6

6

มีดสั้นที่เหน็บอยู่ตรงเอวถูกชักออกมา ก่อนจะปักลงอย่างแม่นยำกลางฝ่ามือใหญ่ ชั่วขณะหนึ่งตอนมีสติเขาคิดใช้ความรู้สึกเจ็บปวดบรรเทาพิษจากกำยานปลุกกำหนัด

“ไม่ได้ผลหรอกเจ้าค่ะคุณชาย มิสู้ชมเชยเรือนร่างข้าเพื่อบรรเทาพิษดีกว่าหรือ” นางกล่าวเชิญชวน เขากำลังจะหมดสติรับรู้สำนึกผิดชอบชั่วดีแล้วจริง ๆ

เฉินเฟยข้าให้เจ้าไปขโมยบัญชีต้องใช้เวลานานถึงเพียงนี้เลยหรือ

ชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะเอนกายลงบนพื้นตามที่ถูกการกระทำของสตรีตรงหน้าชักนำ นางตามมาคร่อมทับร่างกายสูงใหญ่อย่างเชี่ยวชำนาญ ก้มหน้าหมายจะจุมพิตดับสำนึกดีของเขาให้หมดสิ้น

“ไร้ยางอาย” สิ้นเสียงเล็กร่างหญิงสาวผู้นั้นล้มลง หากไม่ถูกดึงคงล้มทับร่างของแม่ทัพหนุ่มไปแล้ว คนตีนางปัดมือแรง ๆ เหมือนกำจัดสิ่งสกปรก ก่อนจะข้ามร่างสตรีบนพื้นไปหาบุรุษที่ไม่รู้สติ

“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง” เยว่หลินประคองเขาขึ้นมาพร้อมกับตีแก้มเขาเพื่อเรียกสติแผ่วเบา

“ท่านแม่ทัพได้ยินหรือไม่” จางผิงถามด้วยความเป็นห่วง หากมาไม่ทันไม่รู้ว่าป่านนี้แม่ทัพของเขาจะถูกข่มเหงอย่างไร เคราะห์ดีที่เยว่หลินยืนกรานหนักแน่นแม้ไม่มั่นใจแต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้

สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับท่าทางมั่นอกมั่นใจราวกับเรื่องดินถล่มก่อนนี้ จางผิงไม่กล้าเสี่ยงจึงพานางมาตามหาแม่ทัพที่นี่

“เจ้า เจ้าไม่ใช่สตรี ออกไปเสีย” เสียงเข้มเอ่ยออกมาหลังจากมองใบหน้ากระดำกระด่างเบื้องหน้าชัดเจนแล้ว ในหัวตอนนี้มีเพียงภาพเรือนร่างขาวเนียนละเอียดของอิสตรีเท่านั้น จะให้ทนแตะต้องผิวพรรณหยาบกร้านของบุรุษได้อย่างไร

เยว่หลินถูกเขาผลักจนเกือบหงายหลัง หากไม่ใช่เพราะเขามียศมีตำแหน่งนางจะปล่อยให้เกิดเรื่องเสียให้เข็ด

“ทำอย่างไรดี อีกไม่นานพวกที่อยู่ด้านนอกต้องเข้ามาแน่” จางผิงถามขึ้น ทั้งสองลอบเข้ามาจากด้านหลังเพราะมีคนเฝ้าอยู่ไม่มาก แต่คงไม่สามารถออกจากหอแห่งนี้ได้ง่าย ๆ

“ชั้นบนมีห้องหรือไม่” องครักษ์หนุ่มพยักหน้า ยามนี้คงมีเพียงแต่ต้องให้แม่ทัพพักอยู่ห้องอื่นก่อน ไม่เช่นนั้นคงออกไปไม่ได้ ทว่าแม้จะหนีไปชั้นบนก็ยังลำบากอยู่ดี ในเมื่อบุรุษข้างกายยังพยายามคลานหาร่างหญิงสาวเปลือยไหล่อยู่เรื่อย

“เจ้าล่อพวกข้างนอกไปฝั่งซ้าย ข้าจะพยายามพาท่านแม่ทัพหนีขึ้นไปชั้นบนจากฝั่งขวา”

