11.4 | มาตามเมีย

หลังกลับจากฮันนีมูน เอวารินก็ถูกมาร์คัสสั่งให้เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน โดยห้ามไม่ให้ติดต่อกับเพื่อนทุกคนไม่เว้นแม้แต่ซินดี้ เพื่อนรุ่นพี่ที่เธอสนิทด้วยมากที่สุด เนื่องจากเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ เพราะหลังจากโทนี่ส่งหลักฐานเกี่ยวกับการกระทำความผิดทั้งหมดของเซบัสเตียนให้ตำรวจแล้ว มันก็หลบหนีการจับกุมไปอย่างไร้ร่องรอย ซึ่งตอนนี้ยังไม่รู้ว่ามันยังหลบอยู่ในประเทศไทยหรือหนีออกนอกประเทศไปแล้ว แต่เมื่อมีงานใหญ่เข้ามา เอวารินจึงต้องหนีออกไปทำงานโดยไม่ให้ผู้เป็นสามีรู้

               “รินแอบมารับงานถ่ายโฆษณาอย่างนี้คุณมาร์คไม่ว่าเอาเหรอ”

ซินดี้ถามเอวารินที่นั่งอยู่ในห้องแต่งตัวก่อนเริ่มงานถ่ายโฆษณาทางทีวีตัวแรกในชีวิต ซึ่งงานนี้เธอไปแคสต์ทิ้งไว้เป็นเดือนตั้งแต่ก่อนความจำเสื่อม

               “กลับจากเกาะ รินก็ถูกสั่งให้อยู่แต่ในบ้านมาเป็นเดือนแล้วนะพี่ซินดี้ บางทีรินก็สงสัยนะว่ารินเป็นเมียหรือเป็นนักโทษกันแน่”

               “เพราะแกเป็นเมียไง คุณมาร์คถึงได้ห่วงแกขนาดนี้”

               “แต่เค้าก็ต้องปล่อยให้รินออกมาใช้ชีวิตของตัวเองบ้าง ไม่ใช่วันๆ เอาแต่...” นางแบบสาวอายเกินกว่าจะกล้าเล่าต่อหน้าช่างแต่งหน้าและช่างทำผมว่าวันๆ เขาเอาแต่ชวนเธอขึ้นเตียง บางครั้งที่ระเบียงก็ไม่เว้น

               “เค้าเอาแต่อะไร” ซินดี้เลิกคิ้วถามสีหน้ากรุ้มกริ่มอย่างรู้ทัน

               “อือ...อย่างที่พี่ซินดี้คิดนั่นแหละ” เอวารินบอกเขินๆ

               ระหว่างที่สองสาวคุยกัน ทีมงานก็เข้ามาตามเอวาริน “พี่ริน อีกสิบนาทีแสตนบายด์หน้าเซ็ทนะคะ”

               “จ้ะ เดี๋ยวพี่ตามออกไป” เอวารินหันไปส่งยิ้มหวานให้ทีมงาน แล้วหันกลับมาซุบซิบถามซินดี้หลังจากที่ช่างแต่งหน้าและช่างทำผมเดินออกไปแล้ว “พี่ซินดี้ รินว่าจะถามพี่ซินดี้ตั้งแต่กลับจากฮันนีมูนละ แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ถามสักที”

               “จะถามอะไร” ซินดี้บอกพลางช่วยจัดชุดราตรียาวแบบเว้าหลังจนถึงบั้นเอวที่ทางกองถ่ายโฆษณาเช่ามาจากร้านของเธอซึ่งเอวารินสวมอยู่ให้เข้าที่เข้าทาง “คอเสื้อคว้านลึกไปหน่อย ระวังจุกโผล่นะ”

               “รินเซฟท์ตัวเองอย่างดีอยู่แล้วพี่ซินดี้ไม่ต้องห่วง โป๊กว่านี้รินก็ใส่มาแล้ว แบบนี้ถือว่าเซ็กซี่เบาๆ แค่นั้นเอง”

               “ตอนนี้แกมีผัวแล้วนะอย่าลืม ถ้าคุณมาร์คมาเห็นแกใส่ชุดนี้ถ่ายโฆษณากับผู้ชายรับรองแกโดนจับหักคอแน่”

