LOGIN“รู้สิ! เธอชื่อว่าริสาทำงานอยู่ที่พารากอน ที่เดียวกับพี่เอง พี่เจอเคยเขาไปมาหาสู่กันบ่อย เธอเปิดบูธหนังสือใกล้กับกับที่บูธของพี่เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว แต่ตอนแรกพี่ไม่คิดว่าผู้ชายคนที่มาหาริสาจะเป็นคู่หมั้นของเบญ” จากนั้นเขมทัศน์ก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟัง ว่าคนที่ส่งรูปภาพพวกนั้นก็คือริสาแฟนอีกคนหนึ่งของราเชน
“พี่เขม!!! เบญต้องการเข้าห้องน้ำ” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็รีบลุกขึ้น
“ได้สิ!!..ตรงไปสุดทางแล้วเลี้ยวขวา” หญิงสาวลุกขึ้นมาเธอก็เดินเซ จนเขาต้องรีบไปคว้าตัวเธอเอาไว้
“ให้พี่พาไปดีกว่านะ เดี๋ยวจะล้มหัวฟาดเอา”
“ค่ะ” หญิงสาวพลางสาวเท้ายาว ๆ เข้าห้องน้ำไป พร้อมด้วยท่าที่มุ่งมั่นและกลับมาออกมาในเวลาเพียงไม่นาน เธอพยายามทิ้งฮอร์โมนเพศหญิงจำนวนมากที่พลุ่งพล่านในตัวออกไป เขาเป็นผู้ชายที่เธออยู่ใกล้ ๆ แล้วอดใจไม่ไหวทุกครั้ง ให้ตายสิ!! นี่ขนาดเธอเสียใจเรื่องคู่หมั้นอยู่แท้ ๆ จะว่าเสียใจก็คงจะไม่เหมาะ พูดว่าเธอเสียดายเวลาสามปีมากกว่าแล้วก็เงินที่ราเชนขอยืมเธอเกือบทุก ๆ เดือน รวม ๆ แล้วก็หลายแสน
“เสียงโทรศัพท์ของเบญดังตลอดแต่พี่ไม่กล้ารับ” เขารีบบอกเผื่อว่าเธอจะโทรกลับตามเบอร์ที่ดังเมื่อสักครู่นี้ แต่หญิงสาวก็คิดว่าคงเป็นใครไปไม่ได้ ตอนนี้เธอไม่อยากเห็นแม้แต่รูปของเขาที่โชว์หราบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอด้วยซ้ำ
“ช่างมันเถอะ เรื่องของเบญกับเขามันจบไปแล้ว”
“................” เขามองหน้าเธอ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยทำให้เบญตาสว่าง” หญิงสาวกล่าวขอบคุณเขา
“ไม่เป็นไรครับ พี่ยินดี และพี่ก็ดีใจที่น้องเบญไม่ได้โดนผู้ชายคนนั้นหลอก” คนฟังรู้สึกว่าตัวเองแก้มร้อนผ่าว เธอมองสบตากับเขาอย่างหวานซึ้ง และระหว่างที่ทั้งคู่สบตากันอยู่ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงเรียกเข้าที่เธอจำเป็นต้องรับ เพราะนั่นคือเสียงโทรศัพท์ของคุณเปรมฤดีมารดาของเธอ
“เบญต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ” หลังจากวางสายของมารดาเสร็จเธอก็รีบบอกกับเขาทันที และคิดว่าตัวเองต้องเคลียร์เรื่องทุกอย่างให้จบภายในวันพรุ่งนี้
