02

แรงผลักอันไร้ความปรานีทำให้ร่างบางเซถลาล้มลงไปกระแทกกับพื้นพรมหนานุ่ม ความเหนื่อยล้าจากการยืนต้อนรับแขกมาตลอดทั้งวัน ผสมผสานกับความเครียดสะสมและสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ ทำให้เธอรู้สึกวิงเวียนศีรษะคล้ายจะเป็นลมจนแทบลุกไม่ขึ้น

ภาคินก้าวตามเข้ามาติดๆ ร่างสูงใหญ่ยืนค้ำหัวเธออยู่เบื้องบน ดวงตาดำมืดสนิทคู่นั้นทอดมองลงมายังร่างที่นั่งกองอยู่กับพื้นราวกับเธอกลุ่มก้อนฝุ่นผงไร้ค่า นิ้วมือหนากระชากเนกไทสีดำสนิทออกจากคอเสื้อแล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปกระชากต้นแขนเรียวของเธอให้ลุกขึ้นยืนบังคับสบตา

"คิดเหรอว่าการจัดฉากแต่งงานสวมหน้ากากนี่ จะทำให้เธอหลุดพ้นจากความผิดบาปที่เธอทำไว้?" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "เธอมันก็แค่ฆาตกรหน้าด้าน ที่ใช้มารยาและความน่าสงสารเอาตัวรอดจนได้ก้าวเข้ามาเหยียบในบ้านหลังนี้!"

"ฉันไม่ได้ทำ... ฉันไม่ได้เป็นคนฆ่าพี่ชายคุณนะภาคิน ทำไมคุณถึงไม่ยอมฟังความจริงบ้าง..." พิมพ์พิชชาพยายามเปล่งเสียงปฏิเสธ ทั้งที่ลำคอตีบตันไปด้วยสะอื้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทั้งวันเอ่อล้นทะลักออกมาอาบแก้ม

"หุบปากซะ!" ภาคินตวาดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนาบีบคางเรียวเล็กของเธอแน่นขึ้นจนขึ้นรอยแดงช้ำไปทั่วผิวเนื้อ "อย่ามาใช้คำพูดสกปรกของเธอกลบเกลื่อนความจริง หลักฐานมันคาตา กล้องหน้ารถคันนั้นมันฟ้องอยู่ทนโท่ว่ารถคันที่เธอขับมันตัดหน้าเขา! ถ้าวันนั้นเธอยอมตายตามพี่ชายฉันไปซะเรื่องมันคงจบง่ายกว่านี้แท้ๆ!"

คำพูดที่ราวกับมีดกรีดลงบนหัวใจทำให้พิมพ์พิชชาแทบหยุดหายใจ ดวงตากลมโตสั่นระริกเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราน เธอมองหน้าสามีป้ายแดง—คนที่เธอเคยแอบรักมาเนิ่นนานตั้งแต่วัยเยาว์ ผู้ชายที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนในความทรงจำสีจางๆ แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นซาตานร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากวิญญาณเธอให้แตกเป็นเสี่ยงๆ

"ถ้าเกลียดฉันนัก... แล้วคุณจะแต่งงานกับฉันทำไม?" เธอกลั้นใจรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ถามออกไป เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

"ทำไมเหรอ?" ภาคินหัวเราะเยาะในลำคอ สีหน้าเหี้ยมเกรียมขึ้นจนน่ากลัว "เพราะการปล่อยให้เธอตายในอุบัติเหตุวันนั้นมันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างเธอ! คนอย่างพิมพ์พิชชาต้องค่อยๆ ชิมรสชาติความทรมาน ความโดดเดี่ยว และความสิ้นหวัง... ต้องเจ็บปวดเจียนตายไม่ต่างจากที่พี่ชายของฉันต้องเผชิญหน้าอยู่ในกองเพลิงนรกนั่นยังไงล่ะ!"

ประโยคสุดท้ายกรีดแทงหัวใจของพิมพ์พิชชาจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ไม่มีแม้แต่เยื่อใยแห่งความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่อีกต่อไป

ภาคินสะบัดมือออกอย่างรุนแรงจนร่างบางเซถลาไปกระแทกกับขอบเตียงนอนไม้สักทองอย่างจัง ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินกระแทกเท้าออกจากห้องนอนไปอย่างไม่ใยดี ปล่อยให้เธอนั่งเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและความหนาวเหน็บของค่ำคืนแรกแห่งการแต่งงาน

ค่ำคืนอันยาวนานเริ่มต้นด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวด พิมพ์พิชชาทรุดตัวลงนั่งคู้กายร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างเตียง มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายที่กำลังปวดร้าวรานราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เธอบอกกับตัวเองในวินาทีนั้นว่า อนาคตข้างหน้าในกรงขังแห่งนี้ ชีวิตของเธอคงไม่ต่างอะไรกับตกอยู่ในขุมนรกทั้งเป็น

แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใดในหัวใจที่ตายด้านของเธอแล้วก็คือ... ความรักและความรู้สึกดีๆ ที่เธอเคยมีให้ผู้ชายคนนี้ ได้มอดไหม้หายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและความอดทนขั้นขีดสุด ที่จะรอดูว่าจุดจบของเกมแค้นครั้งนี้ ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายแหลกสลายจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

แสงแดดจัดจ้าในยามเช้าของวันใหม่สาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อหนาสีเข้มเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ความหนาวเหน็บและอึดอัดยังคงปกคลุมหนาแน่นราวกับหมอกควันในฤดูหนาว

พิมพ์พิชชายังคงนอนขดตัวอยู่บนพรมผืนหนาข้างเตียงนอน ในชุดเจ้าสาวที่ยับยู่ยี่และเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาเมื่อคืน ร่างกายของเธอปวดร้าวระบมไปหมดทุกสัดส่วน ราวกับถูกรถบรรทุกทับซ้ำๆ ไม่เพียงแต่ความเจ็บปวดทางกายเท่านั้น แต่หัวใจดวงน้อยที่แหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีของเธอกำลังกรีดร้องเงียบๆ ในความเงียบงัน

แอด...

เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของภาคินที่ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น เขายังคงอยู่ในชุดสูททำงานเนี๊ยบกริบ ใบหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาดำสนิทกวาดสายตามองลงมายังร่างที่นอนขดอยู่บนพื้นด้วยแววตาเรียเฉย เย็นชา และเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา

"ตื่นได้แล้ว อย่ามาทำมารยาสำออยนอนขวางหูขวางตาอยู่แถวนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความปรานี