก่อนนะเจ้าคะ นายท่านให้คนไปตามท่านหมอมาแล้วเจ้าค่ะ”“ข้าหนาวยิ่งนัก แต่สักพักกลับร้อนดั่งไฟ”เสียงแหบแห้งพร้อมไอโคลกดังจนตัวโยนทำให้เมิ่งหลัวรีบถลาเข้าไปประคอง“คุณหนูดื่มชาเสียหน่อยนะเจ้าคะ ป้าฉีกำลังให้เด็กต้มโจ๊กคงอีกสักประเดี๋ยว”“ข้าไม่หิว อยากนอน”“โธ่ คุณหนู แล้วนี่นายท่านรองก็ไม่อยู่เสียด้วย”“เกี่ยวอันใดกับเขากัน แค่ก ๆ”“คุณหนูเจ้าคะ เมิ่งหลัวไปสืบความมา ยังไม่ทันได้เล่าให้คุณหนูฟัง”“สืบความเรื่องนายท่านรองใช่หรือไม่ เกือบสามอาทิตย์แล้วนะ ข้านึกว่าเจ้าลืมไปเสียแล้ว”“โธ่! คุณหนู คนรับใช้ในเรือนล้วนกลัวนายท่านรองทั้งสิ้น ข้าทะเล่อทะล่าโพล่งถามออกไปคงไม่เหมาะ จึงตะล่อมมาเรื่อย ๆ แล้วจับความสำคัญเอา”
อนุสกุลหลิว บทที่ 7“เมื่อครู่เจ้าว่าไม่อาบน้ำใช่หรือไม่”“ใช่ ท่านพี่เป็นอะไรไป เมื่อหัวค่ำท่านยังอ่อนโยนต่อข้า”หลิวซางไม่ตอบซ้ำยังลากนางไปทางอ่างน้ำ จับนางเปลื้องผ้าด้วยแรงชายจนอาภรณ์ขาดวิ่นแล้วโยนนางลงน้ำโครม! ซ่า! แค่ก ๆ ๆนางทะลึ่งตัวพรวดขึ้นสำลักน้ำ ลูบน้ำออกจากใบหน้า“ข้าอาบน้ำมาแล้ว เตรียมพร้อมสมสู่เสพกาม แต่ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าอาบอีกครั้ง ย่อมได้”“ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น ท่านพี่”หลิวซางกระชากเสื้อคลุมตนเองออกโยนทิ้ง แล้วก้าวลงไปในอ่าง แต่ยังไม่ลืมหยิบของบางอย่างมาด้วย สร้อยกระดิ่งร้อยเป็นตุ้มเล็ก ๆ ราวเจ็ดแปดตุ้ม ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งคล้ายกระดิ่ง“อะไร ท่านพี่เอาอะไรมา”“เหมี่ยนหลิง”“เหมี่ยนหลิง?”หลิวซางชูสูงตรงหน้าแล้วแกว่งจนเกินเสียงกังวานด้วยรอยยิ้มที่นางเห็นว่าช่างเหมือนกับหลิวเทียนไม่มีผิด อาจเพราะพวกเขาเป็นฝาแฝดกันใช่หรือไม่ทว่านางยังไม่กระจ่างข้อกังขา ท่านพี่พลันจับนางหั
อนุสกุลหลิว บทที่ 6มือนางครูดแผ่นหิน รวมไปถึงใบหน้าและนางคาดว่าคงแดงเห่อ“ซี้ดดด ร่องเจ้าดูดลำ อ่า อนุน้อย ข้าจะแตกใส่เจ้า”“อยะ อย่านะ อย่า”ดวงตาหวานดอกท้อเริ่มหวั่นเกรง เมื่อคืนนี้นายท่านมิได้หลั่งน้ำพิสุทธิ์ในกาย หากนางตั้งครรภ์นายท่านย่อมต้องรู้แน่ว่านางมีชู้กับชายอื่น“ซี้ดด อ่า เสียว อา ดี เด้าให้แรงเลย อ่า”นายท่านร่องย่อเข่าลงแล้วเฝ้าเอาแต่กระทุ้งสะโพกเสือกใส่ลำเอ็นเข้าถ้ำรัก จับขานางข้างหนึ่งขึ้นสูงเปิดอ้า เลื่อนมือลงด้านล่างถูบี้ติ่งเนื้อ“ตรงนี้ อ่า ซี้ดด แตกเลย อนุน้อย แตกน้ำให้ข้าได้เห็น”“อื้อออ อย่า ไม่ อ่า”ปากว่าไม่ แต่กายกลับเรียกร้อง ร่างของนางเคลื่อนไหวสอดรับนายท่านรอง เขากระทุ้งนางกดลงรับ เขาถอยห่าง นางดึงตัวยืดให้คล้ายหลุดแต่ไม่แล้วกระแทกลงตับ ตับ ตับเสียงเนื้อสองเนื้อกระทบแรงทุกคราวยามบรรจบกัน น้ำในร่องเปียกไหลลงนิ้วแกร่ง เขาส่งลิ้นชอนไชในรูหูบี้ติ่งแล้วซอยถี่“ซี้ดด อ่
อนุสกุลหลิว บทที่ 5“อ้าปาก”นางทำตามอย่างว่าง่าย รับเนื้อใหญ่เข้าปากเลียกินน้ำพิสุทธิ์จนหมดเกลี้ยง“น้องชิงชิงช่างร่านสมเป็นอนุ พี่ชอบ”“ปลดน้องได้หรือยังเจ้าคะ”“ยัง”“ยัง!”“อีกน้ำ”“แต่น้องช้ำไปหมด เจ็บแสบ”“พี่มีขี้ผึ้ง”พูดจบนายท่านกระโดดลงจากเตียงตรงไปยังสิ่งของที่เตรียมมาด้วยบนโต๊ะเล็ก หยิบตลับยาอันเล็กออกมาแล้วบางสิ่งที่ทำให้นางตื่นตระหนก“ท่านพี่ นั่นคือสิ่งใด”ในมือของหลิวซางคือห่วงหยกอันหนึ่งมีเชือกผูกปลายทั้งสองข้าง“แหวนหยก” เขายกชูพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย รอยยิ้มที่ทำให้นางเข่าอ่อนจนตัวยวบยาบ“ท่านพี่” น้ำเสียงสั่นเครือระคนสะท้าน“เวลาพี่สวมใส่ท่อนลึงค์ยาวนี้ ผูกเชือกไว้กับเอวจนแน่น ยามพี่กระแทกรูชิงชิง ตรงส่วนนี้” นิ้วชี้ยังเปื้อนน้ำวางลงตรงกลางแหวนหยก “จะกระแทกติ่งเม็ดกระสัน จุดที่ทำให้น้องชิงชิงแตกน้ำ”“ไม่ ไม่”นายท่านหลิวซางไม่ฟังเสียงทัดทาน ผูกเชือกรัดคาดเอวแล้วเข้าไปซ้อนด้านหลัง แต่ไม่ได้นั่งลง กลับดึงจนนางก้นโด่งขึ้นคล้ายท่า