“เดี๋ยวพี่เดินไปส่งข้างล่าง ฝนน่าจะหยุดแล้ว” แต่พอมายังที่จอดรถด้านล่าง ฝนก็ยังไม่หยุดตก เขาเลยบอกเธอว่าเขาจะขับมอเตอร์ไชด์ของเธอกลับไปคืนให้หลังจากที่ฝนหยุดตกแล้ว
“ขอบคุณค่ะ”
รถยนต์สีดำคันหรูมาจอดที่หน้าบ้านของเธอเกือบรุ่งสาง เห็นมารดาของเธอที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน หญิงสูงวัยยิ้มให้คนทั้งคู่ก่อนจะหันไปสนใจกิจกรรมตัวเองต่อ
“ขอบคุณนะคะ..ที่มาส่ง” หญิงสาวเอ่ยออกมาเมื่อกําลังจะก้าวลงจากรถ ในใจอยากจะเอ่ยชวนให้เขาเข้าไปในบ้านด้วยซ้ำแต่ก็ไม่มีเหตุผลมากพอที่จะยกมาใช้ เธอยืนมองเขาขับรถออกไปก่อนจะเดินไปทักทายมารดา
“รอใส่บาตรก่อนดีมั้ยลูก”
“ไม่ล่ะคะ เบญยังไม่ได้นอนเลย” เธอบอกกับมารดา
“เบญ...ลูกไหวอยู่ใช่มั้ย!!!” ก่อนหน้านี้มารดาของเธอรู้เรื่องจากนุ๊กนิกเพื่อนสาวที่มาตามหาเบญญาภาถึงที่บ้านเพราะไม่รู้ว่าเพื่อนสาวของเธอออกไปกับใคร จนมารดาของเธอรีบโทรหาลูกสาวและตามให้เธอกลับบ้านก่อนหน้านี้
“ไหวค่ะแม่..เรื่องแค่นี้เอง รู้ก่อนแต่งก็ดีกว่าแต่งไปแล้วมารู้ทีหลัง” เสียงพูดดีของเธอดูไม่เหมือนคนเศร้า ทำให้มารดารู้สึกอุ่นใจขึ้นมา
“ทีแรกแม่ก็กลัวลูกเสียใจ เลยรีบโทรหา เจ้านุ๊กมันบอกว่าพลัดหลงกับลูกแม่ก็เป็นห่วงแทบแย่”
“ไม่ได้พลัดหลงหรอกค่ะ พอดีเบญเจอกับรุ่นพี่ที่รู้จักคนหนึ่งก็เลยไปปรับทุกข์กับเขา”
“หนูไปนอนเถอะ..ลูก” มารดารีบบอกลูกสาว ก่อนหน้านี้มารดาเค้นความจริงจากนุ๊กนิกเพื่อนของลูกสาว นุ๊กนิกจึงยอมบอกความจริง ในตอนนั้นนุ๊กนิกก็โทรหาเพื่อนรักอยู่ตลอด เพราะกลัวเพื่อนจะตกอยู่ในอันตรายหรือว่าอาจจะคิดสั้นเอาได้
ตอนที่ 32 ตอนจบ“เวลาที่พี่มาอยู่ที่นี่ ใครดูและธุรกิจเครื่องประดับให้พี่คะ” เธออยากรู้ว่าจริง ๆ แล้วเขามีคนรู้ใจแอบเก็บไว้บ้างหรือเปล่า“ก็แม่พี่ไงครับ” แล้วคำตอบที่ก็ทำให้เธอยิ้ม จนต้องแก้เก้อที่เผลอถามคำถามสิ้นคิดออกไป“อ๋อ เอ่อ..ใช่ ๆ เบญลืมไป” เบญญาภาเคยเจอคุณแม่ของเขมทัศน์มาแล้วครั้งหนึ่งก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ แม่ของเขาเตือนเรื่องลูกชายที่มีอารมณ์ทางเพศที่รุนแรง และเธอบอกว่าเขากำลังบำบัดอยู่ มารดาของเขมทัศน์จึงให้กำลังใจเธอและบอกว่าเบญญาภา คือคนที่เขมทัศน์ต้องการจะเปลี่ยนแปลงตัวเองจริง ๆ“ถามทำไมครับ อยากไปช่วยคุณแม่พี่เหรอ” เขาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย