11.3 | แค่ยอมร่วมรักก็พอ

เอวารินปิดประตูห้องน้ำแล้วกดล็อกแน่นหนาจนแน่ใจว่า เขาจะตามเข้ามาในห้องน้ำไม่ได้แล้วเอามือตบอกตัวเองรัวๆ เรียกสติ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะมีอะไรกับเขาแล้วจริงๆ จนกระทั่งมายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ถึงได้เห็นคิสมาร์คที่เนินอก แล้วภาพการร่วมรักอย่างเร่าร้อนในคืนที่ผ่านก็แจ่มชัดขึ้นในหัวเธออีกครั้ง

               “ทำอย่างเดียวไม่พอ ยังจะทิ้งร่องรอยไว้อีก” หญิงสาวบ่นอุบอิบแล้วสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้น ตามด้วยเสียงของคนที่เธอเพิ่งจะบ่นไปหยกๆ ดังแทรกเข้ามา

               “รีบอาบน้ำแต่งตัวนะครับ เราจะออกจากเกาะกันก่อนเที่ยง”

               “ค่ะๆๆ”

               เอวารินตะโกนตอบแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัว เสร็จแล้วออกไปหาเขาที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะกินข้าวด้วยท่าทีเคอะเขิน เพราะบรรยากาศพาไปแท้ๆ เธอถึงได้เสียตัวอย่างกระทันหันจนตั้งตัวไม่ติดแบบนี้

               “คุณไม่ต้องเขินผมขนาดนั้นก็ได้ เรื่องระหว่างเรามันไม่ได้เพิ่งเคยเกิดขึ้นแรก” ชายหนุ่มเดินมาโอบไหล่พาภรรยาสาวไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วเลื่อนแก้วน้ำส้มคั้นเย็นเฉียบมาวางไว้ใกล้มือเธอ

               “แต่มันเป็นครั้งแรกที่ฉันจำได้นี่” เธอก้มหน้าตอบเสียงเบาและรู้สึกถึงความเห่อร้อนทั่วใบหน้า

               “คุณโอเคมั้ย?”

               “ฉันโอเคค่ะ” หญิงสาวยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบแก้เขิน

               “ไม่โกรธผมนะ?”

               “ไม่ค่ะ” เธอจำได้ว่าตัวเองก็เต็มใจและมีความสุขมาก แล้วจะไปโกรธเขาได้ยังไง

               “คุณเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากเลยรู้ตัวมั้ย” เขาถามเสียงนุ่มพลางรั้งร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างตัวให้ขึ้นมานั่งบนตักแล้วแนบแก้มลงบนเนินอกอวบ “คุณมีเหตุผล เข้าใจอะไรง่าย ไม่ใช้อารมณ์ เพราะคุณเป็นแบบนี้ผมถึงได้รักคุณ”

               “นี่คุณกำลังบอกรักฉันอยู่เหรอ” เอวารินหน้าแดง ทั้งเขิน ทั้งงง

               “ก็ใช่น่ะสิ” เขายิ้มละมุน “ผมเคยบอกคุณไปแล้วครั้งนึงว่าผมรักคุณตั้งแต่ยังไม่เจอหน้าคุณด้วยซ้ำ แล้ววันนี้ผมก็อยากบอกคุณอีกครั้งว่าผมรักคุณ...คุณจะรับความรักของผมไว้ได้มั้ย”

               หญิงสาวใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยนแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ “ได้ค่ะ”

               “แล้วคุณจะรักผมอีกครั้งได้มั้ย”

               “ฉัน...” เอวารินอึกอัก พูดไม่ออก

               “ได้มั้ยครับ” เขาวิงวอนเสียงแผ่ว

               “ฉันรู้สึกดีกับคุณมากนะคะมาร์ค ยิ่งผ่านเรื่องเมื่อคืนนี้มาด้วยกันฉันก็ยิ่งแน่ใจว่าฉันไม่ได้รังเกียจคุณ แต่จะให้พูดว่ารักตอนนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจตัวเอง”

               “คุณเคยบอกรักผมแล้วนะ...เราเคยรักกัน”

               เอวารินนิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนตัดสินใจพูดบางสิ่งที่สับสนอยู่ในใจ

“ฉันยังสงสัยเรื่องนี้อยู่นะคะมาร์ค ทำไมฉันถึงรักคุณแล้วก็ยอมแต่งงานจดทะเบียนกับคุณภายในเวลาแค่เดือนเดียว มันเกิดขึ้นได้ยังไง นั่นไม่ใช่นิสัยฉันเลยนะ”

               มาร์คัสเสียวสันหลังวาบ นึกหวั่นใจว่าถ้าสารภาพความจริงอีกรอบว่า เพราะเธอความจำเสื่อมเขาเลยโกหกว่าเธอเป็นภรรยาของเขาจนเธอหลงเชื่อและยอมนอนกับเขาง่ายๆ เขาจะโดนโกรธอีกหรือเปล่า ที่สำคัญ เขารู้ดีว่าเธอมือหนักขนาดไหน เขาไม่อยากเสี่ยงโดนตบเพราะความผิดเดิมซ้ำสองจึงเลือกที่จะถ่วงเวลาไว้ก่อน

“ครั้งนี้ผมจะไม่บอกคุณแล้ว ถ้าคุณอยากรู้ คุณก็ต้องรีบจำเรื่องของเราในช่วงเวลาที่คุณลืมมันไปให้ได้ด้วยตัวเอง แล้วคุณจะรู้ทุกอย่างที่คุณอยากรู้”

“ถ้าคุณไม่บอกฉัน ฉันก็ไม่บอกรักคุณ”

