5

5

ฟ้าสางขบวนทหารออกเดินทางเข้าสู่เมืองอู๋เยี่ย พ้นเขตภูเขาอู่หลิงเป็นที่ราบหินจึงไม่เฉอะแฉะหลังฝนตก นับว่าเหมาะแก่การตั้งค่าย ค่ายชั่วคราวถูกตั้งขึ้นโดยใช้เวลาไม่นาน และยังวางทหารลาดตระเวนไว้มากเพื่อคอยดูความปลอดภัยรอบค่าย

นอกจากนี้ยังส่งทหารสอดแนมไปตรวจดูความเรียบร้อยของเส้นทางล่วงหน้า

“ท่านแม่ทัพ เส้นทางข้างหน้าถูกตัดขาดเพราะน้ำท่วม กว่าน้ำจะลดคงใช้เวลาอีกสองถึงสามวัน” โจวต้าเป็นหัวหน้า เมื่อทหารสอดแนมกลับมาแจ้งข่าวแก่หัวหน้าตน เช่นนี้จึงเป็นหน้าที่ของโจวต้ามารายงานต่อแม่ทัพของค่าย

“พักที่นี่ก่อน พาทหารใหม่ฝึกเบื้องต้นไปก็แล้วกัน” ไม่คิดเลยว่าฝนที่ตกเพียงสองชั่วยามจะทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันเช่นนี้ได้ นี่ก็นับว่าสวรรค์เข้าข้างเพราะเขาต้องทำการตรวจสอบที่ว่าการเมืองอู๋เยี่ย

“ข้าจะอ่านรายงาน อย่าให้ผู้ใดมารบกวน ทุกอย่างในค่ายให้เจ้าตัดสินใจ” ชายหนุ่มกล่าวจบก็เข้ากระโจมตนเองไป ไม่รอให้โจวต้าเอ่ยทัดทานหรือสอบถามสิ่งใดอีก นี่เป็นโอกาสดีเขาจะออกไปสืบข่าวด้วยตนเอง

เครื่องแบบทหารถูกปลดออกเปลี่ยนเป็นอาภรณ์ธรรมดาสีเขียวอ่อนไม่สะดุดตา แต่ก็ไม่ซอมซ่อจนเกินไป ตอนฟ้ายังไม่สางเขาให้มู่ฉีไปสืบข่าวที่หอเฟิ่งเยี่ย ยามนี้จึงคิดจะเข้าไปตรวจสอบด้วยตนเองเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาในตอนพักตั้งค่าย

“ท่านแม่ทัพจะไปเองจริงหรือขอรับ” เฉินเฟยถามขึ้นหลังได้รับอนุญาตจากผู้เป็นนายให้เข้ามาในกระโจม แม้จะอยู่ในค่ายทหารทว่าเฉินเฟย จางผิงและมู่ฉีไม่ได้มียศทางทหาร เป็นเพียงองครักษ์ประจำกายของแม่ทัพหลงจวิน จึงไม่จำเป็นต้องอยู่ประจำการในค่าย สามารถติดตามผู้เป็นนายไปได้ทุกที่

“อย่างไรเสียข้าก็ต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเองสักวัน ถือว่าเร็วขึ้นหน่อยจะเป็นอันใดไปเล่า อย่างน้อยก็มิต้องกลับมาที่นี่อีกหลังถึงค่ายที่เว่ยซาน” เขากล่าวพลางรัดสายคาดเอว เสร็จแล้วจึงหันกลับมามององครักษ์ข้างกายด้วยสีหน้าราบเรียบ สองวันก็เพียงพอให้เขาจัดการเรื่องที่นี่ได้แล้ว

“ข้าเตรียมม้าไว้ที่ท้ายป่า” ผู้ฟังไม่ได้ตอบเพียงพยักหน้า เหน็บมีดสั้นเล่มบางไว้ในอกเสื้อแล้วออกจากกระโจมไป กระโจมแม่ทัพถูกตั้งไว้ริมสุดห่างจากกระโจมเหล่าทหารอื่น ให้ง่ายต่อการวางแผนพูดคุยปรึกษาหารือเรื่องต่าง ๆ โดยไม่มีผู้ใดได้ยิน