เพราะเห็นมารดาเธอเรียกเบญญาภาไปคุยเมื่อสองสามวันที่แล้ว หลังจากที่เธอออกจากงาน แล้วไปช่วยงานในออฟฟิศของเขมทัศน์“ถามไปอย่างนั้นแหละค่ะ เบญไม่มีความรู้หรอก” เขาตอบเขา“ไม่ต้องกลัวหรอก มุกแท้น้ำงามพี่สอนดูแป็บเดียวเบญก็ดูเป็นแล้ว”หลังจากตะวันบ่ายคล้อย เขาก็เริ่มพาเธอออกหาหอยมุก จนได้มาหลายเม็ด “เอาไปเก็บไว้ก่อนนะครับ พอกลับไปแล้ว พี่จะให้เขาทำเป็นเครื่องประดับให้” เขายิ้มและบอกกับเธอ“ขอบคุณค่ะ..ว่าแต่ตอนนี้เรากลับกันได้หรือยังค่ะ คือ
ตอนที่ 31 เรื่องของหอย“อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ สุดยอดไปเลย” เขายิ้มกริ่ม“เวลาที่เหลือในคืนนี้เบญอยากทำอะไรมั้ย” เขาเอียงศีรษะไปข้างหนึ่งและยิ้มมุมปากให้เธอ“อะไรก็ได้ที่พี่อยากทำค่ะ หรือจะจัดอีกรอบก็ได้” พูดจบเธอยักไหล่อย่างท้าทาย“ช่างรู้ใจพี่ซะเหลือนะ..เดี๋ยวนี้” เขาพึมพำ และหลังจากคว้าแก้วไวน์บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นและยื่นมือมาให้เธอ“มาสิ!!!” เบญญาภายื่นมือไปจับมือเขาแล้ว เขมทัศน์ก็พาเธอไปยังห้องนอนหลักของตัวเรือทันทีเขาเลือกเปิดแผ่นเสียงโบราณ สมัยที่บิดาของเขายังใช้เพลงนี้จีบมารดาของเขาอยู่ พอเพลงบรรเลงขึ้นเข้าก็กล่าวกับเธอ“เต้นรำกับพี่นะ” เขาดึงร่างบางของเธอเข้าไปในวงแขน“ค่ะ..แต่เบญเต้นไม่ค่อยเก่งนะคะ”“แค่โยกตามพี่ก็พอครับ" สิ้นเสียงของเขาท่วงทำนองยั่วเย้าหวานฉ่ำก็ได้เริ่มต้นขึ้น นี่เป็นเพลงรักโรแมนติกใช้ได้เลยทีเดียว ประมาณยุค 80 เห็นจะได้เธอคาดคะเนในใจ เขายิ้มกริ่มและก้มมองเรือนร่างของเธอก่อนจะพาเธอให้เริ่มขยับตัวไปเรื่อย ๆ ตามทำนองเพลง ทำเอาเบญญาภาที่ไม่เคยเต้นกับใครเลย ยกเว้นตอนเรียนลีลาศสมัยมัธยมถึงกับปลื้มเขาจนเคลิ้ม เขมทัศน์ประคองร่างระหงเดินทั่วรอบห้อง“พี่เต้นรำเก่งจัง สงสัย
ตอนที่ 30 ดีต่อกัน...ดีต่อใจสามเดือนต่อมาเบญญาภามีโอกาสไปเที่ยวที่เกาะส่วนตัวของเขมทัศน์อีกครั้ง กลางดึกคืนนั้นเธอเดินออกมาจากห้องนอน ระหว่างที่เขากำลังหลับใหลเธออยากเว้นระยะห่างเพื่อจะสงบจิตใจบ้าง แต่เขาก็ตามติดชีวิตของเธอตลอดเวลา และเขาก็พยายามจะให้เธอลาออกจากงานเพื่อมาอยู่กับเธอ เบญญาภายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่ว่าได้กลับมาคบหากับเขาอีกครั้ง นี่เธอคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่ตัดสินใจยอมคบหาเป็นแฟนกับเขาอีกครั้ง ไม่ใช่สิ!!..