12.1 | โกรธไม่ลง

ผู้กำกับที่นั่งอยู่หลังมอนิเตอร์สั่งเช็กกล้อง เช็กไฟแล้วตะโกน บรีฟเอวารินกับลีโออีกครั้งก่อนเริ่มการถ่ายทำ “คุณลีโอ คุณรินพร้อมนะครับ สตอรี่ของเราคือถึงจะเมกเลิฟในรถกันอย่างเร่าร้อน แต่พอลงมาเสื้อผ้าก็ยังเรียบกริบอยู่เพราะน้ำยารีดผ้าเรียบฟลายไฮท์ เดี๋ยวผมขอถ่ายช็อตกอดจูบกันในรถก่อนนะ”

               เอวารินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ “แต่ที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้คือทะเลาะกันในรถแล้วมีการดึงทึ้งเสื้อผ้ากันไม่ใช่เหรอ ทำไมกลายเป็นแบบนี้” นางแบบสาวกระดากอายเกินกว่าจะพูดคำว่า ‘เมกเลิฟ’ ต่อหน้าผู้ชายทั้งสตูดิโอ

               “ทะเลาะกันผมว่าธรรมดาไป เมกเลิฟอิมแพคกว่า ผมอยากให้เป็นกระแสไวรัลด้วย สินค้าจะได้ติดตลาดเร็วๆ” ผู้กำกับตะโกนตอบแล้วย้อนถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “คุณรินมีปัญหาอะไรหรือเปล่า แค่นี้ถ่ายไม่ได้เหรอ ไม่มืออาชีพเลย”

               เอวารินพยายามจะไม่เรื่องมากเพราะถือว่ามันเป็นงาน เธอต้องแสดงความเป็นมืออาชีพให้ทุกเห็น และอีกอย่างคงเป็นการถ่ายแบบหลบมุมกล้อง ไม่น่าจะเปลืองตัวเท่าไรนัก “ฉันถ่ายได้ค่ะ”

               ผู้กำกับยิ้มพอใจแล้วสั่งทุกคนเตรียมพร้อม “ผมขอกอดจริง จูบจริงนะ ปากประกบปากจูบกันดูดดื่ม แลกลิ้นกันเลยยิ่งดี”

               เอวารินได้ยินแล้วยืนอึ้งอ้าปากค้าง ในขณะที่ลีโอยิ้มกรุ้มกริ่มเพราะเข้าทางเสือผู้หญิงอย่างเขา พระเอกหนุ่มฉวยโอกาสยกแขนขึ้นโอบไหล่เปลือยเปล่าของหญิงสาวแล้วลูบไล้แผ่วเบาที่ต้นแขน “คุณรินไม่ต้องเกร็งนะครับ เรื่องแบบนี้ผมถนัด เดี๋ยวผมสอนให้เอง”

               ทันทีที่มาร์คัสเห็นวงแขนของชายอื่นโอบลงบนไหล่ของภรรยาด้วยท่าทีลวนลาม เขาก็หมดความอดทน ร่างสูงก้าวเข้าไปดึงตัวเอวารินให้ถอยห่างออกมาจากพระเอกหนุ่มแล้วถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอ จากนั้นดึงสาบเสื้อทั้งสองข้างเข้ามาชิดกันเพื่อปกปิดเนินอกขาวสล้างให้พ้นจากสายตาเสือหิว

               “ไม่ต้องถ่ายแล้ว” เขากัดฟันบอกเสียงเข้ม พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่หันไปชกหน้าไอ้ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มที่ยืนมองหน้าเขาอยู่ด้วยท่าทางกวนประสาทอยู่ข้างๆ

               “มาร์ค...คุณมาได้ยังไงคะ” เอวารินอึ้งไปนิดหนึ่งเพราะกลัวโดนดุที่หนีออกมาทำงานทั้งที่เขาสั่งห้ามแล้ว แต่ก็ดีใจที่เขามาในเวลาที่เธอต้องการความช่วยเหลือจากใครสักคนอยู่พอดี เพราะแค่เธอคนเดียวคนเดียวคงรับมือกับผู้กำกับและพระเอกหนุ่มที่ตั้งท่าจะลวนลามไม่ไหวแน่

               “กลับไปคุยกันที่บ้าน” มาร์คัสกำข้อมือภรรยาไว้หลวมๆ แล้วจูงเธอเดินออกจากหน้าเซ็ต

               ผู้กำกับเดินเข้ามาขวาง “นึกจะกลับก็กลับแบบนี้ไม่ได้นะคุณริน ทำแบบนี้ผมเสียหาย ถ้าคุณไม่ถ่ายต่อให้เสร็จ เจ้าของผลิตภัณฑ์มีสิทธิ์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากคุณนะ”

               “แต่ทางคุณทำผิดเงื่อนไขในสัญญาก่อนนะ คุณเปลี่ยนสตอรี่โดยไม่บอกฉันก่อน แล้วยิ่งเปลี่ยนมาเป็นแบบที่ฉันรับไม่ได้แบบนี้ฉันไม่ทำ” เมื่อตั้งสติได้ว่าตัวเองเป็นผู้ถูกเอาเปรียบ นางแบบสาวจึงสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า

               “แต่ในเมื่อคุณรับงานแล้ว คุณก็ต้องเป็นมืออาชีพหน่อยสิ”

               “ผมไม่ให้ภรรยาของผมถ่ายโฆษณาที่คนทำมีความคิดต่ำแบบนี้” มาร์คัสพูดสวนขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงกดต่ำแบบโกรธสุดๆ

               “งั้นก็เตรียมตัวโดนฟ้องได้เลย” ผู้กำกับทำใจดีสู้เสือขู่กลับทั้งที่รู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด

               “อย่าเสียเวลาดีกว่า เพราะคนที่ทำผิดเงื่อนไขไม่ทางชนะคดี” นักธุรกิจหนุ่มเหยียดยิ้มอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า แล้วจูงมือเอวารินเดินออกไปจากสตูดิโออย่างไม่ไว้หน้าใครหน้าไหนทั้งนั้น

จังหวะที่เดินผ่านหน้าซินดี้ นางแบบสาวแอบส่งสายตาขอความช่วยเหลือ แต่เพื่อนรุ่นพี่ได้แต่ทำหน้าแหยและส่งสายตากลับมาทำนองว่า

ตัวใครตัวมัน!