               “มาร์คไม่รู้หรอก ป่านนี้ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำมั้งว่ารินไม่อยู่บ้าน ช่วงนี้เขายุ่งเรื่องคดีน้องชาย เห็นว่างานที่นิวยอร์กก็มีปัญหาด้วย เร็วๆ นี้เขาคงต้องกลับแล้วละ”

               “ทำไมรินพูดเหมือนจะไม่ได้ไปด้วยอย่างนั้นละ”

               “รินว่าจะไม่ไปนะพี่ซินดี้” เอวารินบอกเสียงเรียบ ในแววตาเหมือนบางสิ่งที่ยังคิดไม่ตก

               “อย่ามาทำเป็นพูดเล่น พี่รู้ว่ารินก็รักคุณมาร์ค ไม่งั้นหลังจากที่ความจำกลับมาแล้วรินคงไม่อยู่กับเขาต่อหรอก”

               “ทุกวันนี้รินยังไม่แน่ใจตัวเองเลยว่ารินรักเขาจริงหรือเปล่า รู้แต่ว่ารู้สึกดีที่ได้อยู่กับเขา แล้วอีกอย่าง เขาก็ดีกับรินมากจนรินไม่อยากทำร้ายจิตใจเขา ช่วงที่เขาอยู่เมืองไทยรินก็เลยอยากทำดีกับเขาให้มากที่สุด ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เขาช่วยชีวิตรินไว้”

               “ทำเป็นปากดีไปเถอะ ถ้าคุณมาร์คทิ้งแกไว้ที่นี่จริงๆ อย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งให้ฉันเห็นนะ”

               “อะไรที่รินตัดสินใจแล้ว รินจะไม่เสียใจทีหลังแน่นอน” เอวาริน บอกอย่างหนักแน่น ทว่าในใจกลับรู้สึกโหวงๆ แปลกๆ

               “จะทำอะไรก็คิดให้รอบคอบก็แล้วกัน” ซินดี้คร้านจะพูดต่อ เพราะรู้นิสัยเพื่อนรุ่นน้องคนนี้ดีว่า ถ้าเธอตัดสินใจอะไรแล้วไม่มีทางที่จะเปลี่ยนใจง่ายๆ “เออ...เมื่อกี้รินว่าจะถามอะไรพี่นะ”

               “ก็เรื่องนี้แหละ มาร์คบอกว่ารินเคยบอกรักเขา รินงงหนักมากเลยนะพี่ซินดี้ รินจะไปรักเขามากขนาดยอมแต่งงาน แถมยังจดทะเบียนสมรสกับเขาภายในเวลาแค่เดือนเดียวได้ยังไง พี่ซินดี้รู้มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับริน ทำไมรินถึงยอม”

               “ทำไมแกไม่ถามคุณมาร์คล่ะ” ซินดี้บอกปัดเพราะไม่อยากให้เอ-วารินไปโวยวายใส่มาร์คัสอีกรอบ

               “ถามแล้ว แต่เขาไม่ยอมบอก”

               “พี่ว่ารินอย่าสนใจเลยว่าตอนนั้นรินยอมเขาเพราะอะไร สนใจแค่ว่าตอนนี้รินอยู่กับเขาแล้วรินมีความสุขแค่นี้ก็พอแล้ว”

               “ก็มันคาใจ” เอวารินบ่นงึมงำอย่างหงุดหงิดใจที่รู้สึกตงิดๆ แต่คิดไม่ออกสักที “ถ้าไม่รู้ความจริงเรื่องนี้ รินก็จะไม่ยอมไปอยู่นิวยอร์กกับเขาเด็ดขาด”

               “อย่าทำตัวงี่เง่าแบบนี้” ซินดี้ปรามเสียงดุ “เมื่อกี้รินเพิ่งบอกพี่เองว่าไม่อยากทำร้ายจิตใจคุณมาร์ค แล้วทำไมถึงพูดแบบนี้อีก”

               “รินว่ามันต้องมีอะไรที่ไม่ดีแน่ๆ มาร์คถึงไม่ยอมบอก”

               “เชื่อพี่นะริน มันไม่มีอะไรไม่ดีอย่างที่รินคิดหรอก”