“คงมีแต่วิธีนี้” ติดตามคุณชายมานานไม่เคยรับคำสั่งจากใคร ทว่ายามนี้กลับเชื่อฟังหญิงสาวแปลกหน้าทุกคำ แม้จะประหลาดใจแต่กลับไร้ทางเลือกอื่น

“ล่วงเกินท่านแล้ว” สิ้นเสียงเล็กเยว่หลินใช้ถาดสุราฟาดลงไปที่ต้นคอของชายหนุ่มอย่างแรง คนถูกตีล้มลงหมดสติ องครักษ์จางชักดาบจ่อคอนางทันที หญิงสาวปัดปลายดาบเขาออกก่อนจะถอดอาภรณ์ชั้นนอกของหลงจวินออก

“เจ้าสวมชุดท่านแม่ทัพแล้ววิ่งออกไป หากข้าไม่ตีแม่ทัพเจ้าคิดว่าจะหลอกคนด้านนอกได้หรือ แล้วข้าจะสู้แรงท่านแม่ทัพได้อย่างไร” จริงอย่างที่นางกล่าวต่อให้เป็นเขา หากต้องสู้กับผู้เป็นนายใช่ว่าจะห้ามได้ จางผิงไม่เอ่ยสิ่งใดจับอาภรณ์สีเขียวอ่อนขึ้นมาสวมทับ

จากนั้นหันไปช่วยนางประคองร่างไร้สติของผู้เป็นนายขึ้นมา

“หลังแยกกันข้าจะหาทางคลายพิษให้ท่านแม่ทัพให้ได้ แต่จำไว้ก่อนรุ่งสางเจ้าต้องมาพาท่านแม่ทัพกลับค่าย” สิ้นเสียงทั้งสองหันมองหน้ากันนิ่ง สูดลมหายใจเข้าพร้อมกันครู่หนึ่งจึงพยักหน้าเป็นสัญญาณให้แก่กัน

จางผิงออกตัววิ่งอย่างรวดเร็วไปในทิศทางที่เยว่หลินแนะนำ ขณะวิ่งก็จงใจส่งเสียงดังไปด้วยเพื่อให้ผู้อื่นสนใจ องครักษ์หนุ่มจากไป เยว่หลินพยายามประคองร่างกายแข็งแรงของแม่ทัพหนุ่มไปยังทางขึ้นฝั่งขวา

ทั้งสองสำรวจก่อนแอบเข้ามาแล้วว่าพบภายในมีองครักษ์อยู่ไม่มาก เพียงให้จางผิงล่อออกไปก็คงใช้ถ่วงเวลาได้พอสมควร แม้จะทุลักทุเลไม่น้อยเพราะเขารูปร่างกำยำสมชายชาติทหาร ส่วนนางดังเด็กหนุ่มบ้านยากจนไร้อาหารการกิน รูปร่างจึงบอบบางราวจะแหลกสลายหากต้องลมแรง

ทว่าสุดท้ายนางก็พาเขาเข้ามาถึงห้องพักบนชั้นสามได้สำเร็จ คนไร้สติเริ่มได้สติคืนทีละนิด นางรู้ดีว่าแค่ถูกตีจนสลบไม่อาจกำจัดพิษได้ ดังที่สตรีผู้นั้นกล่าว นอกจากการร่วมประเวณีไม่มีวิธีอื่น การตีเมื่อครู่เพียงหยุดการกระทำได้ชั่วคราว

หากไม่ยอมปลดปล่อยความร้อนเหล่านั้นออกจากร่างกาย ไม่นานเขาจะต้องกระอักโลหิตเพราะเส้นเลือดปริแตกเป็นแน่ เรื่องเหล่านี้นางถูกสั่งสอนมาไม่น้อยเลย

“หากเจ้ายินยอมข้าจะมอบเงินและไถ่ตัวเจ้าออกจากหอ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงราวกับละเมอ เขาไม่มีสติรับรู้ได้ว่ายามนี้ผู้ที่อยู่ด้วยคือผู้ใด คงจำได้เพียงว่าตนเองอยู่ในหอเฟิ่งเยี่ย