มาร์คัสจับตัวเอวารินยัดใส่รถแล้วดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ก่อนจะปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับโดยไม่พูดอะไรสักคำ

               “โกรธฉันเหรอคะ” หญิงสาวถามเสียงเบาอย่างหวั่นๆ ให้เขาด่าสักคำหรือสองคำเธอคงรู้สึกดีกว่าให้เขาทำเย็นชาใส่แบบนี้

               ชายหนุ่มขับรถออกไปเงียบๆ โดยไม่ตอบคำถาม ในแววตายังมีความกรุ่นโกรธอยู่อย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศภายในรถปกคลุมด้วยความเงียบที่ชวนอึดอัดเนิ่นนานจนเอวารินทนไม่ไหว

               “ฉันขอโทษนะคะมาร์ค ฉันก็แค่อยากทำงาน”

               “ถ้าคุณอยากทำงานนี้มากขนาดนี้ คุณก็ควรจะคุยกับผมด้วยเหตุผลแบบผู้ใหญ่ ไม่ใช่แอบหนีออกมาแบบเด็กๆ อย่างนี้ คุณทำแบบนี้เหมือนไม่แคร์ความรู้สึกผมเลย ผมเป็นห่วงคุณแทบคลั่งตอนที่รู้ว่าคุณไม่อยู่บ้าน” มาร์คัสบอกเสียงเรียบขณะเลี้ยวรถเข้ามาจอดในสวนสาธารณะกลางกรุงแห่งหนึ่ง

               “พาฉันมาที่นี่ทำไม”

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ชายหนุ่มลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้หญิงสาว “ลงมาสิ”

               เอวารินก้าวลงจากรถแล้วหน้ามืดเซไปซบอกสามีทั้งตัว

“คุณเป็นอะไร” มาร์คัสถามคนในอ้อมกอดด้วยความตกใจ ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ภายในใจเมื่อครู่นี้ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยทันที

“หน้ามืดนิดหน่อยค่ะ”

“ผมพาไปหาหมอนะ โรงพยาบาลอยู่ซอยหน้านี่เอง”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ นั่งพักแป๊บนึงเดี๋ยวก็หาย”

“งั้นไปนั่งตรงโน้นก่อน” มาร์คัสรีบประคองภรรยาไปนั่งที่ม้านั่งยาวริมน้ำแต่ก็ยังไม่คลายกังวล “ผมว่าไปให้หมอตรวจอาการดูหน่อยดีกว่า”

“ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ”

“แต่คุณไม่เคยเป็นแบบนี้นะ”

เอวารินนิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนบอก “ความจริงฉันเป็นแบบนี้มาสองสามวันแล้ว อยู่ๆ ก็เวียนหัวหน้ามืดแต่นั่งพักแป๊บนึงก็หาย”

“แล้วทำไมไม่บอกผม” เขาตำหนิเสียงเข้ม

“ฉันเห็นคุณยุ่งทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องเจสัน แล้วฉันก็กำลังวุ่นอยู่กับการวางแผนหนีคุณออกมาถ่ายโฆษณาวันนี้ด้วย” ประโยคสุดท้ายนั้นเธอสารภาพเสียงอ่อย

มาร์คัสถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนบ่น “ความผิดคุณนี่ไม่น้อยเลยนะ ยังมีเรื่องอื่นที่ผมไม่รู้อีกมั้ย”

“ไม่มีแล้วค่ะ” หญิงสาวตอบหน้าจ๋อยสุดๆ “ถ้าคุณจะดุฉันกลับไปดุที่บ้านนะ ดุกลางสวนสาธารณะแบบนี้ฉันอาย”

ชายหนุ่มยิ้มออกมาบางๆ พลางยกแขนขึ้นโอบไหล่รั้งร่างบางเข้ามาแนบชิด “ผมรักคุณจะตาย ดุคุณไม่ลงหรอก ถึงจะโกรธมากจนแทบอยากจับคุณหักคอก็เถอะ แต่ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ”

               “ไม่ทำแล้วค่ะ…สัญญา...จริงๆ” เอวารินยิ้มหวานเอาใจสามี “แล้วก็ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉัน ไม่งั้นฉันโดนผู้กำกับกากๆ นั่นถล่มเละคาสตูดิโอแน่” หญิงสาวกลอกตามองซ้ายมองขวาเห็นว่าคนที่เดินเล่นอยู่แถวนี้ไม่มีใครสนใจเธอและมาร์คัสเลยจึงแอบหอมแก้มเขาไปหนึ่งทีเพื่อเป็นการขอบคุณ

               มาร์คัสยิ้มแล้วเอียงหน้ามาจูบขมับคนขี้อ้อน เธอน่ารักขนาดนี้ ต่อให้อยากโกรธมากแค่ไหนก็โกรธไม่ลง