สำนึกผิด(1)

“น้ำมนต์ครับ หลับให้สบายนะ ไม่ต้องเป็นห่วงคุณพ่อของน้ำมนต์นะ พี่จะดูแลท่านแทนน้ำมนต์เอง พี่รักน้ำมนต์นะคะ”

ประโยคที่เปล่งออกมาจากปากหนาได้รูปใครฟังก็รับรู้ได้ว่าผู้ชายที่กำลังใช้มือแตะที่ฝาโลงนั้นเสียใจแค่ไหน ใบหน้าหล่อคมแต่ก่อนนั้นแทบหายไปจนหมดสิ้นแทบไม่เหลือเค้าเลยสักนิด มีเพียงหนวดเคราที่ขึ้นรุงรัง ใบหน้าตอบลงอย่างเห็นได้ชัด

“ไอ้รัน กูว่ามึงพักสักหน่อยไหม สภาพมึงตอนนี้ไม่ไหวเลยนะเว้ย อีกอย่างหลายวันมานี้มึงไม่เข้าไปที่บริษัทเลย มีงานด่วนเข้ามาตั้งเยอะ ตอนนี้แม่มึงกำลังโมโหด้วย ถ้ารู้ว่ามึงมาคลุกอยู่ที่นี่เกร็งว่าจะเกิดเรื่องเอานะสิ”

ภวิทย์ที่เป็นทั้งเพื่อนในเวลาทั่วไปและเป็นเลขาคู่ใจในเวลางาน เดินเข้ามากระซิบข้างหูเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน เพราะตัวเขาเองไม่รู้จะแก้ตัวกับคนเป็นแม่ของศรัณย์อย่างไร เขาหมดมุกที่จะโกหกแล้ว

“แล้วไง เวลาแบบนี้กูยังต้องสนใจอะไรอีกเหรอวะ”

“มันไม่ใช่แบบนั้น มึงเองก็รู้ว่าป้าศิริณเป็นคนยังไง ถ้าเขามาอาละวาดที่นี่คนที่จะเดือดร้อนก็คือลุงกนก พ่อคุณน้ำมนต์นะ”

ภวิทย์พูดเตือนสติเพื่อนอีกครั้ง แต่มันก็ยังทำศรัณย์ฉุกคิดขึ้นได้บ้าง เขาได้แต่พยักหน้ารับ แล้วบอกกับเพื่อนว่าพรุ่งนี้เขาจะกลับไปเคลียร์งานที่บริษัทแล้วค่อยกลับมาที่วัดอีกครั้งเพื่อร่วมพิธีเผาศพ

เช้าวันใหม่หลังจากที่มัสสิกาทิ้งข้อความและสถานที่ที่ได้นัดกับกรรณวิกาเอาไว้ เธอก็เดินทางมายังคาเฟ่เล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลนัก

กาแฟหอมกรุ่นถูกนำมาเสิร์ฟได้ไม่นาน ร่างระหงของเพื่อนสาวก็เดินเข้ามา แต่สภาพที่เห็นก็ทำเอาเธอตกใจไม่ใช่เล่น

“ตายแล้ววิกา! ทำไมสภาพแกเป็นแบบนี้”

กรรณวิกาเดินเข้ามาในสภาพที่แขนถูกใส่เฝือกอ่อนส่วนตรงหัวก็มีผ้าก๊อซแปะไว้

“ไม่มีอะไรหรอก ก็เมื่อคืนฉันเมามากอ่าเลยเดินตกบันไดบ้าน”

กรรณวิกาย่อตัวนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามด้วยความยากลำบากจน    มัสสิกาต้องลุกขึ้นช่วยประคอง

“ว่าแต่แกเถอะ เรียกฉันออกมามีอะไร เมื่อคืนก็เพิ่งเจอกัน”

“วิกา คือเมื่อคืนตอนที่ฉันกลับบ้านอ่า ฉันขับรถกลับเองจริงๆ เหรอ คือปกติฉันไม่ขับรถเวลาดื่ม แกก็รู้ใช่ไหม”

“แต่เมื่อคืนแกขับรถกลับเองนะ ฉันเป็นคนเดินไปส่งแกเอง ฉันยังห้ามแกอยู่เลยแต่แกไม่ฟัง เรียกฉันมาถามแค่เนี่ย”