ทั้งที่ฝ่ามือยังมีบาดแผลจากมีดสั้นก็ไม่ได้ทำให้เขามีสติขึ้นมา

“ข้าไม่ใช่คนของหอแต่เป็นคนของท่าน ท่าต้องรับปากข้าว่าเมื่อตื่นจะลืมเรื่องราวในวันนี้ให้หมด ข้ายินดีใช้ตนเองรักษาพิษให้ท่าน” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด นางไม่มีทางเลือกอื่นหากเขาตายเรื่องของนางก็ไม่อาจสำเร็จ ฉะนั้นจะปล่อยให้เขาตายไม่ได้ อีกทั้งคนผู้นี้มีบุญคุณต่อนาง ถึงจะพูดออกไปมากมายแต่นางรู้ดีว่าเขาไม่มีทางได้ยินหรือจดจำคำพูดเหล่านั้นได้

“ข้ารับปากทั้งสิ้น” ร่างสูงโน้มกายเข้าหาหญิงสาวหนึ่งเดียวในห้อง ซึ่งยามนี้นั่งอยู่บนเตียงเดียวกัน พร้อมปลดอาภรณ์ออกจนเหลือเพียงผ้ารัดหน้าอก เผยให้เห็นผิวขาวนวลกระจ่างที่เคยถูกฉาบทับด้วยน้ำดินน้ำโคลน

ริมฝีปากร้อนจัดของผู้ถูกพิษทาบทับไปบนกลีบปากสีอ่อน แรกเริ่มก็แผ่วเบาดุจขนนกครู่เดียวแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน อารมณ์เขายามนี้ไม่มีสำนึกสนใจความรู้สึกผู้ใด มีเพียงปลดปล่อยความร้อนรุ่มในกายให้หมดไป

ผงกำยานที่ถูกใช้รมเขาไม่น้อยเลย สันดานดิบในตัวไม่ว่าถูกซุกซ่อนที่ใดก็จะถูกดึงออกมา

ในฝันนางต้องปรนนิบัติน้องชายของเขาก็ถูกกระทำรุนแรงไม่น้อย ครานี้เยว่หลินเตรียมใจอยู่แล้วว่าอาจต้องเจ็บกายไม่น้อย ทว่าเขากลับไม่ได้ทำให้นางเจ็บปวดเลยทั้งที่การกำจัดพิษนี้ใช้เวลาเกือบสองชั่วยาม

แม้จะไม่เจ็บกายแต่ต้องยอมรับว่าทำให้นางหมดแรงไปมาก

อีกไม่นานฟ้าจะสว่าง หญิงสาวรีบลุกสวมอาภรณ์อย่างรีบร้อนด้วยกลัวว่าจะถูกจางผิงกลับมาเห็น และรู้วิธีแก้พิษของนาง

“ท่านแม่ทั...” นางระวังจางผิงแต่กลับลืมไปเสียสนิทว่าเขายังมีองครักษ์ข้างกายอีกหนึ่ง เฉินเฟยถูกสั่งให้ไปตามหาบัญชียักยอกเสบียง หลังหาพบก็เร่งกลับมาหาเขาที่นี่ ทว่าเมื่อมาถึงพบว่าภายนอกเต็มไปด้วยคนของนายอำเภอ คิดจะลอบเข้ามาบังเอิญได้พบกับจางผิง

สหายเล่าให้ฟังไม่น้อยก็ส่งเขาเข้ามารับแม่ทัพกลับ แต่ไม่ได้บอกว่านางจะแก้พิษเช่นนี้ เฉินเฟยอ้าปากกว้างมองเยว่หลินที่สวมเพียงชุดตัวกลาง หากไม่ไร้สมองเกินไปย่อมต้องเข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

“เจ้าจะตกใจอีกนานหรือไม่ ไม่ช่วยท่านแม่ทัพแล้วหรืออย่างไร” หญิงสาวตำหนิด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่าทางไร้ความเขินอายของสตรี เขานับถือ

“ข้าเป็นคนของท่านแม่ทัพย่อมต้องช่วยท่านแม่ทัพ”

“ข้าเองก็เป็นคนของท่านแม่ทัพย่อมต้องช่วยท่านแม่ทัพ เรื่องนี้อย่าได้บอกผู้ใดเป็นอันขาดแม้แต่ท่านแม่ทัพเอง เจ้าคงไม่อยากให้ท่านแม่ทัพต้องรับผิดชอบสิ่งเหล่านี้เพราะถูกวางยาหรอกใช่หรือไม่ รีบเข้าเถิดอีกไม่นานคนของนายอำเภอจะมาค้นที่นี่แน่”