ชายหนุ่มควบม้าออกจากค่ายเพื่อไปยังย่านการค้าของเมือง ใช้เวลาควบม้าเกือบหนึ่งก้านธูปจึงมาถึงที่หมาย ผูกม้าไว้ในโรงเตี้ยมเล็กแห่งหนึ่งแล้วเดินจากไป

อาคารสูงสามชั้นสะดุดตั้งตระหง่านท่ามกลางย่านถนนสายหลักซึ่งมีผู้คนพลุกพล่าน เพียงเดินเฉียดใกล้ทางเข้าหอด้วยใบหน้าดุจรูปสลักย่อมโดดเด่นขึ้นมา

“คุณชายรูปงาม เชิญด้านในก่อนดีหรือไม่” บุปผางามประจำหอกรูเข้ามาห้อมล้อม เมื่อพบคุณชายที่แต่งกายด้วยผ้าเนื้อดี อีกทั้งยังสะอาดสะอ้านดูมีฐานะไม่น้อย

“เชิญคุณชาย หอเฟิ่งเยี่ยของเรามีสาวงามให้ท่านเลือกมากมาย ถูกใจผู้ใดข้าจะตามนางมาปรนนิบัติพัดวีให้ท่านทั้งคืน” สาวงามนางหนึ่งเกาะแขนพาเขาเดินหาที่นั่งเหมาะ ๆ ทั้งยังแนะนำเรื่องภายในหอให้ฟังไม่น้อย แต่เรื่องราวเหล่านั้นล้วนไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้ยิน

ตลอดทางชายหนุ่มไม่กล่าวสิ่งใดออกมาเลย เพียงใช้สายตาปราดมองภายใน ราวกับกำลังหาบางสิ่งอยู่ ก่อนจะล้วงเอาทองก้อนขนาดเล็กออกมาจากบริเวณอกเสื้อสองก้อน ยื่นให้สาวงามข้างกาย

“ข้าต้องการแม่นางต้าสู่ ได้ยินว่านางเป็นอันดับหนึ่งของหอเฟิ่งเยี่ย”

“คุณชาย ต้าสู่นางกำลัง...” เสียงเล็กเสียงน้อยเมื่อครู่เงียบไปเมื่อนางหันกลับมาพบว่า ชายหนุ่มข้างกายนอกจากจะรูปงามแล้วยังมากน้ำใจ สตรีผู้นั้นรีบหยิบทองจากมือของเขาไปยัดไว้ในอกเสื้อตนเอง

“คุณชาย เช่นนั้นเชิญชั้นบนเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะไปตามแม่นางต้าสู่มาเดี๋ยวนี้ เจ้าพาคุณชายขึ้นไป” ตอบรับคำขอของชายหนุ่มอาภรณ์เขียวแล้ว จึงหันไปเรียกสตรีร่างเล็กในชุดกระโปรงสีเหลืองดอกเบญจมาศมานำทางให้

เขาเดินตามขึ้นไปยังชั้นสองของหอ ผู้คนไม่พลุ่งพล่านเท่าชั้นล่างเพราะชั้นสองถูกกันไว้เพื่อรับรองอาคันตุกะที่มีฐานะและกระเป๋าหนัก

เดิมทีเขาอยากไปหาเถ้าแก่ผู้ดูแลหอบนชั้นสาม เพื่อฟังเรื่องราวเลยมากกว่า ทว่าตอนเข้ามาเปรายตามองจึงพบว่ามีคนพวกหนึ่งที่เขามั่นใจว่าเป็นคนของคนผู้นั้น

จับโจรต้องจับหัวหน้า แต่หัวหน้าของคนกลุ่มนี้ไม่ได้อยู่ชั้นล่างจึงคาดเดาได้ว่าคนผู้นั้นอาจอยู่ชั้นนี้

