บทที่3.ความทรงจำร้ายๆ 1

บทที่3.ความทรงจำร้ายๆ

กลางดึกสงัดดลยานอนกระสับกระส่าย หน้าผากโหนกนูนมีเกล็ดเหงื่อผุดออกมาจนชุ่ม ใบหน้าเล็กๆ ส่ายไปมา เรียวคิ้วโก่งขมวดเข้า ขมวดออก เหมือนกับว่าในห้วงฝันยามราตรีคืนนี้ ดลยากำลังเผชิญหน้ากับความเลวร้าย...

สายหมอกแผ่ขยายเต็มพื้นทางเดิน หญิงสาววัยแรกรุ่นขมวดคิ้ว มองซ้าย มองขวาเลิ่กลั่ก!! มีเสียงหัวเราะแหบๆ ดังแผ่วๆ เธอห่อตัวยกมือกอดตนเองแน่น เมื่อจู่อุณหภูมิก็ลดลงจนน่าตระหนก...มันเย็นเฉียบชวนให้ขนลุกชัน ดลยาพยายามมองฝ่าความสลัว เธอก้าวเท้าให้เร็วขึ้น แต่กลับเหมือนย่ำอยู่ที่เดิม...เมื่อสิ่งที่ตนเองเห็นในสายตา มีแค่ความว่างเปล่ากับความมืดมิด...

“เกิดอะไรขึ้น ดลมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เธอกระซิบเสียงแห้ง พยายามเพ่งมองไปข้างหน้า เพื่อหาสถานที่ปลอดภัย

แต่...ในสายตาเท่าที่มองเห็น ด้านหน้าของเธอ มีแต่ความเวิ้งว้าง ว่างเปล่า ความมืดโรยตัวโอบรอบทุกพื้นที่

“เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก!! ” เสียงใครบางคนลอยลมมาเข้าหูเธอ ดลยาเหลียวซ้าย แลขวา เธอพยายามมองหาคนพูด อย่างน้อยเธอก็ยังมีเพื่อนร่วมทาง แม้เสียงนั้น จะไม่ใคร่หวังดีกับตนเองเท่าไร

ปลายเท้าขยับเดิน ฝ่าสายหมอกที่ลอยหนาทึบอยู่เหนือผิวดิน มันแหวกกว้าง ก่อนจะหุบฉับกลับลงมาเหมือนเดิม...เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ดลยาเริ่มวิตก...รอบๆ ตัวมืดมิด...ไม่มีแสงสว่างเพียงพอให้มองหาทางออกเลยสักนิด...

“เธอกับอีนั่น ต้องได้รับผลตอบแทน...ที่ทำกับฉัน!! ”

เสียงเจ้าปัญหานั่น ยังคงลอยมาตามลม ดลยาพยายามเพ่งมองหา แต่...ก็เหมือนเดิม มีแต่ความว่างเปล่าตรงหน้า

แสงเจิดจ้า จู่ๆ ก็เปล่งแสงขึ้นมา จนคนคุ้นกับความมืดต้องรีบหยีตา เมื่อไม่สามารถปรับสายตาได้ทัน

ร่างสูงใหญ่...ของ...ผู้ชาย เมื่อเงาร่างตรงหน้า ไม่ได้บอบบางดั่งผู้หญิงเช่นเธอ เขายืนจังก้าอยู่ตรงหน้า มีแสงสว่างเป็นแบล็กการ์วอยู่ด้านหลัง ดลยาจึงมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจาเงาดำทะมึน...

“ฉันไม่มีวันลืม...ความแค้นที่ผู้หญิงแพทยาคนนั้นก่อไว้หรอก”

เงาร่างสูงใหญ่เดินแหวกสายหมอกหนาทึบเข้ามา...ฝ่ามือใหญ่ปานใบตาล ขยุ้มอยู่ที่ลำคอของเธอ แรงบีบมหาศาลเหมือนกับว่าชายผู้นี้แค้นเธอมาแต่ชาติก่อน เขายัดเหยียดความคั่งแค้นนั่นใส่เธอ โดยที่ดลยาไม่เข้าใจ ใบหน้าก้มต่ำ กับแววตาดุดันที่จ้องมอง ก่อนสติของเธอจะดับวูบ!! ดลยาคิดว่า เค้าหน้าแบบนี้ เธอจำได้...แบบไม่มีวันลืม...