กรรณวิกาย่นคิ้วเล็กน้อยเพราะสงสัย แต่พอเห็นสีหน้าเพื่อนเปลี่ยนเป็นเศร้าลงก็อดแปลกใจไม่ได้

“แกมีอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ”

“วิกา คือเมื่อคืน ฉะ ฉัน ขับรถชนคนตาย”

“หะ”

มัสสิกาบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย ยิ่งได้ยินคำยืนยันจากเพื่อนว่าเธอเป็นคนขับรถออกมาเองเมื่อคืน ความรู้สึกผิดและความกลัวก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

หยดน้ำใสๆ ค่อยๆ ไหลลงสองแกม มีเพียงเสียงสะอื้นเท่านั้นที่เธอต้องแอบกลั้นไว้ กรรณวิกาทำได้แค่เพียงเอื้อมมืออีกข้างมากุมมือเพื่อน

“ไม่เป็นไรนะมัส แกใจเย็นๆ นะ”

หญิงสาวไม่รู้ว่าจะหาคำปลอบโยนไหนมาพูด เมื่อคืนเพื่อนเธอคงรู้สึกโดดเดี่ยวมากแน่ ๆ เลย เธอเองก็ไม่รู้เรื่อง เพิ่งจะรู้ก็จากปากเพื่อนรักเมื่อครู่นี่เอง

“แล้วเรื่องนี้ พ่อกับแม่แกว่ายังไง”

“พ่อฉัน ท่านโกรธมาก ที่ฉันคอยสร้างแต่ปัญหาได้ไม่หยุดหย่อน ฉันรู้สึกแย่วะ ที่คอยทำให้ครอบครัวเดือดร้อน”

“แกอย่าโทษตัวเองเลยยัยมัส สิ่งสำคัญตอนนี้ที่แกควรทำตอนนี้ก็คือ เยียวยาครอบครัวที่เสียชีวิตซะ ไปแสดงความจริงใจว่าแกรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ”

นั้นคงเป็นคำแนะนำและวิธีเดียวที่กรรณวิกาจะช่วยได้ มัสสิกาเองก็ได้แต่พยักหน้ารับ

ค่ำคืนสุดท้ายของการสวดอภิธรรมศพของน้ำมนต์ ผู้คนที่รู้จักไม่ว่าจะเป็นญาติมิตรหรือเพื่อนร่วมงานต่างเดินทางมาร่วมฟังพระสวดเป็นคืนสุดท้ายเกือบเต็มศาลา

มัสสิกาที่อยู่ในชุดเดรสสีดำพร้อมกับถือพวงหรีดในมือเดินขึ้นมาบนศาลา สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่เธอ หลายคนต่างสงสัยว่าสาวสวยคนนี้เป็นใคร

ศรัณย์ที่นั่งอยู่หน้าโลงศพ เมื่อเหลือบมองและเห็นว่าคนที่มาเป็นใครถึงกับเลือดขึ้นหน้า เขาลุกขึ้นได้ก็ปรี่เข้าไปหาทันที

“ฆาตกรแบบคุณ ยังหน้าด้านมาที่นี่อีกเหรอ!”

เขาตวาดลั่นศาลาท่ามกลางผู้คนที่นั่งอยู่มากมาย ต่างก็ให้ความสนใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“ฉันแค่อยากมาเคารพศพแฟนคุณ”

ดวงตากลมหลุบต่ำมองพื้น เพราะเธอหวาดกลัวกับสายตาหลายคู่ที่มองมาเหมือนเธอเป็นคนเลว ตอนนี้ทุกคนคงรู้แล้วว่าเธอเป็นคู่กรณีที่ขับรถชน

“ไม่จำเป็น คุณมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย ผมไม่ต้อนรับขยะสังคมแบบคุณ” เขาเค้นคำพูดผ่านไรฟัน

“แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะคะ ฉันขอโทษ ฉันก็ไม่อยากให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้”

“ไม่ตั้งใจ อะไรๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจ ก่อนที่คุณจะขับรถ จิตใต้สำนึกมันบอกคุณมั่งไหมว่าคุณกินเหล้ามาไม่สมควรขับรถ”