“คุณชายท่านรอที่นี่นะเจ้าคะ ข้าจะไปนำอาหารและสุรามาให้เจ้าค่ะ” เขาพยักหน้าตอบรับนางจึงจากไป ทว่าเท้าคู่นั้นไม่ได้ก้าวเข้าไปในห้องแต่อย่างใด กลับหมุนปลายเท้าเดินไปอีกฟากของห้องรับรอง

อย่างไรเสียทางด้านผู้ดูแลหอก็มีมู่ฉีคอยอยู่ เขาควรไปเยี่ยมเยียนคนผู้นั้นดูก่อนจึงจะถูก

“ในเมื่อท่านมาแล้วก็เชิญนั่งเถิด” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพลางผายมือเชื้อเชิญ ภายในห้องไม่มีองครักษ์เลย ภายนอกก็ไม่มีการเคลื่อนไหวมีเพียงนางระบำ ผู้บรรเลงเครื่องดนตรี และสตรีที่คอยปรนนิบัติตักอาหารรินสุรา

“ท่านดูมีความสุขยิ่งนัก นายอำเภอ” แม่ทัพหลงจวินกล่าวขณะนั่งลงฝั่งตรงข้าม ท่าทางของนายอำเภอล่ายอี้ราวกับกำลังรอผู้ใดอยู่ หากคาดเดาไม่ผิดล่ายอี้ผู้นี้คงรู้ว่าเขาจะมาเป็นแน่

“บุรุษยากจะผ่านด่านสาวงาม ท่านแม่ทัพก็อย่าได้เคร่งเครียดไป มิสู้ให้นางลองปรนนิบัติท่านดูดีหรือไม่ ถือว่าเป็นน้ำใจจากข้ามอบแด่ท่านที่อุตส่าห์มาเยี่ยมเยียนถึงเมืองอู๋เยี่ยเช่นนี้” สตรีรูปร่างบอบบางน่าถนอมรีบเดินเข้ามารินสุราให้เขาทันที หลังจากนายอำเภอกล่าวจบ

“ไม่รบกวนท่าน ข้าเองก็สั่งสุราเอาไว้”

“ท่านแม่ทัพคงไม่ได้กลัวว่าข้าจะวางยากระมัง” เสียงหัวเราะดังขึ้นหลังจากกล่าวปรามาสชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับบุตรชาย

แม่ทัพหลงจวินชื่อนี้กล่าวไปผู้ใดก็ต้องยำเกรง ล่ายอี้เองก็มิใช่ข้อยกเว้น เพียงแต่เขามีการใหญ่ที่ต่อไปไม่ต้องหวาดกลัวบุรุษตรงหน้าอีก ใจที่เคยห่อเหี่ยวจึงฟื้นคืนจนอาจหาญล่วงเกินเขาเช่นนี้

“เห็นหรือไม่ นางก็ดื่มสุราไหเดียวกับท่าน ข้าก็เช่นกัน ท่านแม่ทัพให้เกียรติดื่มเป็นเพื่อนข้าสักจอกได้หรือไม่” สตรีที่เป็นผู้รินสุรายกกาสุรารินใส่ปากโดยตรง หมายจะแสดงความบริสุทธิ์ใจว่ามิได้มีสิ่งใดอยู่ในไห

“ข้าเป็นฝ่ายมาหายังไม่ถือว่าให้เกียรติอีกหรือ”

“เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านแม่ทัพ ขอให้สนุกอย่างเต็มที่” น้ำเสียงดีใจจนปิดไม่มิดของล่ายอี้ทำให้หลงจวินนึกสงสัย ทว่าเพียงไม่นานดวงตาสองข้างก็พร่าเลือนไปชั่วขณะ เหงื่อผุดพรายทั่วสรรพางค์กาย