หลัง ๆ นี่เธอเป็นเมียของเขาเลยก็ว่าได้ เขาร่วมรักกับเธอทุกครั้งที่เจอกันด้วยซ้ำ แม้จะไม่มีการใช้เครื่องมือทารุณใด ๆ ก็ตามแสงสว่างจากดวงจันทร์ ส่องประกายจ้าสีเหลืองอ่อน มองเห็นแสงน้อย ๆ จากเรือสินค้าที่อยู่ห่างออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา เบญญาสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ ปลอบประโลมตัวเอง เธอนอนไม่หลับและมาเดินเล่นยังหน้าคฤหาสน์หลังงามบนเกาะส่วนตัวของเขา มันเป็นสิ่งปลูกสร้างที่มีราคาแพงเกือบสามร้อยล้าน ตอนที่เธอคบหากับเขาในครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน เธอไม่คิดว่าเขาจะรวยได้ถึงเพียงนี้ในตอนนั้นเธอเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ ปี 1 เขาเป็นรุ่นพี่คณะเศรษฐศาสตร์ปี 4 เธอรู้แล้วว่าเขาคงเรียนแ
ตอนที่ 29 ต้องแบบนี้สิ NC “เอาสิ..ที่รัก” เขมทัศน์สูดความหอมจากเรือนกายของเธอ...ใบหน้าคมซุกอยู่ตรงเต้านมอวบ...มือกุมบีบนมสวยข้างที่เหลือ เบญญาภาขยับตัวคร่อมร่างของเขาในท่านั่ง...มือนุ่มๆ ของเธอจับแท่งรักที่ร้อนผ่าว...แล้วมันจ่อตรงกลีบกุหลาบที่อ้าฉ่ำเยิ้ม...เธอค่อย ๆ กดสะโพกลงช้าๆ พร้อมกับกลีบกุหลาบที่ค่อยๆ อ้าออกตามแรงกด...หัวบานหยักใหญ่ยาวค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปตามแรงกระทำ“อื้อยยย ผัวขา เสียวจัง”“ชอบของพี่มั้ย”“ชอบค่ะ ใหญ่ยาวถูกใจเหลือเกิน มันทั้งจุกทั้งเสียว”“จริงเหรอที่รัก พี่ก็ชอบของเบญมาก ฟิตแน่นเหลือเกิน”“ซีดดด!...ผัวขา อุ๊ยยยย!...เมียโคตรเสียวเลย อื้ออ!” เมื่อหัวบานสัมผัสเม็ดติ่งเสียว...เบญญาภาสะดุ้งกายทันที เนื่องจากตลอดหนึ่งเดือนมานี้เธออดอยากปากแห้งมาตลอดหญิงสาวมือกำแน่น...เธอกดลงอีกช้าๆ ...หัวบานหยักแทรกลึกเข้าไปจนสุด...เธอกดขึ้นลง เบา ๆ ตามความต้องการ กลีบแคมขาวลู่ขึ้นลงไปมาตามแรงกระแทกของเธอที่อยู่ด้านบน เบญญาภาละมือจากเอ็นร้อน แล้วหันมากุมไหล่ทั้งสองข้างของสามีแทน ก้นเธอค่อยๆ ยกขึ้นลง..และแรงขึ้นเรื่อย ๆ“อุยยย...ซีดดด...ผัวขาเมียเสียวเหลือเกิน...”“ของเมียก็แน่นเหลือ