ธรรวา...ผู้ชายที่ฝากความทรงจำแสนเลวร้ายไว้กับเธอ...

“โอะ!!”

หญิงสาวผวาตื่น เธอกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง รวบผ้าห่มมากอดไว้แนบอก กวาดตามองไปรอบๆ ตัว เหมือนยังไม่คลายความหวาดระแวง “โธ่!! แค่ฝันเองดลเอ๋ย” ลมหายใจเป่าพรวดๆ ออกมา ด้วยความโล่งอก เมื่อสภาพรอบตัวคุ้นตา เธอนั่งอยู่บนเตียงหาได้ยืนอยู่ในสถานที่น่ากลัวนั่น หญิงสาวโครงศีรษะ บ่นพึมพำ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนเหมือนเดิม

“กินมาก ฝันเป็นตุเป็นตะเชียว” ผ้าห่มผืนบาง ถูกดึงขึ้นมาปิดใบหน้า

ดลยายิ้มกร่อยๆ ใต้โปงผ้า ชายในฝันไม่เคยลบเลือนไปจากใจ เขายังวนเวียนตามหลอกหลอนเธอนับตั้งแต่วันนั้น

ธรรวา...เขาหายหน้าหายตาไปนานมาก นานจนดลยาไม่คิดว่าตนเองจะจำเค้าหน้าของขาได้ วันนี้ เธอเพิ่งแน่ใจ เธอไม่เคยลืมโครงหน้านั้น จนเผลอมามโนต่อยอด...เป็นตุเป็นตะ ใบหน้าคมคายที่เค้าโครงมาจากคุณลุงเทียม เพียงแต่อ่อนเยาว์กว่า แลดูหนุ่มแน่น หญิงสาวถอนใจ ความทรงจำเลวร้ายนั่น ทำร้ายเธอจวบจนทุกวันนี้ ดลยาเก็บตัว เธอหวาดกลัวมนุษย์เพศชาย ใครก็ตามที่เข้ามาชิดใกล้ เธอมักจะตั้งป้อมกีดกันไว้ จวบจนทุกวันนี้

หญิงสาวข่มใจ หลุบเปลือกตาลง พยายามสลัดภาพเงานั่นไปจากหัวใจ แต่กลับเป็นการกระทำที่เปล่าประโยชน์ เมื่อธรรวายังอยู่ที่เดิม...เขาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เธอ โดยไม่คิดจะหนีไปไหน...

มาดริด...สเปน

หนุ่มร่างใหญ่ ผิวสีแทน ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม เนื่องจากกิจกรรมโปรดของธรรวาคือการออกกำลังกายกลางแจ้งทุกชนิด เขาเป็นนักกีฬาของมหาวิทยาลัย เป็นขวัญใจของสาวๆ และวัฒนธรรมต่างชาติเอื้อให้ชายหนุ่มสนุกสนานในฐานะหนุ่มโสด ข้างกายหนุ่มหล่อขวัญใจสาวๆ ไม่เคยร้างราคนข้างกาย มีผู้หญิงผลัดเปลี่ยนเข้ามาหาไม่เคยขาด และธรรวาก็ยินดีที่จะเสนอสนองให้ด้วยความเต็มใจ เป็นการแลกเปลี่ยนที่สมน้ำ สมเนื้อ เขาได้ความสนุกกับกีฬาในร่ม พวกหล่อนได้ความหฤหรรษ์กลับคืนไป

วันนี้ก็เช่นกัน...