               “คุณไม่บอกรักผมก็ไม่เป็นไร แค่คุณยอมร่วมรักกับผมก็พอ” เขาแกล้งพูดยิ้มๆ แล้วมือไม้ก็เริ่มซุกซนลูบไล้ตามแนวสะโพก และกำลังจะไต่เข้าไปใต้ชายเสื้อแต่หญิงสาวไหวตัวทันดึงมือเขาออกได้ทันก่อนที่มันจะเคลื่อนขึ้นไปถึงทรวงอกอวบอิ่ม

               “เมื่อคืนฉันพลาดเพราะบรรยากาศพาไป แต่ต่อไปอย่าหวังเลยว่าจะได้แอ้มฉันง่ายๆ”

               “คุณจะใจร้ายกับสามีตัวเองแบบนี้ไม่ได้นะ” เขาออดอ้อนพลางจูบไซ้ไปทั่วซอกคอของคนที่นั่งอยู่บนตัก

               “อื้อ...อย่าค่ะ” เอวารินปราบเสียงสั่นพร่า “เมื่อคืนคุณทำแล้ว”

               “อยากทำอีก” เขาตอบพึมพำแล้วไล้ปลายลิ้นไปตามสันใบหูขาวสะอาดแล้วแกล้งเป่าลมอุ่นเข้าไปในช่องหูแผ่วเบา

“ไม่เล่นแบบนี้นะคะมาร์ค” หญิงสาวหนีบคอและไหล่เข้าหากันด้วยความซ่านสยิว

“ใครบอกผมเล่น ผมเอาจริง”

“ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวก็ไม่ได้กลับกรุงเทพฯ กันพอดี” เอวารินห้ามใจตัวเองสุดฤทธิ์ไม่ให้เคลิ้มไปกับการล่อล่วงระดับมืออาชีพของเขาแล้วรีบลุกออกจากตักกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตามเดิม

“ขอทำอีกรอบก่อนกลับไม่ได้เหรอ” ชายหนุ่มทำท่าจะขยับตัวตามไปแต่ถูกปลายนิ้วเรียวเล็กจิ้มหน้าอกห้ามไว้

“ถ้าคุณงอแง ฉันจะออกกฎห้ามไม่ให้คุณเข้าใกล้ฉันเกินสองเมตรแล้วนะคะ”

“ไม่ทำก็ได้” มาร์คัสยอมแต่โดยดี

“ดีมากค่ะ” เอวารินยิ้มพอใจ

“แต่...” เขายิ้มกรุ้มกริ่ม

“แต่อะไรคะ?” เธอมองระแวง

“ขอจูบทีนึง” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปประกบริมฝีปากจูบทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธได้อีก

เรียวปากเต็มอิ่มที่กำลังถูกบดขยี้คลี่ออกเป็นรอยยิ้มให้กับความเอาแต่ใจตัวเองอย่างร้ายกาจของเขา เธอจำไม่ได้ว่าเมื่อก่อนเขาเป็นแบบนี้หรือเปล่า แล้วเธอรับมือกับความหื่นขั้นสุดของเขาได้อย่างไร

“ยิ้มอะไรครับ” มาร์คัสถอนจูบออกแล้วถามด้วยความสงสัย เพราะริมฝีปากของเธอที่แนบชิดกันอยู่นั้นเอาแต่โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ไม่ยอมขยับจูบตอบเขาเลย “คุณแกล้งผมเหรอ”

“เปล่านะคะ” เธอกลั้นขำเมื่อเห็นเขาออกอาการหงุดหงิดนิดๆ เพราะอารมณ์ค้าง

               “แล้วคุณขำอะไร แอบคิดอะไรอยู่ บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

               “ฉันสงสัยว่าเมื่อก่อนนี้ฉันรับมือกับความหื่นของคุณได้ยังไง”

               คราวนี้มาร์คัสเป็นฝ่ายหัวเราะอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง “ตอนที่ความจำเสื่อม คุณหื่นกว่าผมอีกนะ”

               “ไม่จริงอ่ะ” เอวารินส่ายหน้าพรืด ให้ตายก็ไม่เชื่อ

               “ครั้งแรกที่เรามีอะไรกัน คุณเป็นคนยั่วผมด้วยนะ ผมไม่ทำคุณก็น้อยใจแล้วก็บังคับให้ผมทำจนได้”

               “จริงอ่ะ” หญิงสาวก้มหน้างุดด้วยความอาย และงงหนักมากว่านั่นมันอาการของคนความจำเสื่อมหรือผีเข้ากันแน่ ทำไมนิสัยถึงได้เปลี่ยนเป็นคนละคนได้ขนาดนั้น

               “แต่ผมชอบที่คุณเป็นแบบนั้นนะ” เขาก้มหน้าตามมามองสบตาเธอด้วยสีหน้ายิ้มๆ

               “แล้วเป็นฉันคนเดิมแบบนี้คุณไม่ชอบเหรอคะ?” ถามออกไปแล้วเอวารินก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายอยู่ตรงนี้ที่เผลอแสดงอาการแสนงอนแบบผู้หญิ๊งผู้หญิงให้เขาเห็นทั้งที่ยังไม่แน่ใจตัวเองเลยว่ารักเขาหรือเปล่า

               “ชอบครับ...ผมชอบทุกอย่างที่เป็นคุณ” มาร์คัสตอบเสียงนุ่มพลางมองสบตาเธอด้วยความรักลึกซึ้งและฉวยโอกาสจูบเธออีกครั้ง แล้วคราวนี้เขาก็ได้รับการตอบสนองอย่างอ่อนหวานเป็นที่น่าพอใจ