สำนึกผิด(2)

เรียวนิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าผากมัสสิกาจนแทบจะหงายหลัง พวงหรีดที่เธอหิ้วมาหล่นลงพื้นไม่พอ ยังถูกศรัณย์ขว้างมันลงพื้นอีก

ทุกคนต่างตกใจกับการกระทำของเขาไม่เว้นแม้แต่พระสงฆ์องค์เจ้าที่นั่งสวดอยู่ต้องหยุดลงกลางคัน

หลายคนไม่เคยเห็นด้านนี้ของศรัณย์มาก่อน เพราะเวลาที่ชายหนุ่มอยู่กับน้ำมนต์เขาดูเป็นคนอบอุ่นและใจเย็นและแสนดีจนใครๆ ต่างอิจฉาครูฝึกสอนอย่างน้ำมนต์ไม่ได้

“พอเถอะ รัน อย่าทำแบบนี้เพื่อสร้างบาปกรรมผูกติดกันเลย ถือว่าพ่อขอนะ” กนกเดินมาห้ามปราม

“แต่ผู้หญิงคนนี้ทำให้น้ำมนต์ต้องตายนะครับ”

“มันเป็นอุบัติเหตุ ต่อให้เราจงเกลียดจงชังเขาไป ลูกสาวพ่อก็ไม่ฟื้นคืนกลับมาหรอก”

น้ำเสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ยขึ้น มันช่างเป็นประโยคที่ทิ่มแทงความรู้สึกของมัสสิกาได้เป็นอย่างดี ตราบาปครั้งนี้มันได้สร้างความสูญเสียให้กับครอบครัวเขายิ่งนัก

“ไอ้รัน ใจเย็นๆ ออกไปข้างนอกกับกู ขืนอยู่ตรงนี้มึงก็อาละวาดใส่คุณผู้หญิงคนนี้อีก”

ภวิทย์กระตุกแขนเพื่อนให้เดินตามออกไป แม้จะขัดขืนเล็กน้อยแต่ ศรันย์ก็ยอมเดินตามออกไป แต่ทว่าสายตาที่มองทิ้งท้ายมันชั่งดูน่ากลัวสำหรับหญิงสาวยิ่งนัก

กนกพยักหน้าให้มัสสิกาเข้าไปเคารพศพของคนเป็นลูกสาวได้ ก่อนจะเดินนำหน้าไปที่หน้าโลงศพ แล้วดึงธูปออกมาจุดให้

มัสสิกาเงยหน้ามองรูปถ่ายหน้าโลงศพ แล้วได้แต่ขอโทษเธอในใจ

“คุณหน้าตาแบบนี้นี่เอง สวยหวาน ท่าทางดูใจดี แต่ต้องมาจากไปเพราะฉันเป็นต้นเหตุ มัสขอโทษนะคะ หากแลกชีวิตกันได้มัสอยากเป็นคนที่ตายแทนคุณเสียเองมากกว่า

มัสอิจฉาคุณนะคะ ที่มีแฟนที่รักคุณมาก มีพ่อที่น่ารักและแสนจะอบอุ่น แต่มัสก็เป็นคนทำลายทุกอย่างของพวกเขา มัสไม่รู้จะขอโทษหรือทำอะไรให้ได้เพื่อไถ่โทษ แต่มัสขอสัญญานะคะว่าจะดูแลพ่อของคุณและครอบครัวคุณให้ดีที่สุด”

เสียงสะอื้นเบาๆ ดังออกมาจากลำคอ กนกที่นั่งมองจากด้านหลังก็รู้สึกเวทนาอยู่ไม่น้อย ครั้งแรกที่เจอเขาเองก็รู้สึกถูกชะตาอยู่หรอกนะ แต่พอรู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คือคนที่พรากแก้วตาดวงใจไป เขาก็ทำใจเอ็นดูได้ไม่ลง

“ปล่อย ฉันบอกให้แกปล่อยฉันไง ไอ้วิทย์”

น้ำเสียงตะคอกดังขึ้นพร้อมกับพยายามสะบัดแขนออกจากภวิทย์

“ฉันจะปล่อย ถ้าแกสัญญาว่าจะไม่กลับเข้าไปโวยวายใส่ผู้หญิงคนนั้นอีก แกต้องสงบสติอารมณ์ก่อนเว้ย”

ศรัณย์ถอนหายใจเบาๆ แล้วพยักหน้าแทนคำตอบ ภวิทย์จึงค่อยๆ คลายข้อมือออก พร้อมกับจ้องมองเพื่อนเพราะกลัวมันอาศัยทีเผลอวิ่งกลับเข้าไปหาเรื่องเขาในงานอีก

“ไม่ต้องจ้องจับผิดฉัน ขนาดนั้นหรอก ฉันไม่ไปฆ่ายัยนั้นหรอก” เขาพูดประชดเพื่อนตัวเองเล็กน้อย