               “พี่ซินดี้พูดแบบนี้แสดงว่ารู้อะไรใช่มั้ย” เอวารินเอะใจ “ถ้าพี่ซินดี้รู้ก็บอกรินมาเถอะ รินจะได้หายคาใจ”

               ซินดี้ถอนใจเบาๆ เธอรู้เรื่องทุกอย่างดี เพราะเอวารินเคยโทร. มาเล่าทุกอย่างให้เธอฟังหลังจากทะเลาะกับมาร์คัสและเคลียร์กันได้ด้วยดี “เรื่องผัวเมียพี่ไม่ยุ่ง รินอยากรู้อะไรก็ไปถามคุณมาร์คเอาเอง”

               “พี่ซินดี้...” เอวารินจะอ้อนวอนต่อแต่ซินดี้รีบขัด

               “ออกไปทำงานได้แล้ว ทีมงานรออยู่ งานถ่ายโฆษณาตัวแรกอย่าให้เสียชื่อ”

               “ค่ะ” เอวารินยอมพักเรื่องส่วนตัวไว้ชั่วคราแล้วออกไปทำงานอย่างมืออาชีพ

ที่หน้าเซ็ตซึ่งเป็นฉากกรีนสกรีนขนาดใหญ่ ตรงกลางมีรถสปอร์ตหรูเปิดประทุนจอดอยู่ เอวารินเดินผ่านทีมงานเข้าไปหาพระเอกชื่อดังผู้ที่เธอต้องทำงานร่วมด้วยในวันนี้ที่ยืนเตรียมพร้อมรออยู่ข้างรถ ตลอดทางที่เดินไป สายตาของผู้ชายทุกคนในสตูดิโอต่างจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน รวมถึงซุปเปอร์สตาร์หนุ่มจอมเจ้าชู้นั่นด้วยที่จ้องเธอตาเป็นมัน น้ำลายแทบหก เนื่องจากชุดที่เอวารินใส่เข้าฉากวันนี้เป็นชุดราตรียาวสีแดงเพลิงเนื้อผ้าลื่นพลิ้วแนบสรีระ ด้านหน้าค่อนมาทางซ้ายผ่าลึกขึ้นมาจนถึงโคนขา อกเสื้อคว้านลึกโชว์เนินอกอวบ ด้านหลังเว้าลึกเผยให้เห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าเกือบทั้งตัว ไม่แปลกเลยที่ผู้ชายทุกต่างจ้องเธอตาเป็นมันราวกับอยากกระโจนเข้ามาขย้ำขนาดนั้น

               “ขอโทษนะคะคุณลีโอที่ให้รอ” เอวารินบอกกับพระเอกหนุ่มด้วยความเกรงใจ

               “ผมเพิ่งเข้ามายืนเมื่อกี้นี้เอง”

ขณะที่ปากตอบอย่างสุภาพ แต่สายตาเขากลับจ้องไปที่เนินอกของเอวารินอย่างแทะโลมจนหญิงสาวรู้สึกอึดอัด แม้แต่ซินดี้ที่ยืนดูการถ่ายทำอยู่มุมหนึ่งก็สัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของพระเอกคนนี้ แต่ที่น่ากลัวกว่าคงเป็นนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งรูปร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวเข้ามายืนข้างเธอ

“คุณมาร์ค...” ซินดี้เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเรียบขรึมซึ่งกำลังจ้องเขม็งไปที่เอวารินด้วยแววตาแข็งกระด้างเหมือนกำลังโกรธจัดแล้วมั่นใจมากว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าระเบิดต้องลงแน่นอน

ซินดี้พยายามส่งสายตาและทำปากขมุบขมิบบอกเอวารินว่า ‘ผัวแกมา’ แต่นางแบบสาวไม่หันมามองทางนี้เลย

มาร์คัสมองไปที่ภรรยาอย่างไม่ละสายตา ภายในใจอัดแน่นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธที่เธอแอบออกจากบ้านมาโดยไม่บอก ทั้งน้อยใจที่เธอทำเหมือนไม่แคร์ความรู้สึกของเขาเลย ทั้งหึงหวงและเป็นห่วงเพราะสายตาทุกคู่ของผู้ชายทุกคนในสตูดิโอที่มองเธอ มันเป็นสายตาของสัตว์ป่าที่หื่นกระหายทั้งนั้น