บทที่3.ความทรงจำร้ายๆ 2

“โว้ย!!” ชายหนุ่มระบายอารมณ์ด้วยการแหกปากตะโกน คนที่นอนอยู่บนเตียงกลับนอนเฉย เมื่อหล่อนจมดิ่งในห้วงนิทราที่ลึกสุดๆ เพราะความอ่อนเพลีย

โต๊ะทำงานตั้งอยู่มุมห้อง...เขาเดินสวบๆ ตรงไปทิ้งตัวนั่ง กดเปิดแลบท็อปส่วนตัว เพื่อติดต่อใครบางคน...

E-Mail…ถูกกดส่ง หลังจากชายหนุ่มรัวนิ้วกับแป้นพิมพ์ถี่ยิบ เขาถามไปหลายคำถาม เพราะรู้สึกถึงความหวาดหวั่นนั่น ถึงจะมีแต่ความเงียบตอบกลับไป แต่เทียมก็ไม่เคยละความพยายาม ตลอด12 ปีมานี่ ท่านเพียรติดต่อบุตรชายสม่ำเสมอ มาหาทุกครั้งหากว่างงาน แต่ธรรวาไม่เคยว่างให้ท่านพบ ดังนั้นการติดต่อกับบุตรจึงเหลือแค่หนทางเดียว ไม่ได้พบหน้าค่าตา แค่ตัวอังษรก็ยังดี...เทียมจึงติดต่อบุตรชายอาทิตย์ละครั้ง...แต่นี่เงียบหายไปถึง3 เดือน มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับท่านแน่!!

ธรรวานั่งกอดอกรอ...

ดวงตาเขาจับจ้องหน้าจอ...แบบไม่ยอมกะพริบตา...

ติ้ง!!

จดหมายอิเลคโทรนิค1ฉบับถูกส่งกลับมา...

ธรรวารีบกดเปิดเพื่ออ่านถ้อยความที่คนอีกฝั่งส่งมาถึงเขา แบบใจจรด ใจจ่อ...

สวัสดีไอ้เพื่อนยาก...

เป็นคำเกริ่นที่ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม... เขาไล่อ่านตัวอักษรที่คนเป็นเพื่อนส่งมาบอก

ชานนท์ หัตถกิจ...เพื่อสนิทที่ธรรวายังคงติดต่อมาตลอด12ปี เพื่อนคนเดียวที่ตามข่าวคราวที่เขาอยากรู้ให้ โดยไม่ให้บิดารู้

พ่อคุณ...ป่วย...และนอนอยู่กับเตียงมาเกือบ3 เดือน โทษทีนะเพื่อน ความจริงผมควรบอกคุณก่อนหน้านี้ แต่บังเอิญช่วงนี้กำลังยุ่ง...เท่าที่รู้ ไม่ได้ร้ายแรง แค่โรคคนแก่...แต่ไอ้ที่น่าสงสัยก็คือ...คุณดารัณ เมียของพ่อคุณนั้น ผมไม่ได้คิดระแวงไปเองแน่... ดูเหมือนหล่อนพยายามแทรกแซง พยายามอย่างที่สุดที่จะยึด อำนาจของพ่อคุณ แต่มันไม่ง่ายอย่างที่หล่อนต้องการหรอก... คุณก็รู้ พ่อของคุณน่ะ เขี้ยวไม่ใช่เล่น...หล่อนเลยยังทำได้อย่างใจไม่ได้ แต่คงอีกไม่นานนะธรร...หากคุณยังนิ่งเฉย ไม่สนใจส่วนที่เป็นของคุณ แม่นั่น!! คงฉกฉวยเอาไปจนได้...ส่วนที่คุณถามมา...เหมือนเดิม...หากหมามันยังคงกิน...ขี้!! ดารัณก็คงไม่หยุดเสพสมกับชายอื่น แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของพ่อคุณ...

รีบกลับมาเถอะว่ะ...ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป...

ส่วนเด็กคนนั้น...ผมแนบไฟล์มา...อย่าอึ้งล่ะ หล่อนสวยเชียวแหละ

ดูดีกว่า...แม่เลี้ยงคุณเยอะ แต่ดูจะเป็นคนละแบบ หล่อนเก็บตัว แทบจะไม่สุงสิงกับใครเลย...โดยเฉพาะผู้ชาย...

คิดถึงว่ะ...ไม่มีคุณ ผมไม่มีใครพาผมเที่ยว ไม่มีเพื่อนดื่มด้วย...

ชานนท์...

ธรรวาอมยิ้ม เขากดปิดแล็บท็อป และตัดสินใจครั้งสำคัญ เขาจะยอมกลับบ้าน หรือจะอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ดี

“ทูนหัว...มานี่เถอะค่ะ” ซูซี่งัวเงี่ยตื่นขึ้นมา หล่อนโบกมือเรียกธรรวา พร้อมกับส่งสายตายั่ว

ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืน เขามองนาฬิกา แล้วจึงส่ายศีรษะ

“หมดเวลาของคุณแล้วคนสวย...ถึงเวลาที่ผมต้องไปทำงานแล้วล่ะ”

ชายหนุ่มเปรย เดินเลยไปยังห้องแต่งตัว เมื่อถึงเวลาที่เขาจะต้องไปทำงาน มันอาจจะเช้าไปสักหน่อย แต่เขาไม่มีวันเดินขึ้นไปนอนซุกตัวบนเตียง กับผู้หญิงที่ไม่สนิทใจด้วย...อย่างซูซี่แน่...

