คนผิดที่ไม่ได้รับโทษ(1)

6 เดือนผ่านไป....

ภายในห้องอ่านคำพิพากษา มัสสิกานั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าบัลลังก์ สองมือกุมเข้าหากัน เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หญิงสามก้มหน้าลงด้วยความกังวลใจไม่รู้ว่าวันนี้คำตัดสินจะเป็นอย่างไร เธอก็พร้อมรับชะตากรรม

หลายเดือนที่ผ่านมาเธอแวะเวียนเข้าไปดูแลคุณกนกที่เป็นพ่อคู่กรณีไม่ได้ขาดพร้อมกับจ่ายเงินค่าทำขวัญไปสองล้าน เธอสัญญาต่อหน้าโลงศพคุณน้ำมนต์แล้วว่าจะดูแลท่านให้ดี ทำหน้าที่ลูกคนหนึ่งแทนเธอเอง

แม้ตลอดที่ผ่านมามัสสิกาพยายามจะหลบเลี่ยงไม่ให้เจอกับศรัณย์เลย แต่ก็มีบางครั้งที่ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ เธอก็ต้องยอมรับชะตากรรมที่ถูกเขาต่อว่าด่ากราดราวกับอาชญากรข้ามชาติ เธอก็ได้แต่อดทนไว้

วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ เพราะเป็นวันที่ศาลนัดตัดสินคดีความ เขาก็มาพร้อมกันกับคุณกนก

 มัสสิกาแอบชำเลืองมองไปที่เขาหลายครั้งก็เจอแต่สายตาที่อาฆาตมาดร้าย เกลียดชัง จนบางทีเธอก็ก้มหน้าลงต่ำเพื่อหลบตาเขา

หลังจากที่ทุกคนเข้ามาในห้องพิจารณาคดีได้ไม่นาน ผู้พิพากษาทั้งสามคนก็เข้ามานั่งประจำตำแหน่งเพื่ออ่านคำวินิจฉัย

“การที่จำเลยขับรถในขณะเมาสุรา อันเป็นความผิดตาม พ.ร.บ.จราจรทางบกฯ มาตรา 43 (2) เป็นเหตุให้ชนนางสาวน้ำมนต์ถึงแก่ความตายอันเป็นความผิดตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 291 และ พ.ร.บ.จราจรทางบกฯ มาตรา 43 (4) ต้องลงโทษตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 291

ศาลขอตัดสินจำคุกจำเลย 5 ปี แต่เนื่องจากจำเลยให้การยอมรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดี มีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80 และจำเลยไม่เคยกระทำความผิดมาก่อน ศาลขอให้รอลงอาญาไว้ก่อนและชดใช้ค่าสินไหมให้แก่ครอบครัวผู้ตายเป็นจำนวนเงินสองล้านบาท และเพิกถอนใบอนุญาตในการขับรถยนต์เป็นเวลา 5 ปี”

เสียงอ่านคำวินิจฉัยของศาลดังเข้ามาในโซนประสาทของมัสสิกาเป็นระยะ ๆ แม้เธอจะโล่งอกที่คดีต้องรอลงอาญาไว้ก่อน แต่ความผิดที่เธอได้ก่อมันก็จะฝั่งลึกอยู่ภายในใจเธอไม่มีวันจางไป

หลังจากฟังคำอ่านวินิจฉัยของศาลจบมัสสิกาก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาคุณลุงกนก เพื่อกราบขอโทษอีกครั้ง แต่ทว่าก็เป็นศรัณย์ที่เดินเข่ามาผลักอกเธอเบาๆ

“คิดว่าเธอรอดจากเงื้อมมือกฎหมายไปได้แล้วจะสบายใจนะ ถ้ากฎแห่งกรรมไม่ทำงาน ฉันนี่แหละจะตามจองล้างจองผลาญไม่ให้เธอมีความสุขเอง”

ดวงตาคมแดงก่ำจ้องมอง เขาขบกรามแน่นจนดูน่ากลัว

“พอเถอะ ศรัณย์ศาลตัดสินมาแล้วเราก็ต้องยอมรับตามนั้น ลุงอโหสิกรรมให้ แล้วนี่มาคนเดียวเหรอ”

แม้เด็กผู้หญิงตรงหน้านจะเป็นคู่กรณีที่ขับรถชนลูกสาวตัวเองตาย แต่กนกก็ยังมีน้ำใจที่จะไถ่ถาม เพราะว่ามองไปรอบๆ แล้วก็ไม่เห็นมีญาติของเธอมาเลยสักคน

“จะมีใครมาละครับ พ่อแม่ก็คงรับไม่ได้ที่ลูกสาวทำตัวเละเทะเมาแล้วขับรถชนคนตายขนาดนี้ ก็คงจะไม่กล้ามาสู้หน้า”

ยังที่ไม่ทันที่หล่อนจะเอ่ยตอบก็เป็นศรัณย์เสียมากกว่าเหน็บแนมเธอและมันก็เป็นจริงดังคำที่เขาว่า ขนาดแม่ที่วันแรกดูท่าทีเป็นห่วงเป็นใยเธอก็ยังไม่สนใจเธอแล้วเลย

