4

4

ครึ่งชั่วยามผ่านไปทหารทั้งค่ายพากันตั้งแถวออกจากบริเวณเชิงเขาอู่หลิง ทหารบางนายแม้ไม่แสดงออกแต่ภายในไม่พอใจแม่ทัพหลงจวินอยู่มาก การเดินทางทั้งวันทำให้เมื่อยล้าอยู่แล้ว ทว่ายังนอนไม่เพียงพอก็ถูกปลุกให้เดินทางต่ออีก ฝนก็ยังตกลงมาไม่หยุด สายฟ้าผ่าหนแล้วหนเล่าน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึง ทั้งที่เป็นต้นเหมันต์ไม่ควรมีพายุหนักเช่นนี้

“เจ้าว่าท่านแม่ทัพคิดสิ่งใดอยู่จึงเร่งให้เดินทางยามฝนตกเช่นนี้” เสี่ยวกวงเอ่ยถามเยว่หลินซึ่งขณะนี้เดินอยู่ข้างกัน

“ท่านแม่ทัพคงกลัวว่าดินจะถล่มกระมัง” เสียงที่ถูกดัดให้ทุ้มต่ำกล่าวแผ่วเบาพลางส่งยิ้มเล็ก ๆ ให้สหายใหม่

“จะเป็นไปได้อย่างไร ฝนเพิ่งตกเพียงชั่วยามเดียวไหนเลยจะทำให้เกิดดินถล่มได้” ทหารหนุ่มร่างกำยำเอ่ยขึ้นหลังได้ฟังความคิดของสหายร่างบอบบางข้างน้องชายตนเอง เยว่หลินมิได้ตอบสิ่งใดออกไปเพียงหัวเราะเบา ๆ คล้ายเห็นด้วยกับที่เสี่ยวหานกล่าว

หลังออกเดินมาจากบริเวณเชิงเขาหนึ่งก้านธูปแม่ทัพก็สั่งให้หยุดพักเพื่อรอฟ้าสาง ทหารใหม่และทหารประจำกองทัพพากันพักผ่อนตามคำสั่ง กระโจมและข้าวของยังคงถูกเก็บไว้เนื่องจากใกล้เวลาฟ้าสางแล้วแม่ทัพจึงไม่ได้ให้ตั้งกระโจม

“แย่แล้ว ๆ” ทหารผู้หนึ่งวิ่งตรงเข้ามายังกลุ่มของทหารใหม่ สีหน้าตระหนกไม่น้อยไม่รู้ว่าไปพบเจอสิ่งใดมาจึงหน้าตาตื่นเช่นนั้น

“สหายเจ้าค่อย ๆ” เยว่หลิน

“ซูจิ่น หน้าตาตื่นเช่นนี้ไปเจอเรื่องน่าตกใจมาหรืออย่างไร” น้ำเสียงหยอกเย้าของเสี่ยวกวงทำทหารหนุ่มนามซูจิ่นต้องเบิกตาโต เขาหอบลมหายใจเข้าอย่างหนักก่อนจะรวบรวมสติกล่าวด้วยความร้อนใจ

“เมื่อครู่ข้าไปปลดทุกข์ได้ยินทหารลาดตระเวนกล่าวว่า ที่ตั้งค่ายชั่วคราวก่อนนี้ถูกดินถล่มทับไม่หลงเหลือร่องรอยแม้แต่น้อย หากเมื่อครู่ออกมาจากที่นั่นช้าเพียงเล็กน้อยเกรงว่าทหารทั้งค่ายอาจจมอยู่ใต้โคลนเป็นแน่” ซูจิ่นกล่าวจบก็กระแอมไอออกมา เขารีบวิ่งมาบอกเหล่าสหายด้วยความตื่นตกใจ ผู้ใดจะคิดว่าตนเองจะรอดตายเฉียดฉิวเพียงนี้

ทหารใหม่เหล่านั้นได้ฟังคำของซูจิ่นก็พากันอ้าปากค้าง เป็นดังคำของเยว่หลินก่อนนี้ แม่ทัพหลงจวินรู้ได้อย่างไรว่าจะเกิดดินถล่ม หากไม่ใช่เพราะแม่ทัพพวกเขาคงจมโคลนตายทั้งที่ยังไม่ได้ฝึก

“แม่ทัพหยั่งรู้ฟ้าดินโดยแท้”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น หากไม่ใช่เพราะแม่ทัพพวกเราคงตายไปแล้ว”

“ใช่ ๆ จากนี้ข้าขอติดตามแม่ทัพตลอดไป แม้พลีชีพก็ไม่เสียใจ” เหล่าทหารใหม่พากันสรรเสริญแม่ทัพจนข้ารับใช้ข้างกายอย่างจางผิงที่แอบสอดส่องอยู่ไม่ไกลต้องยกยิ้ม ความดีความชอบนี้หากจะถามหาผู้ที่ควรได้รับคำชื่นชมย่อมหนีไม่พ้นนาง

ทว่าหญิงสาวผู้นั้นกลับนั่งยิ้มร่าเห็นด้วยกับเพื่อนทหาร ไม่แสดงออกว่าตนเองเป็นผู้เอ่ยเตือนแม้แต่น้อย เห็นทีนางคงไม่ใช่สตรีธรรมดาดังตาเห็นแล้วกระมัง