อากาศยามเช้าตรู่ ความเย็นในอากาศยังคงเหลืออยู่ แต่อีกสักเดี๋ยวเถอะ รอให้แสงพระอาทิตย์สาดแสงลงมา อุณหภูมิ...ก็คงระอุร้อนเหมือนทุกวัน...

ชายหนุ่มแหงนมองฟ้า เขาขมวดคิ้วนิดๆ เมื่อสายตาดันมองเห็นก้อนเมฆที่ลอยฟูฟ่องอยู่บนฟ้า เป็นเค้าหน้าของผู้หญิงคนนั้น ไฟล์แนบที่ชานนท์ส่งมาให้ ใบหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง...ผู้หญิงที่เขาเคยประทุษร้ายหล่อน ตอนที่โมโหจัด...เป็นความทรงจำเดียวที่ธรรวารู้สึกติดค้าง...จากเด็กหญิงรูปร่างผอมบาง ใบหน้ามีแต่ดวงตาเท่านั้นที่เป็นจุดเด่น นอกนั่นก็มีแต่ความซีด เซียวเก้งก้าง เท่าที่จำได้...ไม่น่าเชื่อ...สิบสองปีผ่านมา...หล่อนดูสวยขึ้น ใบหน้าหวานซึ้งจนเขาจดจำไว้ในใจ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น

มุมปากสีเข้มมีรอยยิ้ม หลังมุดเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัยรถยนต์ยี่ห้อหรู...เงินเดือนของเขามากโข มากพอที่จะอำนวยความสะดวกให้ตนเอง...แบบคนโสดที่ไม่มีภาระอะไรเลย...เขาเป็นเพลย์บอยเต็มตัว สนุกสนานไปกับเกมกามา...เริงรักกับผู้หญิงไม่เลือกหน้า ขอแค่หล่อนเสนอมา...ธรรวาก็พร้อมที่จะสนอง

แต่ไม่คิดว่า...ผู้หญิงผิวขาว นัยน์ตาหวานซึ้งคนนี้ จะทำให้ลมหายใจเขาสะดุดได้ เพียงแค่เห็นหล่อนในรูปภาพ...รายละเอียดเกี่ยวกับ ดลยา...เขาจำได้ขึ้นใจ เรือนผมสีดำยาวสยายเต็มแผ่นหลัง มันคงนุ่มและหอม...หากได้สัมผัสด้วยตนเองลำคอเรียวระหง น่าซุกซบ เนินอกอิ่มได้รูป น่าขยำขยี้...ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ แค่เพียงมโน...ร่างกายของเขาก็เกิดปฏิกิริยาเสียแล้ว...และที่น่าตกใจ มันรุนแรงจนแทบควบคุมไม่ไหว...รุนแรงเสียจนเขาเองยังไม่อยากเชื่อ ว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะปลุกความต้องการของตนเองได้มากมายถึงเพียงนี้...

ชายหนุ่มถอนใจแรงๆ เขาขยับตัวอย่างอึดอัด ก้มมองเป้ากางเกงขำๆ เมื่อความแข็งขึงกึ่งกลางร่างกายแข็งขัน ดันเป้ากางเกงจนพอง ทั้งที่เขาเพิ่งโรมรันพันตูกับสาวทรงสะบึมมาไม่ต่ำกว่า3ยก แต่เพียงแค่มโน ดลยาในสมอง ไอ้ที่นอนสงบเพราะถูกสูบพิษไปเกือบหมด ก็ดันทะลึ่งผงาดง้ำขึ้นมาเสียอย่างนั้นเอง

“บ้าชิป!! ยัยเด็กผอมเป็นไม้เสียบผีคนนั้น...จะสวยอะไรเบอร์นั้นวะ”

เสียงบ่นพึมพำ เมื่ออยู่คนเดียว ธรรวาชั่งใจถึงผลได้ผลเสีย เขาระงับความต้องการของตนเองได้ เมื่อเจ้าตัวมั่นใจ เขาควบคุมตนเองได้ดี ดลยาไม่ใช่นางฟ้านางสวรรค์ หล่อนก็แค่เชื้อพันธุ์ของผู้หญิงกากีคนหนึ่ง และสันดานร่านคงไม่ต่างกัน สักวัน เขาจะสั่งสอนหล่อนให้รู้จักผู้ชายอย่างเขาดีขึ้น!! เป็นบทเรียนที่หล่อนต้องจำจนตาย...

แต่...เวลานี้ ยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะกลับไปเหยียบแผ่นดินบ้านเกิด...ยังไม่ถึงเวลา ทวงคืนทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นศักดิ์ศรี หรือสมบัติพ่อ...