“คุณศรัณย์นี่รู้ดีจังเลยนะคะ มัสนึกว่าไปเฝ้าอยู่หน้าบ้านเสียอีก”

เธอยิ้มมุมปากเล็กๆ เพราะก็อดทนมามากที่ปล่อยให้เขาต่อว่า แต่พอเขาจะหันมาเถียงคืนหญิงสาวก็เบื่อนหน้าหันมาคุยกับลุงกนกแทน เขาจึงสงบปากลงได้

“มัสมากับเพื่อนค่ะ สงสัยจะออกไปรออยู่ข้างนอกแล้ว หนูต้องขอโทษคุณลุงอีกครั้งนะคะ กับเรื่องที่เกิดขึ้น ส่วนค่าสินไหมไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ มัสจะจัดการให้เร็วที่สุด แล้วถ้าเกิดคุณลุงขาดเหลืออะไร ให้รีบบอกหนูทันทีเลยนะคะ หนูจะจัดการทุกอย่างให้”

หญิงสาวยกมือไหว้อีกครั้ง กนกสังเกตเห็นว่าแม้ท่าทางที่เด็กสาวตรงหน้าจะแสดงออกมาว่าเข้มแข็ง แต่แววตาที่เห็นมาค่อนข้างตรงกันข้ามเสียจริง เพราะมันเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง อมทุกข์อย่างเห็นได้ชัด

หลังจากขอตัวแยกจากกนกมาได้ มัสสิกาก็เดินตรงมายังลานจอดรถที่อยู่หลังอาคาร เพราะเธอเพิ่งเห็นข้อความจากกรรณวิกาว่าเธอเดินไปรออยู่ที่รถแล้ว

หญิงสาวเดินทอดน่องมาเรื่อย ๆ ในสมองก็คิดไตร่ตรองเรื่องราวต่างๆ ที่เจอมา โดยที่ไม่ทันระวังว่ามีรถยนต์คันหนึ่งขับตรงมาที่เธอด้วยความเร็วสูง

กว่ามัสสิกาจะรู้ตัว รถก็เคลื่อนเข้ามาประชิดตัว จนเธอล้มลงกับพื้น และโชคดีที่รถคันนั้นเบรกทัน

“เอี๊ยดดดด”

“โอ๊ย”

ฝ่ามือและหัวเข่าทั้งสองข้างกระแทกกับพื้นอย่างแรงจนถลอก มีเลือดไหลซึมออกมา มัสสิกาตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เสียงล้อลากกับพื้นถนนได้ยินไปถึงรถของที่จอดกรรณวิกาอยู่ แต่ย่นคิ้วแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะบริเวณที่รถจอดอยู่นั้น ค่อนข้างอับจนมองไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัว เธอมองบาดแผลที่มือแล้วก็พยายามยันกายลุกขึ้น ก่อนจะเห็นว่าคนที่ลงมาจากรถหรูเป็นใคร ใบหน้าที่มองมายิ้มเยาะราวกับสะใจที่เห็นเธอเป็นแบบนี้

“คุณทำแบบนี้ทำไม คุณศรัณย์!”

“ผมทำอะไร ก็แค่มองไม่เห็น มันเป็นอุบัติเหตุ”

“คุณตั้งใจ มันไม่ใช่อุบัติเหตุ”

“ใช่ ฉันตั้งใจ ความจริงแล้วฉันอยากให้เธอตายตามน้ำมนต์ไปด้วยซ้ำ เพราะชีวิตมันต้องแลกด้วยชีวิต”

ศรัณย์ย่างสามขุมเข้ามาหาจนมัสสิกาเริ่มรู้สึกไม่ดี เธอถอยหลังช้าๆ จนไปชนกับเสา และไม่มีทางไหนหนีได้อีก

แขนแกร่งค้ำยันบังไว้ไม่ให้เธอหนีไปไหน แววตาที่มีแต่ความเกลียดถ่ายทอดออกมาให้ได้เห็น

“เธอกลัวเหรอ ไม่ต้องกลัว เพราะนี้มันแค่บทเริ่มต้นที่ฉันจะตามจองล้างจองผลาญเธอ”

เขาแสยะยิ้มออกมา แล้วดึงกระดาษแผ่นสี่เหลี่ยมเล็กๆ โยนใส่หน้าเธอ

“ไปหาหมอที่โรงพยาบาลนี้ แล้วยื่นนามบัตรให้พยาบาลมันแทนค่ารักษา ถือว่าฉันรับผิดชอบในสิ่งที่ทำแล้ว”

เขาพูดผ่านไรฟันแล้วก็เดินจากไปโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองอาการบาดเจ็บเธอเสียด้วยซ้ำ ก่อนจะขับรถออกไป มีเพียงแค่เสียงเจื้อยแจ้วของกรรณวิกาที่ดังมาตามหลัง

“เกิดอะไรขึ้นคะ ใครอยู่ตรงนั้น มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า”

กรรณวิกามองเห็นท้ายรถขับออกไปไวๆ เธอจึงมองตาม แต่พอเหลือบมองข้างเสาก็เห็นว่าเพื่อนรักเธอยืนอยู่