ล่ายอี้ลุกยืนปรบมือสองสามทีก่อนจะเดินนำเหล่าสตรีหลายคนออกไปจากห้อง เหลือเพียงเขาและสตรีที่ยกไหสุราดื่มเมื่อครู่ เขารู้สึกว่าร่างกายเริ่มควบคุมได้ยากลำบาก สตรีนางนั้นลุกจากพื้นตั้งใจจะนั่งลงบนตักแกร่ง

“หลีกไป” หลงจวินผลักนางลงบนพื้น เขาไม่ได้แตะต้องอาหาร เครื่องดื่มเลยแม้แต่น้อย เช่นนี้ปัญหาคงไม่ใช่ของเหล่านี้ คิดได้เพียงครู่ก็หยิบตะเกียบขึ้นมาขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว โถกำยานถูกตะเกียบกระแทกจนหล่นลงบนพื้นดับไปในที่สุด

แม้จะรู้ตัวทว่าช้าไปเขากลับสูดดมมันมากมายเสียแล้ว สติที่ยากจะประคองของเขากำลังสลายไปทีละน้อย

ล่ายอี้ต้องการให้เขาร่วมประเวณีกับหญิงนางนั้นอย่างรุนแรงจึงใช้กำยานปลุกกำหนัดเป็นจำนวนมาก เมื่อมีร่องรอยการร่วมประเวณีก็จะฆ่าสาวใช้เพื่อป้ายสี ความผิดข่มเหงสาวชาวบ้านแล้วฆ่าให้แก่แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่

ความผิดต่ำช้าเช่นนี้แพร่ได้รวดเร็วและต่อให้ฮ่องเต้ไว้พระทัยมากเพียงใดก็คงไม่อาจปิดปากประชาได้หมด อย่างไรหลงจวินผู้นี้ก็ต้องถูกประหาร แค่คิดว่าตนเองสามารถล้มแม่ทัพใหญ่ได้ล่ายอี้ก็เบิกบานไร้กังวลแล้ว

คืนนี้หากไม่ใช่แม่ทัพหนุ่มหายตัวได้ไม่มีทางรอด...

ล่ายอี้จากไปเพื่อรอให้มีการร้องทุกข์ในวันพรุ่งนี้เช้า แต่กระนั้นก็มิได้ประมาททิ้งลูกน้องเฝ้ารอบหอไว้เป็นจำนวนมาก

“คุณชายท่านเมินเฉยเช่นนี้ ข้าเสียใจนะเจ้าคะ”

“ออกไป!” หลงจวินตวาดพลางผลักร่างสตรีผู้นั้นให้ออกห่าง ยามนี้เขายังรู้ตัวแต่ไม่รู้ว่าสันดานดิบจะถูกกระชากออกมาเมื่อใด หากไม่จากไปเขาก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอันใดขึ้น

ผงยาปลุกกำหนัดจำนวนมากเขาจะเอาชนะมันได้อย่างไร ชายหนุ่มคิดแล้วได้แต่กร่นด่าตนเองที่มัวระแวงอาหารและคำปรามาสจนพลาดไป 

“ท่านฝืนความต้องการตนเองไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ผงกำยานนี้ไม่มียาแก้หากไม่ร่วมประเวณีมีเพียงความตายที่รอท่านอยู่” จบประโยคเสื้อคลุมตัวบางก็ถูกปลดออก เชื่องช้าอ่อนหวาน ชายหนุ่มพยายามอย่างที่สุดที่จะหันสายตาไปทางอื่น แต่ร่างกายทั้งหมดกลับไม่ฟังเขาแม้แต่น้อย ซ้ำยังยื่นมือพยายามคว้าร่างเล็กนั้นมาไว้ในอ้อมกอด

ตอนนี้ต่อให้มู่ฉีมาก็ไม่แน่ว่าจะช่วยเขาได้ คงมีเพียงนางชายหนุ่มประคองใบหน้าเล็กของสาวงามผู้นั้นเอาไว้ หากเขาไม่ร่วมประเวณีมีเพียงความตาย

ทว่าเขาตายไม่ได้ คงมีเพียงปล่อยไปตามฤทธิ์ยา...