สัญญาแต่หนหลัง(1)

[จริงหรือเปล่าคะ ที่พี่มัสขับรถชนคนตาย”]

[เมาแล้วขับทำไมคะ]

[ไม่รู้สึกเสียใจบ้างเหรอคะ ที่ทำลายชีวิตคนคนหนึ่ง]

[ฉันเคยซื้อของคนแบบนี้ไปได้ยังไง]

[นั้นก็เรื่องส่วนตัวปะ ขายของไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว สู้ๆนะคะ]

[ซื้อของไม่ลง ฆาตกร]

ความคิดเห็นจากลูกเพจร้านค้าออนไลน์ที่มัสสิกากำลังไลฟ์ขายของเด้งขึ้นต่อๆ กันไหลเป็นน้ำแทบจะอ่านไม่ทัน แต่ข้อความเหล่านั้นไม่ได้ส่งมาเพื่อซื้อของหรือใส่รหัสจองสินค้าเหมือนแต่ก่อน

ข้อความสาปแช่ง ด่าทอ ถูกส่งเข้ามาเรื่อย ๆ จนหญิงสาวถึงกับพูดไม่ออกจนต้องปิดการไลฟ์ขายของลงแต่ก็ไม่วายโดนตามคอมเม้นท์ในโพสต์ต่างๆ

“ไหวไหมมัส ฉันว่าแกหยุดขายของสักอาทิตย์ไหม”

มัสสิกาพยักหน้ารับเธอพยายามห้ามใจไม่ให้อ่านคอมเม้นท์พวกนั้นแล้ว แต่ก็อดไม่ได้สักที แม้ปากเธอจะบอกว่าไม่สนใจ แต่ลึก ๆ แล้วถ้อยคำเหล่านั้นก็บั่นทอนจิตใจเธออยู่ดี

หญิงสาวจึงรีบเคลียร์สินค้าที่ลูกสั่งเข้ามาและแพคของส่งให้หมดภายในสองวันเพื่อที่เธอจะหายไปพักร่างกายและจิตใจสักสองอาทิตย์

ภายในผับกึ่งบาร์ย่านใจกลางรัชดาฯที่ชื่อเรื่องสถานบันเทิงที่ราคาแพงที่สุด ศรัณย์นั่งอยู่คนเดียวพร้อมกับกระดกเหล้าลงคอราวกับเห็นมันเป็นน้ำเปล่า

สาวสวยหลายคนที่เดินผ่านไปมาเมื่อต้องใบหน้าหล่อแล้วถึงกับโปรยยิ้มให้เพื่อยั่วยวน แต่ศรัณย์เองก็ไม่ได้เล่นด้วยแถมยังส่งสายตาพิฆาตแสนเย็นชาไปให้ ทำเอาเหล่าสาวๆ ถึงกับยิ้มแห้งๆ แล้วก็เดินจากไป

“น้องเอาเหล้ามาอีกขวด”

เขาตะโกนบอกเด็กในบาร์พร้อมกับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เห็น เด็กหนุ่มในชุดขาวประจำร้านพยักหน้ารับ

“คุณดื่มมากเกินแล้วนะคะ รัน”

ณิชาไฮโซสาวสวยเพื่อนสนิทของศรัณย์และเธอก็แอบมีใจให้กับเขามาโดยตลอดเรื่องนี้ศรัณย์ก็รู้ดี แต่เขาก็คิดกับเธอเพียงแค่เพื่อน วันที่รู้ว่าหล่อนรู้ว่าเธอกลับมาโสดอีกครั้งหญิงสาวดีใจจนเนื้อเต้น เพราะเหมือนเป็นการเปิดโอกาสให้ตัวหล่อนเองอีกครั้ง

“ณิเหรอ รู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่”

น้ำเสียงอ้อแอ้เอ่ยถามพร้อมกับตบไปที่เบาะนั่งเบาๆ ณิชาส่ายหน้าพร้อมกับย่อตัวลงนั่งข้างๆ

“ณิ รู้จักคุณดีกว่าใครๆ นะคะ เลิกดื่มแล้วกลับบ้านดีไหมคะ”

เธอคว้าแก้วเหล้าเขาออกจากมือ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะยกแก้วเหล้าที่เด็กเสิร์ฟเพิ่งเอามาวางไว้ขึ้นดื่ม

“อย่ายุ่ง เอามา ผมแค่อยากเมาแล้วนอนหลับไป”

“อย่าดื้อสิคะ คุณควรมีสติได้แล้วนะคะ แล้วกลับไปเป็นคนเก่า อย่าเอาแต่ดื่มแบบนี้”

“ถ้าผมกลับไปเป็นคนเดิม แล้วน้ำมนต์จะกลับมาเหรอ”

“คนตายไปแล้วเขากลับมาไม่ได้ค่ะ คุณต้องตัดใจนะ แล้วมองคนที่รักคุณดีกว่าค่ะ”

“ผมรักน้ำมนต์ ผมคิดถึงเธอ”