“อ่า...ทูนหัว คุณนี่ยอดเยี่ยมสมคำลือ...อูยยย” สาวอวบครางกระเส่า ร่างกายหล่อนบิดเป็นเกลียว มีธรรวาคร่อมทับ เขากำลังขยับเคลื่อนไหวแบบหนักหน่วง โดยที่หญิงใต้ร่าง สนองความซ่านเสียวเป็นอย่างดี

“ชอบมั้ยล่ะ อืม...” ธรรวากัดกรามกรอดๆ สาวอวบคนนี้เชี่ยวไม่ใช่เล่น หล่อนมีกลเม็ดไม่น้อย และเวลานี้ความเด็ดดวงของหล่อนกำลังทำให้เขาแย่...

เมื่อเรียวขาเรียวยาวตวัดโอบรอบสะโพกหนา หล่อนแอ่นกายขึ้นรองรับ ยามที่เขาทิ้งตัวตนลงไปหนักๆ เป็นการสนองตอบแบบไม่ยอมแพ้ และธรรวาก็ยอมไม่ได้เช่นกัน ชายหนุ่มสอดมือรองใต้แก้มก้น เขาดันบั้นท้ายอวบอูม รับการกระแทกกระทั้นของตนเอง จากน้ำหนักตัวของเขา การทิ้งตัวครั้งนี้จึงลึกสุดใจ

ดังนั้นสาวอวบสุดร้อนแรงจึงครางลั่น “โอว์!! พระเจ้า...เร็วอีกนี้ดดด ได้มั้ยทูนหัว...” แต่ก็ไม่ได้ทำให้หล่อนผวา กลับเร่งเร้าจนชายหนุ่มอมยิ้ม...ธรรวาชอบผู้หญิงแบบนี้แหละ เขาเกลียดที่สุดคือแม่พวกสาวเวอร์จิ้น หากเลี่ยงได้... ชายหนุ่มจะไม่แตะต้องสาวๆ ประเภทนั่นเลย เขาเบื่อเสียงคร่ำครวญ ธรรวาชอบสาวร้อน...เขาโปรดปรานชัยชนะ มากกว่ามานั่งปวดกะบาล!!

ควันสีขาวลอยกรุ่น ชายหนุ่มอิงกรอบประตู พ่นควันสีขาวๆ ออกมาจากในปาก หลังอัดนิโคตินเข้าปอดไปอึกใหญ่ๆ

“มายืนทำอะไรตรงนี้... เราน่าจะนอนกอดกันบนนู้น... ไม่ใช่เหรอคะ?” ซูซี่ สาวออฟฟิศทรงโต สอดมือกอดเอวหนาของธรรวา พร้อมกับชะอ้อนถาม...หล่อนปรายตาไปยังเตียงนอนที่ยับยู่ยี่เพราะเพิ่งจบเกมรักมาหมาดๆ

“หือ...ยังไม่อิ่มอีกเหรอคนสวย...ผมแน่ใจนะว่าจัดเต็มให้คุณแล้วนะ” ชายหนุ่มเลิกหัวคิ้วขึ้นสูง เขาถามกลับเสียงสนเท่ห์

“เปล่าค่ะ ซูซี่แค่อยากนอนกอดกับคุณ” สาวอวบตอบเสียงพร่า มือของหล่อนลูบไล้แผงอกหนั่นแน่นของธรรวาแบบคนหลงละเมอ

“ผมแค่อยากสูบบุหรี่น่ะ” ชายหนุ่มตอบ เขายกม้วนบุหรี่ในมือให้หล่อนดู

“ค่ะ งั้นซูซี่ไปนอนรอนะคะ มาเร็วๆ ล่ะ” หล่อนยอมผละห่าง เดินนวยนาดไปทิ้งตัวนอนแผ่บนเตียงกว้าง แบบที่คิดว่าเย้ายวนที่สุด

ธรรวาอมยิ้ม เขาเดินเลยเตียงนอนหลังดีดก้นบุหรี่ที่หดสั้นทิ้งลงในถังขยะ สายตาชำเลืองมองสาวสวยที่นอนหลับสนิทแบบระอา...เขาไม่เคยนอนหลับกับผู้หญิงคนไหน หลังสุขสม...ธรรวาจะลงจากเตียง ปล่อยให้คู่นอน นอนอยู่บนนั้นคนเดียว...ใช่...ความหลังก่อนเหินฟ้ามาที่สเปน เขามีความทรงจำไม่ดีเท่าไรเกี่ยวกับผู้หญิง...เขาชอบชื่นชมสรีระบนเรือนกายของพวกหล่อน แต่ก็ไม่สนิทใจมากพอที่จะร่วมนอนหลับบนเตียงกับพวกหล่อนได้ แค่หลับนอนพอไหว แต่จะเลยเถิดถึงขั้นนั้น...ไม่มีทาง...

