05

แสงแดดจ้าในช่วงบ่ายแก่ๆ ของฤดูร้อนสาดส่องลงมากระทบกับสนามหญ้ากว้างหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่จนไอร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมา ความร้อนระอุระดับนี้ทำให้ผู้คนปกติทั่วไปต่างรีบหลบเลี่ยงเข้าสู่ร่มเงาของตัวอาคารเพื่อหนีไอแดดที่แผดเผา ทว่าสำหรับ พิมพ์พิชชา แล้ว เธอกลับถูกบังคับให้ก้าวออกมายืนตากแดดอยู่กลางสนามหญ้าโล่งแจ้งตามคำสั่งอันไร้ความปรานีของสามี

ร่างบางในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายคุกเข่าลงบนพื้นหญ้าแห้งกรอบ พื้นดินแข็งกระด้างส่งไอความร้อนผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนหัวเข่าของเธอรู้สึกแสบร้อน ทันทีที่เข่าสัมผัสพื้น ดวงอาทิตย์ที่แผดแสงจ้าก็ทำหน้าที่ราวกับเตาหลอมโลหะ แสงแดดแผดเผาลงมาบนผิวขาวเนียนจนแสบผิว เม็ดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้าหวาน ไหลย้อยลงมาผสมกับคราบน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาด้วยความคับแค้นใจและความเจ็บปวดร้าวราน

จากหน้าต่างห้องโถงชั้นสอง ภาคินยืนกอดอกมองลงมายังร่างที่คุกเข่าอยู่กลางแดดด้วยแววตานิ่งเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกสงสารหรือเวทนาใดๆ ภายในใจของเขามีเพียงความสะใจและความรู้สึกว่านี่คือการชดใช้ที่สาสมแล้วสำหรับคนผิดอย่างเธอ เพื่อให้เธอจดจำว่าอย่าได้บังอาจมาทำร้ายหรือรังแกใครในบ้านหลังนี้อีก

ข้างกายของภาคิน มีรมิดายืนคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง หญิงสาวชำเลืองมองลงมายังสนามหญ้าด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยและสะใจที่ฉาบอยู่ใต้ใบหน้าแสร้งทำเป็นอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเพื่อสร้างภาพ

"พี่ภาคินคะ... แดดแรงขนาดนั้น พี่พิมพ์จะเป็นอะไรมากไหมคะ หรือว่าเราจะให้เธอพอแค่นี้ก่อนดีล่ะคะ รอมเริ่มรู้สึกผิดนิดหน่อยแล้วนะเพคะ ที่ทำให้พี่ภาคินต้องโมโหขนาดนี้" รมิดาแสร้งทำเป็นคนใจดีและห่วงใย ทั้งที่ในใจกำลังลิงโลดด้วยความสะใจ

"ปล่อยให้เธอสำนึกไปแบบนั้นแหละดีแล้ว..." ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา สายตาคมกริบมองร่างบางเบื้องล่างด้วยความรังเกียจ "คนอย่างพิมพ์พิชชาต้องโดนให้หนัก เธอจะได้จำใส่สมองไว้ว่าอย่ามาลองดีกับคนในบ้านหลังนี้อีก"

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน นาทีแล้วนาทีเล่าที่ผ่านพ้นไปราวกับความทรมานอันยาวนาน ความร้อนระอุแผดเผาจนลำคอของพิมพ์พิชชาแห้งผาก ริมฝีปากบางเริ่มแตกและซีดเซียว อาการวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรงเริ่มจู่โจมเข้าเล่นงาน เนื่องจากเธอยังไม่ได้ทานอาหารอะไรเลยตั้งแต่เช้า ประกอบกับความเครียดสะสมและสภาพร่างกายที่อ่อนแออยู่เดิมแล้ว ทัศนียภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว พื้นหญ้าสีเขียวหมุนเคว้งจนเธอนั่งแทบไม่ไหว

อดทนไว้... พิมพ์พิชชา... เธอจะมาล้มให้คนพวกนี้เห็นไม่ได้เด็ดขาด...

เธอพยายามบอกตัวเอง กัดฟันแน่นจนกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในปาก มือเรียวเล็กทั้งสองข้างจิกเข้ากับพื้นหญ้าแห้งเพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มพับลงไป แต่ทว่า... ร่างกายของเธอมันมาถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีมลายหายไปสิ้น

ในที่สุด ขาทั้งสองข้างก็หมดแรงทรุดฮวบลง ทัศนียภาพดับวูบลงในพริบตา ร่างบางล้มฟุบลงไปนอนแนบกับพื้นหญ้าร้อนระอุ หมดสติไปท่ามกลางแสงแดดจ้าโดยไม่มีใครคาดคิด

ผ่านไปครู่ใหญ่ พ่อบ้านที่เดินตรวจความเรียบร้อยผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี จึงรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาดูใกล้ๆ เมื่อเห็นว่าภรรยาของเจ้านายหมดสติไปแล้ว พ่อบ้านก็รีบแหงนหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสองแล้วตะโกนเรียกเสียงดังด้วยความตกใจ

"คุณภาคินครับ! คุณภาคิน! แย่แล้วครับ คุณพิมพ์เป็นลมหมดสติไปแล้วครับ!"

น้ำเสียงตกใจระคนหวาดกลัวของพ่อบ้านทำให้ภาคินที่กำลังยืนคุยงานอยู่บนห้องชะงักกึก หัวใจแกร่งกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เขารีบผุดลุกขึ้นจากโซฟาแล้วสาวเท้ายาวๆ เดินพุ่งออกไปที่ระเบียงทันที

เมื่อก้มมองลงมาเห็นร่างบางนอนแน่นิ่งอยู่บนสนามหญ้ากลางแดดเปรี้ยง ใบหน้าซีดเซียวไร้สติ ร่างกายมีรอยแดงจากแดดเผา ภาคินก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกใจและระส่ำระสายอย่างรุนแรง

"พิมพ์!"

ภาคินสบถออกมาคำหนึ่งด้วยความหัวเสีย ก่อนจะพุ่งพรวดวิ่งลงจากตึกด้วยความเร็วสูง ร่างสูงปรี่เข้าไปอุ้มร่างที่หมดสติของพิมพ์พิชชาขึ้นมาแนบอก สัมผัสแรกที่ได้รับคือความร้อนผ่าวจากร่างกายของเธอที่ไข้ขึ้นสูง ผิวเนียนมีรอยแดงไหม้จากแดด ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกไฟแผดเผาในอกเช่นกัน

"เตรียมรถ! พาเธอไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!" ภาคินตวาดลั่นใส่พ่อบ้านด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ร่างสูงอุ้มภรรยาพุ่งตัวขึ้นรถยนต์ส่วนตัวทันที โดยไม่สนใจเสียงเรียกของรมิดาที่วิ่งตามมาด้านหลังเลยแม้แต่น้อย

ในรถยนต์คันหรูที่กำลังมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ภาคินนั่งกอดร่างที่หมดสติไว้แนบตัก มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากใบหน้าซีดเซียวของเธอ หัวใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกำลังสั่นคลอนอย่างหนัก... นี่เขาทำเกินไปอย่างนั้นหรือ? ทำไมหัวใจถึงได้รู้สึกปวดร้าวแปลกๆ เมื่อเห็นเธอนอนหมดสภาพแบบนี้?