อีกฝั่งของค่าย

“ท่านแม่ทัพ อยากให้สืบเรื่องของคนผู้นั้นหรือไม่” เฉินเฟยถามผู้เป็นนาย หลังได้รับรายงานจากทหารลาดตระเวนว่าบริเวณเชิงเขาถูกดินถล่มทับไม่เหลือซาก ตามคำบอกกล่าวของเยว่หลินราวกับตาเห็นอย่างไรอย่างนั้น

“ไม่ต้อง” หลงจวินโบกมือห้าม เขาไม่ต้องการให้สืบสาวเบื้องหลังของนาง ตั้งแต่เลือกทำตามคำขอร้อง ให้พาเข้าค่ายก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะคอยช่วยเหลือนาง

นางเข้ามาบอกเพื่อไม่ให้ผู้คนล้มตายนั่นหมายความว่านางไม่ได้มีเจตนาร้าย เช่นนั้นเขาจะรอให้นางอธิบายกับเขาด้วยตนเอง

“ไม่น่าเชื่อว่าเวลาเพียงหนึ่งชั่วยามจะทำให้เกิดดินถล่มลงมาได้” เฉินเฟยพึมพำพลางหันไปมองทิศทางเหล่าทหารใหม่ หญิงสาวที่แสร้งทำตัวกลมกลืนกับบุรุษพูดคุยหัวเราะกันราวตนเองเป็นบุรุษจริง ๆ

นางไม่เหมือนสตรีทั่วไปเลยแม้แต่น้อย หากเป็นสตรีทั่วไปไหนเลยจะขาดท่าทีเขินอายอย่างที่ควรจะเป็นได้

“ไม่น่าเชื่อจริง ๆ แต่นางพิสูจน์แล้วว่าไม่ได้โป้ปด เฉินเฟยไปแจ้งหัวหน้าทหารอีกหนึ่งชั่วยามเดินทางต่อ เกรงว่าฝนจะตกอีก ต้องไปให้ถึงอู่เยี่ยก่อนพลบค่ำ”

“ขอรับท่านแม่ทัพ”

“เจ้าไปเถอะ” เฉินเฟยจากไปก็ปรากฏร่างเพรียวบางของบุรุษอีกหนึ่งขึ้นตรงหน้า ร่างสูงเพรียวสวมอาภรณ์สีดำสนิทกลืนไปกับสีรัตติกาล หากมิใช่เพราะเขาปลดผ้าคลุมหน้าออกเผยให้เห็นผิวขาวเนียนคงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

“ท่านแม่ทัพ”

“มาแล้วหรือ เป็นอย่างไรบ้าง”

“คนผู้นั้นมีการติดต่อกับผู้ว่าการในเมืองอู่เยี่ย ลักลอบยักยอกเสบียงหลวงไว้ใช้งานเองขอรับ”

“ดี เช่นนั้นข้าจะถือโอกาสนี้ตรวจสอบดู มู่ฉีเจ้าไปที่หอเฟิงเยี่ยตรวจดูว่าผู้ใดติดต่อกับคนผู้นั้นอยู่บ้าง” มู่ฉีนัยน์ตาสั่นไหวครู่หนึ่งจากนั้นแก้มขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ ๆ ราวกับกำลังเขินอาย

แม้จะรูปงามราวหยกชั้นดีทว่ามู่ฉีกลับไม่คุ้นชินกับอิสตรีเอาเสียเลย เช่นนั้นเขาจึงทำงานอยู่ในเงามืดที่ไม่ต้องพบเจอเหล่าสตรีหรือผู้คนมากนัก

“ท่านแม่ทัพ…”

“ข้ารู้ เจ้าไปหาผู้ดูแลหอก็พอแล้ว” มู่ฉีถอนหายใจอย่างโล่งอก เคราะห์ดีที่ไม่ต้องเข้าหอเฟิงเยี่ยในฐานะลูกค้า หากถูกสตรีห้อมล้อมไม่แน่ว่าเขาจะควบคุมสติให้สืบข่าวใด ๆ มาได้

หอเฟิงเยี่ยคือหอสุราชั้นหนึ่งของแคว้นจินหยาง ทั้งที่มิได้อยู่ในเมืองเอกแต่กลับโด่งดังเลื่องชื่อมากกว่าบรรดาหอสุราในหมิงหยางเสียอีก

ทั้งนางระบำชื่อดัง สุราชั้นดี เหล่าสตรีงดงาม หอเฟิงเยี่ยมีทุกสิ่งจัดหาได้ทุกอย่างที่ใต้หล้าต้องการ ผู้คนรับรู้กันเพียงเท่านี้ ทว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเบื้องหลังของหอเฟิงเยี่ยผู้ใดควบคุมดูแลอยู่

“เช่นนั้นมู่ฉีขอตัว” หลงจวินพยักหน้ารับ องครักษ์หนุ่มจึงโผนกายหายไปในความมืด ร่างสูงทรุดลงบนกิ่งไม้รอฟ้าสาง นัยน์ตาเฟิ่งหวงเหลือบไปทิศเดียวกับที่เยว่หลินอยู่ จากนั้นระบายยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าเฉื่อยชา

ทั้งที่อยากปกป้องแต่กลับเป็นฝ่ายถูกปกป้องเสียอย่างนั้น…