ตอนที่ 28 รสสวาท NCเธอสัมผัสถึงแท่งรักลำใหญ่ของเขา แล้วพลางเบิกตากวางมองมันดวยความตื่นตระหนกอย่างยิ่งยวดมันใหญมาก! ทั้งยาวและอวบแนนเต็มไปดวยเส้นเลือด เธอคอยๆ ลูบไลทอนเอ็นของเขาจากช้าไปเร็ว“โอ๊ยย..เบญจ๋า อืมห์ พี่เสียวว” เขมทัศน์ถึงกับครางเพราะเบญญาภารูดขึ้นลงความเป็นชายของเขาด้วยสายตาที่เย้ายวนและเซ็กซ่ี่เธอจับมือเขามาสัมผัสที่อกเต่งตึงของเธอเมื่อดันชุดเดรสให้หลุดไปกองที่บั้นเอว หัวนมชูชันสีชมพูอ่อนที่รอให้เขาบดบี้ จนเขมทัศน์ไม่อาจหักห้ามใจ เขาเอื้อมมือไปเคล้นคลึงเต้านมอวบของเธอไปพร้อม ๆ กับจุดสงวนด้านล่างเขมทัศน์รีบแล้วกดหน้าซุกไปบริเวณเต้านมอวบเต่งตึงของเบญญาภาอย่างหิวกระหายริมฝีปากหยักสัมผัสแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา จมูกโด่งเชยชิดกดคลึงเนินเนื้อหน้าอกอีกครั้ง ถึงแม้การสัมผัสจะผ่านบราเชียร์เนื้อผ้าหนานุ่มนั้น แต่มันได้ความรู้สึกจนมากล้น เขมทัศน์บดจูบที่ริมฝีปากอิ่มของเธออย่างเร่าร้อนมือหนาโอบกระชับบั้นเอวแนบชิดแล้วเลื่อนมือลงที่ก้นงามงอนของเธอก่อนจะคลึงไปมาและบีบแก้มก้นเบา ๆ อย่างนุ่มนวล..ความโหนกนูนของเธอถูกเขาสัมผัสลากผ่าน...มือเขาเลื่อนเข้าดันชุดเดรสของเธอที่กองอยู่บั้
ตอนที่ 27 มิอาจลืมเขมทัศน์เกลี่ยนิ้วมือเบา ๆ ที่ใบหน้าเธออย่างใช้ความคิด“เบญ พี่อยากให้เราเริ่มต้นกันใหม่ เรายังไม่ต้องมีเซ็กซ์กันก็ได้ แล้วพอพี่รักษาหายเมื่อไหร่ เบญค่อยเชื่อใจพี่ก็ได้”เบญญาภาจ้องหน้าเขาอย่างตกตะลึง ในหัวเธอไม่มีความคิดอ่านอันใด เหมือนคอมพิวเตอร์ที่กำลังแฮ้ง เธอรู้ว่าเขากำลังหวั่นใจ แต่ก็เห็นถึงความมุ่งมั่นและพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองของเขาอยู่เขาต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง และต้องการทำให้เธอเชื่อใจ มันจะได้จริง ๆ หรือ แล้วเธอไม่ชอบเซ็กซ์ของเขาทั้งหมดเลยหรือเปล่า มันก็แค่บางอย่างน่ะ บางอย่างเธอชอบ และบางอย่างเธอก็ไม่ชอบ เช่น หากมีการลงโทษเกิดขึ้นเธอไม่ชอบมันเอาซะเลย แล้วในหัวของเธอก็ผุดความทรงจำในค่ำคืนนั้นลอยเข้ามาในความคิด“จะไม่มีการลงโทษเกิดขึ้นอีกแล้ว...ใช่มั้ยคะ” เธอเอ่ยย้ำข้อนี้“ไม่มีการลงโทษอย่างแน่นอน” เขาส่ายศีรษะ เธอจ้องเข้าไปในดวงตาคมเข้มของเขา ก่อนจะเอ่ยย้ำเพื่อให้เธอมั่นใจ“รับรองว่าไม่มีแน่นอนครับ”“ไม่มีนายท่าน ไม่มีบ่าว ไม่ทาส” ถ้าจะมีเธอไม่อยากถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว เธออยากเป็นผู้กระทำบ้าง“รับรองว่าไม่มีอะไรที่เบญไม่ชอบอย่างแน่นอน พี่รับรอ







