01

เสียงเปียโนคลาสสิกที่บรรเลงคลออยู่ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมืองหลวง ดังสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงระฆังจากหอคอยโบสถ์โบราณ ทว่าสำหรับ พิมพ์พิชชา แล้ว ท่วงทำนองอันแสนรื่นเริงเหล่านั้นกลับฟังดูคล้ายเสียงย่ำฆ้องประหารชีวิตที่ดังกระหน่ำอยู่ภายในโสตประสาท เธอยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับนับร้อยดวงที่สาดส่องลงมา ราวกับต้องการประจานความพ่ายแพ้และหยาดน้ำตาที่ถูกกลืนหายลงไปในลำคอ

ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ดีไซน์สั่งตัดพิเศษจากห้องเสื้อชั้นนำ แนบกระชับกับเรือนร่างอรชร ขับเน้นทรวดทรงให้ดูงดงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ทว่าหญิงสาวผู้สวมใส่มันกลับรู้สึกราวกับกำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่ทั้งหนักอึ้งและเย็นยะเยือก ใบหน้ารูปไข่ที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีตกลับซีดเซียวไร้เลือดฝาด ดวงตากลมโตคู่สวยเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส จับจ้องอยู่เพียงแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผู้ยืนเคียงข้าง—สามีตามกฎหมายและสามีในนามของเธอในค่ำคืนนี้

ภาคิน

ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ชายหนุ่มผู้กุมกลไกทางเศรษฐกิจและอำนาจมืดครึ่งค่อนประเทศ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับเทพบุตรกรีกสลัก แต่ทว่ากลับเรียบเฉยและเย็นชาไร้ซึ่งไออุ่น นัยน์ตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นลุ่มลึกราวกับหลุมพรางแห่งความมืดมิด ที่ซ่อนไว้ด้วยประกายไฟแห่งความเคียดแค้นชิงชัง ทุกครั้งที่มีแขกเหรื่อผู้มีหน้ามีตาเดินเข้ามากล่าวคำอวยพร ภาคินจะแย้มยิ้มเพียงเล็กน้อยที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ว่างเปล่า เยือกเย็น และส่งไม่ถึงดวงตาคู่คมคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย

"ยินดีด้วยนะคุณภาคิน เจ้าสาวสวยสง่าสมกันมากจริงๆ ครับ สมเป็นกิ่งทองใบหยก" นักธุรกิจอาวุโสคนหนึ่งเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้าง พร้อมกับยกแก้วแชมเปญขึ้นชูเป็นเชิงคารวะ

ภาคินกระตุกยิ้มหยัน แขนแกร่งในชุดสูทสากลสีดำสนิทเอื้อมมือออกไปโอบรอบเอวบางของพิมพ์พิชชาเข้ามาชิดกายอย่างถือสิทธิ์ แต่แรงบีบที่ฝ่ามือหนาส่งผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ราคาแพงกลับหนักหน่วงรากับจะบดขยี้กระดูกให้แหลกคราบ พิมพ์พิชชานิหน้าด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ในอก แต่เธอก็ทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงร้องและรอยยิ้มฝืนๆ ไว้บนใบหน้า

"ขอบคุณครับ... สำหรับผมแล้ว เธอก็เป็นแค่ 'ของชดใช้' ที่มีค่าพอกับความสูญเสียที่ผมได้รับไปเท่านั้นแหละครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยความราบเรียบ แต่วาจาเชือดเฉือนกลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ แขกผู้ใหญ่หัวเราะกลบเกลื่อนด้วยความเข้าใจผิดคิดว่าเป็นมุกตลกเชิงหยอกล้อตามประสาคู่รักข้าวใหม่ปลามัน แต่สำหรับพิมพ์พิชชา ประโยคเหล่านั้นมันคือลิ่มเหล็กที่ตอกย้ำความอัปยศอดสูของเธอให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวัง

งานเลี้ยงแต่งงานอันแสนโอ่อ่ายังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดและน่าสะพรึงกลัวสำหรับเจ้าสาวคนนี้ สำหรับผู้คนรอบข้าง นี่คืองานวิวาห์แห่งปีที่ใครๆ ต่างอิจฉา แต่สำหรับพิมพ์พิชชานี่คืองานเลี้ยงต้อนรับการก้าวเท้าเข้าสู่ "ขุมนรกโลกันตร์" อย่างแท้จริง

ความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนยังคงแจ่มชัดอยู่ในหัว ตระกูลของเธอเพิ่งประสบกับภาวะล้มละลายครั้งประวัติศาสตร์จากกลเกมทางธุรกิจที่ถูกบีบอัดจนมุม พ่อของเธอล้มป่วยกะทันหันด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตก อาการโคม่าต้องใช้เงินมหาศาลในการยื้อชีวิต และในวินาทีที่ครอบครัวไร้ซึ่งทางออก ภาคินก็ก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอราวกับซาตานร้ายที่ถือตั๋วอภินันทนาการสู่ความตาย

“อยากให้พ่อรอดตายใช่ไหม? อยากให้ตระกูลจอมปลอมของเธอไม่ล่มจมคาตาใช่ไหม... งั้นก็เซ็นสัญญาแต่งงานนี่ซะ แล้วเตรียมตัวชดใช้ความผิดที่พี่ชายฉันต้องตายไปอย่างไร้ความยุติธรรม!”

คำพูดเยียบเย็นในวันนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท เธอยังจำความรู้สึกหวาดกลัวและคับแค้นใจได้ดี เธอพยายามอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยหยาดน้ำตาว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์ในคืนนั้น เธอไม่ได้ตั้งใจ และเธอเองก็อยู่ในเหตุการณ์เกือบเอาชีวิตไม่รอดเช่นกัน รถบรรทุกพ่วงคันใหญ่ต่างหากที่เป็นฝ่ายฝ่าไฟแดงพุ่งชนเข้ามาอย่างกะทันหัน แต่ภาคินไม่เคยรับฟังข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น อคติและความแค้นที่ฝังรากลึกในใจทำให้เขาปิดกั้นความจริงทุกอย่าง เขามองว่าเธอคือ "ฆาตกร" เพียงเพราะในคืนนั้น เธอกุมพวงมาลัยรถคันที่พี่ชายแท้ๆ ของเขาโดยสารมา และเธอกลับรอดชีวิตมาได้โดยไร้รอยแผลฉกรรจ์ ขณะที่พี่ชายของเขาต้องจบชีวิตลงท่ามกลางกองเพลิงที่ลุกท่วมรถยนต์คันนั้น

ความแค้นบังตาจนชายหนุ่มสาบานกับตัวเองว่า เขาจะทำลายชีวิตของเธอให้ย่อยยับไม่ต่างจากสิ่งที่เธอพรากไปจากครอบครัวของเขา

เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมงจนกระทั่งค่ำคืนอันยาวนานสิ้นสุดลง แขกเหรื่อทยอยเดินทางกลับจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันและวังเวงปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร

พิมพ์พิชชาในชุดเจ้าสาวที่หนักอึ้งถูกผลักให้ก้าวเข้ามาในห้องนอนใหญ่สีทึบ บานประตูไม้สักบานใหญ่ถูกกระแทกปิดลงด้วยแรงอารมณ์จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วความเงียบ ทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดผวา

"โอ๊ย!"