03

พิมพ์พิชชากัดริมฝีปากที่แห้งผากจนห่อเลือด เธอค่อยๆ ใช้มือยันพื้นพรมพยุงร่างอันไร้เรี่ยวแรงของตัวเองลุกขึ้นยืน ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักช้อนขึ้นมองหน้าสามีด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอไม่เอ่ยปากเถียง ไม่ร้องขอความเห็นใจ เพราะรู้ดีว่าทุกคำพูดของเธอไม่มีค่าอะไรในสายตาของเขาเลยสักนิด

"ฉันจะไปจัดการเรื่องข้างล่าง..." พิมพ์พิชชาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าแทบไม่ได้ศัพท์

"ไม่ต้องรีบไปไหนทั้งนั้น..." ภาคินขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ "เพราะวันนี้บ้านหลังนี้จะไม่ได้มีแค่เราสองคน... ฉันเชิญแขกคนสำคัญมาอยู่ร่วมชายคาด้วย"

พิมพ์พิชชาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ แขกคนสำคัญ? งานแต่งงานเพิ่งผ่านไปแค่คืนเดียว เขากลับพาใครมาอยู่ที่บ้านหลังนี้อีก?

ไม่ปล่อยให้เธอต้องสงสัยนานนัก ภาคินก็หันหลังเดินนำออกไปจากห้อง พิมพ์พิชชาจึงจำใจต้องเดินตามลงมายังชั้นล่างด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ทว่า เมื่อก้าวลงมาถึงห้องโถงใหญ่ด้านล่าง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก หัวใจที่เพิ่งชาด้านกลับกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวดร้าวราน

ร่างเพรียวบางในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงกำลังยืนหยัดยิ้มแย้มอยู่กลางห้องโถง ท่าทางอ่อนหวานและดวงตากลมโตคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์แฝงรอยยิ้มเยาะเย้ย... รมิดา

"พี่ภาคินขา... รอมารอนานแล้วนะเพคะ" รมิดาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปคล้องแขนแกร่งของภาคินอย่างสนิทสนม ท่าทีที่แสดงออกถึงความออดอ้อนและเป็นเจ้าของ ชัดเจนเสียยิ่งกว่าสถานะของภรรยาหลวงอย่างเธอเสียอีก

ภาคินไม่ได้ผลักไส ร่างสูงกลับยกมือขึ้นโอบเอวบางของรมิดาเข้ามาชิดกายอย่างเป็นกันเอง แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาเมื่ออยู่ต่อหน้าพิมพ์พิชชา กลับฉายแววอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองผู้หญิงอีกคน

"รถติดนิดหน่อยน่ะรมิดา... ต่อไปนี้ที่นี่คือบ้านของเธอ อยากได้อะไรหรืออยากปรับเปลี่ยนตรงไหน บอกพ่อบ้านได้เลยนะ" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความเอาใจใส่

พิมพ์พิชชายืนนิ่งสนิทอยู่ตรงบันไดขั้นสุดท้าย ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ภาพบาดตาระหว่างสามีของเธอกับผู้หญิงอีกคน ช่างเป็นภาพตบหน้าที่รุนแรงและเจ็บปวดที่สุดในชีวิต เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ความอัปยศอดสูที่กำลังตีรวนขึ้นมาในลำคอ

รมิดาหันมาสบตากับพิมพ์พิชชา รอยยิ้มที่มุมปากของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างผู้ชนะ ก่อนจะแสร้งทำเป็นตกใจ ยกมือขึ้นปิดปากแล้วเดินเข้าไปหาพิมพ์พิชชาด้วยท่าทางกระมิดกระเมี้ยน

"อุ๊ย... พี่พิมพ์ สวัสดีค่ะ ตื่นสายจังเลยนะคะเมื่อคืนคงเหนื่อยมากสินะคะ" รมิดาแสร้งเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่คำพูดกลับเต็มไปด้วยนัยยะเสียดสีทางเพศ "รมิดาต้องขอโทษด้วยนะคะที่ต้องย้ายเข้ามาอยู่ร่วมบ้านเดียวกันกับพี่... แต่พี่ภาคินเป็นคนชวนรมิดาเองค่ะ เพราะพี่ภาคินบอกว่า... อยู่กับพี่พิมพ์คนเดียวแล้วมันน่าเบื่อและน่ารำคาญใจ"

ประโยคหลังรมิดาจงใจลดเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่รอยยิ้มร้ายกาจนั้นพุ่งตรงมาที่พิมพ์พิชชาอย่างเปิดเผย

พิมพ์พิชชาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ เธอมองหน้ารมิดาสลับกับภาคินที่ยืนกอดอกมองดูเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น

"ถ้าเชิญเธอดลมาอยู่ด้วยเพื่อเป็นตัวตลกคอยเยาะเย้ยฉัน... ก็ตามใจพวกคุณเถอะค่ะ" พิมพ์พิชชาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะซีดเซียว แต่แววตาเริ่มมีความแข็งกระด้างสะท้อนกลับมา "เชิญมีความสุขกันให้เต็มที่นะคะ เพราะบ้านหลังนี้... สำหรับฉันมันก็แค่นรกดีๆ นี่เอง"

พูดจบ พิมพ์พิชชาก็เตรียมจะหันหลังเดินหนีกลับขึ้นไปข้างบนเพื่อหลีกหนีภาพบาดตาบาดใจ

"หยุดนะ!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นก้องห้องโถง ภาคินก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้อย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยความโกรธเกรี้ยว "ใครอนุญาตให้เธอเดินหนี? เธอยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหันหลังให้ฉัน!"

"แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไรอีกคะ?" พิมพ์พิชชาสวนกลับด้วยความเหลืออด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อล้นทะลัก "แต่งงานก็แต่งแล้ว ชดใช้ก็ชดใช้แล้ว จะให้ฉันกราบตีนผู้หญิงคนนี้ด้วยไหม คุณถึงจะพอใจ!"

"ปากดีนักนะพิมพ์พิชชา!" ภาคินกัดกรามแน่นด้วยความโมโห มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอแล้วบีบอย่างแรงจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "จำใส่สมองของเธอเอาไว้! รมิดาจะเป็นคนดูแลบ้านหลังนี้ร่วมกับฉัน ส่วนเธอ... มีหน้าที่เป็นแค่คนรับใช้คอยปรนนิบัติพวกเราสองคน!"

ประโยคคําสั่งที่ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์หลุดออกมาจากปากของสามีป้ายแดง รมิดาที่ยืนมองอยู่ด้านหลังแอบยกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ

พิมพ์พิชชามองหน้าผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้มอย่างเงียบๆ เธอยิ้มหยันให้กับโชคชะตาอันแสนบิดเบี้ยวของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก

"ได้ค่ะ... ถ้าคุณต้องการให้ฉันเป็นคนรับใช้ ฉันก็จะทำ... แต่จำไว้ว่า ความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัด และสักวันหนึ่ง... คุณจะต้องเสียใจกับสิ่งที่ทำกับฉันในวันนี้"

ภาคินชะงักไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและว่างเปล่าของเธอ หัวใจวูบไหวแปลกๆ แต่ความเคียดแค้นชิงชังที่มีอยู่เต็มอกก็รีบปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปทันที เขาผลักร่างบางออกห่างอย่างไม่ใยดี แล้วโอบเอารมิดาเดินเลี่ยงออกไป ปล่อยให้พิมพ์พิชชายืนหยัดอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บและความแค้นที่เริ่มสุมทรวงขึ้นทีละน้อย