พูดจบประโยคนั้นร่างสูงก็เอนตัวล้มลงหลับบนโซฟา ณิชาเอื้อมมือไปลูบหน้าเบาๆ เพราะเธอไม่เคยได้ใจเขาเลย ไม่รู้ว่าผู้หญิงเชยๆ แบบยัยน้ำมนต์มีดีอะไรถึงได้กุมหัวใจศรัณย์

ต่อไปนี้ณิจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งคุณแล้วนะคะ เพราะคุณต้องเป็นของณิคนเดียว

“อะไรนะคะ คุณพ่อยกหุ้นบริษัท20%ให้กับใครนะคะ”

ศิริณมารดาของศรัณย์ลูกสะใภ้ของฐากูรเอ่ยขึ้นมาด้วยความตกใจ เพราะเพิ่งจะรู้เรื่องนี้

“ใช่ หล่อนฟังไม่ผิดหรอกแม่ศิริณ ฉันกำลังจะยกหุ้นในส่วนของฉันให้กับหนูมัสสิกา”

ชายชราวัย70ปีพับหนังสือพิมพ์ประจำวันที่อ่านเพิ่งเสร็จวางลงกับโต๊ะตรงหน้า

“ทำไมคุณพ่อทำแบบนี้ล่ะคะ แล้วหนูมัสอะไรของคุณพ่อเป็นใคร”

“เด็กคนนั้นเป็นหลานของเพื่อนสนิทฉันเอง แต่เขาตายไปแล้ว”

น้ำเสียงแหบบอกลูกสะใภ้โดยที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้าน เพราะคิดว่าเรื่องที่ทำมันถูกต้องแล้ว

“แล้วมีเหตุจำเป็นอะไรคะ ที่ต้องยกให้”

ศิริณเอ่ยถามเหมือนไม่พอใจ เพราะแทนที่จะยกให้กับศรัณย์ที่เป็นหลานคนเดียวแต่กลับยกให้กับใครที่ไหนไม่รู้

“ความจริงแล้วสมบัติทุกอย่างที่เรามีอยู่ตอนนี้ ต้องขอบใจเพื่อนของฉันที่เป็นคนให้เงินมาลงทุน จนงอกเงยมหาศาล ฉันเคยเอาเงินไปคืนแต่เขาไม่เอา แต่พวกเราสองคนสัญญากันว่าจะให้หลานแต่งงานกัน”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหุ้นบริษัทคะ” ศิริณทำสีหน้าไม่เข้าใจ

“ก็ถ้าอยากได้หุ้นนั้นคืน เจ้ารันก็ต้องยอมแต่งงานกับหนูมัส”

“นี่มันคลุมถุงชนชัดๆ เลยนะคะ คุณพ่อ แบบนี้ตารันจะยอมเหรอคะ”

“ไม่ยอมก็ไม่เป็นไร หุ้นนั้นก็ต้องตกเป็นของหนูมัส ก็เท่านั้น”

ชายชรายิ้มให้เบาๆ แล้วก็ลุกขึ้นเดินหนีออกไปดูแลต้นไม้ในสวนเหมือนกับทุกวัน ปล่อยให้ศิรินนั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดคิดไม่ตก เพราะไม่รู้ว่าหนูมัสที่ฐากูรพูดถึงนี่เป็นใคร

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ คุณแม่”

ศรัณย์ที่เดินลงมาจากบ้านพอดี กำลังจะเดินผ่านห้องรับแขกเพื่อออกไปข้างนอกเห็นสีหน้าคนเป็นแม่เคร่งเครียดจึงแวะเข้าไปหาก่อน

“แล้วนี่ แกจะไปไหน เมื่อไรจะเลิกเหลวไหลแล้วเข้าบริษัทไปทำงานเสียที”

“ผมยังไม่มีกระจิดกระใจทำงานตอนนี้หรอกครับ”

เขาทรุดตัวลงนั่งฝั่งโซฟาตรงข้าม แล้วถอนหายใจเบาๆ เพราะยังทำใจเรื่องคนรักที่จากไปไม่ได้ แถมคนทำผิดยังรอดคุกรอดตารางอีกต่างหาก

“หนูน้ำมนต์ก็ตายไปหลายเดือนแล้วเมื่อไรแกจะตั้งสติ ทำตัวเป็นผู้เป็นคนเสียที รู้ไหมแกกำลังจะเสียหุ้นบริษัทให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้”

“คุณแม่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ”

เขาขมวดคิ้วไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่พูด ศิริณจึงเล่าเรื่องที่ฐากูรเพิ่งบอกไปเมื่อครู่ให้กับลูกชายฟัง

“ผมไม่แต่ง จะให้ผมไปแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้” เขาลุกขึ้นโวยวาย

“แต่ปู่แกบอกว่าถ้าไม่แต่งก็ยกหุ้นให้กับเด็กคนนั้น”

“ไม่ แล้วเรื่องอะไรผมจะยกของของผมให้กับเขา”

“แล้วลูกจะทำยังไง ถ้าไม่ยอมแต่ง”

“ผมจะไปคุยกับคุณปู่”

พูดจบศรัณย์ก็ลุกขึ้นเดินออกไป โดยไม่ได้ฟังเสียงทัดทานจากคนเป็นมารดาเลยสักนิด