น้ำเย็นเฉียบโปรยลงมากระทบใบหน้า...สายน้ำช่วยทำให้ความเหนื่อยล้า หลังโหมออกกำลังกายฟาดฟันกับซูซี่ได้ แต่กลับไม่สามารถชำระตะกอนที่ค้างอยู่ในใจของชายหนุ่มได้ เมื่อมันเรื้อรังเกินแก้ไข

“ธรร เมื่อไรจะกลับบ้านละลูก?”

เสียงของบิดาดังผ่านสายโทรศัพท์มาในเช้าวันหนึ่ง

“...” ความเงียบคือคำตอบ ธรรวาฟังนิ่งๆ เขาไม่คิดจะตอบให้บิดาสบายใจ

“ปีนี้พ่อแก่ลงไปมากแล้ว...กลับมาช่วยพ่อทำงานได้มั้ยลูก” เทียมเอ่ยเสียงอ่อนล้า เขาปาเข้าไปจะ 70 แต่ยังต้องนั่งหลังขดหลังแข็งทำงาน เมื่อหาคนที่วางใจแทนตนเองไม่ได้สักที ลูกหลานที่มี ก็น่าระอาเกินกว่าจะไว้ใจ

“พ่อรู้...แกยังไม่ยกโทษให้พ่อ แต่แกโตพอแล้วนี่...ก็น่าจะรู้สิ ไม่ไปวันนั้น ยังไงแกก็ต้องไปอยู่ดี” เทียมอธิบายช้าๆ ท่านไม่ได้เสือกไสบุตรชาย แต่นั่นเป็นหนทางเดียวที่เขาคิดออก เพื่อธรรวาเอง เพราะหากบุตรชายพลาดท่าเสียทีดารัณ มันจะเป็นความน่าทุเรศที่พ่อกับลูก มีเมียคนเดียวกัน ในเมื่อเขาเอง...ไม่สามารถสลัดดารัณออกไปจากชีวิตได้ เมื่อช่วงนั้นเขากำลังหลงใหลหล่อนอย่างหัวปักหัวปำ

รอยยิ้มเหยียดๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก...หนุ่มหล่อนิ่งฟังเสียงบิดา แต่ไม่คิดจะตอบโต้ นั่นเป็นเพราะทิฐิในใจล้วนๆ

และนั่น...คือเมื่อสามเดือนก่อน ก่อนที่ข่าวคราวทางบ้านจะเงียบหายไป มันเงียบกริบ... ไม่มีใครบางคนโทร. มากวนใจเขา แต่นั่นกลับทำให้ธรรวาเป็นกังวลลึกๆ

บิดาของเขาอายุมากแล้ว...อาจจะเจ็บป่วย แต่ทำไมล่ะ!! ทำไมไม่มีใครสักคนส่งข่าวนั้นให้เขารู้

ความหงุดหงิดเกาะกุมอยู่ในใจ แต่จะให้เขาด้านหน้าถามไถ่ไปก่อน...ก็คงไม่ใช่

เมื่อน้ำเย็นๆ ไม่สามารถทำให้ความไม่สบายใจของเขาลดทอนลง ธรรวาจึงตัดสินใจยุติการชำระร่างกายครั้งนี้ เขาคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันช่วงล่างไว้หมิ่นๆ เดินปังๆ ออกมาจากห้องน้ำ ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่ทวีเพิ่มขึ้น

ซูซี่ปรือเปลือกตาขึ้นมอง ก่อนจะหลุบลงไปอีกครั้ง...