“ฉันว่าแกเองก็อโหสิกรรมให้กับเขาไปเถอะ ดูท่าทางแล้วเขาก็น่าจะสำนึกผิดจริงๆ นะฉันว่า”

“แกก็พูดง่ายดีนี่ ลองให้คนที่ถูกชนเป็นคนที่แกรักดูบ้างไหมล่ะ”

“เอ้า ไอ้นี่ ฉันก็อุตส่าห์บอกด้วยความหวังดี”

“อย่ามาพูดหวังดีแบบนี้ ถ้าไม่อยากตกงาน”

เจอประโยคนี้เข้าไปภวิทย์ถึงกับปิดปากลงทันที แม้จะเป็นเพื่อนสนิทกันแค่ไหน แต่คนอย่างไอ้คุณศรัณย์มันก็ไล่ออกได้ง่ายๆ หากทำเรื่องให้มันไม่พอใจ ก็สมกับฉายาบางแก้วที่พนักงานที่บริษัทมันตั้งให้ ทั้งดุ ทั้งเย็นชา

ทางด้านวิภาที่เดินวนไปวนมาอยู่ภายในห้องรับแขกได้แต่ชะเง้อคอมองออกไปทางประตูบ้าน โดยที่มีพิมุกและมินฑิรานั่งมองอยู่ตรงโซฟา

“นี่คุณ เลิกเดินไปเดินมาสักทีได้ไหมผมเวียนหัว”

“ก็ฉันเป็นห่วงยัยมัสนี่คะ นี้ก็ห้าทุ่มกว่าแล้วยังไม่เห็นกลับมาเลย โทรไปก็ไม่ติด”

วิภาเดินกลับมากระแทกตูดลงที่โซฟา แต่สายตาก็ยังเหลือบไปที่ประตู

“สร้างความเดือดร้อนได้ไม่เว้นแต่ละวัน แค่เรื่องงานผมก็จะบ้าตายอยู่แล้ว ยังจะมาเรื่องยัยมัสอีก”

พิมุกบ่นออกมาด้วยความหนักใจ แล้วถอนหายใจเหมือนเอือมระอาเต็มทน

“คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ต้องเถียงกันแล้วค่ะ พี่มัสมาโน้นแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วมิณขอไปอ่านหนังสือสอบต่อนะคะ”

มิณฑิราเดินสวนมัสสิกาจะขึ้นบ้านแต่ก็มิวายที่จะชำเลืองมองด้วยหางตาแสดงความไม่พอใจออกมาพร้อมกับเบะปากให้

มัสสิกาเห็นการกระทำดังกล่าวก็ได้แต่ส่ายหัวเบื่อหน่ายไม่ต่างกัน แต่ก็ไม่อยากตอบโต้อะไรมากนัก ยิ่งมองไปยังพ่อกับแม่ที่นั่งมองมาเธอรับรู้ได้ว่าจะต้องเจออะไรบ้าง

“แกหายหัวไปไหนมาทั้งวัน รู้ไหมว่าแม่แกเป็นห่วง กลัวว่าแกจะไปเมาแล้วขับรถชนคนตายที่ไหนอีก”

“มัสไปงานศพคู่กรณีมาค่ะ ตั้งแต่เกิดเรื่องเราไม่ได้ไปกราบศพเลย อีกอย่างคุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ มัสไม่ได้ขับรถไป มัสนั่งแท็กซี่ไปค่ะ”

“ก็ดีจะได้ไม่ต้องมาเดือดร้อนคนที่บ้าน”

“คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ ว่ามัสจะขอเงินไปจ่ายค่าทำขวัญ มัสไม่ทำให้พ่อกับแม่ต้องเดือดร้อนหรอกค่ะ”

ว่าจบเธอก็เดินหนีขึ้นห้องไป ไม่ใช่ว่าเธอจะปีกกล้าขาแข็งแล้วจะพูดอะไรก็ได้ แต่ประโยคที่พ่อเธอพูดออกมา มัสสิการู้ดีว่าท่านกลัวจะเดือดร้อนเงินจากท่านมาชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมด

โชคยังดีที่เธอแอบขายของออนไลน์ตั้งแต่เรียนอยู่ม.ต้น จนถึงปัจจุบันและได้มีการซื้อเงินดิจิตอลไว้ ทำให้ได้กำไรเกือบๆ สามล้าน ซึ่งนั้นก็พอจะจ่ายเป็นค่าเสียหายได้ แต่สิ่งเหล่านี้ที่เธอได้ทำ เธอไม่เคยเล่าให้ครอบครัวฟังเลยสักครั้ง เพราะรู้ดีว่าพวกท่านไม่ได้เห็นดีเห็นงามด้วย มัสสิกาจึงเลือกที่จะให้ท่านเข้าใจผิดๆ ว่าเธอไม่เอาไหนเสียมากกว่า...