LOGINShare
04
publish date:
2026-11-09 00:34:53
Latest chapter
รอยบาปหยาดน้ำตา 05
แสงแดดจ้าในช่วงบ่ายแก่ๆ ของฤดูร้อนสาดส่องลงมากระทบกับสนามหญ้ากว้างหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่จนไอร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมา ความร้อนระอุระดับนี้ทำให้ผู้คนปกติทั่วไปต่างรีบหลบเลี่ยงเข้าสู่ร่มเงาของตัวอาคารเพื่อหนีไอแดดที่แผดเผา ทว่าสำหรับ พิมพ์พิชชา แล้ว เธอกลับถูกบังคับให้ก้าวออกมายืนตากแดดอยู่กลางสนามหญ้าโล่งแจ้งตามคำสั่งอันไร้ความปรานีของสามีร่างบางในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายคุกเข่าลงบนพื้นหญ้าแห้งกรอบ พื้นดินแข็งกระด้างส่งไอความร้อนผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนหัวเข่าของเธอรู้สึกแสบร้อน ทันทีที่เข่าสัมผัสพื้น ดวงอาทิตย์ที่แผดแสงจ้าก็ทำหน้าที่ราวกับเตาหลอมโลหะ แสงแดดแผดเผาลงมาบนผิวขาวเนียนจนแสบผิว เม็ดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้าหวาน ไหลย้อยลงมาผสมกับคราบน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาด้วยความคับแค้นใจและความเจ็บปวดร้าวรานจากหน้าต่างห้องโถงชั้นสอง ภาคินยืนกอดอกมองลงมายังร่างที่คุกเข่าอยู่กลางแดดด้วยแววตานิ่งเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกสงสารหรือเวทนาใดๆ ภายในใจของเขามีเพียงความสะใจและความรู้สึกว่านี่คือการชดใช้ที่สาสมแล้วสำหรับคนผิดอย่างเธอ เพื่อให้เธอจดจำว่าอย่าได้บังอาจมาทำร้ายหรือรังแกใครในบ้านหลังนี้อีกข้างกายขอ
รอยบาปหยาดน้ำตา 04
คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอันน่าอึดอัดและเสียดสีหัวใจ เมื่อ รมิดา ก้าวเข้ามามีบทบาทเสมือนเป็น "คุณนาย" ของบ้านอย่างเต็มตัว เธอไม่ได้ปิดบังความเย่อหยิ่งและท่าทีจงเกลียดจงชังที่มีต่อพิมพ์พิชชาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับใช้ทุกโอกาสในการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหญิงสาวให้จมดิ่งลงไปอีกพิมพ์พิชชาถูกลดสถานะลงกลายเป็นคนรับใช้ภายในบ้านตามคำบัญชาของภาคิน หน้าที่การดูแลความสะอาด เตรียมอาหาร และจัดระเบียบข้าวของตกเป็นของเธอทั้งหมดช่วงบ่ายแก่ๆ แสงแดดจัดแผดเผาร้อนระอุ พิมพ์พิชชาในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายกำลังก้มหน้าก้มตาขัดถูพื้นหินอ่อนบริเวณโถงรับแขกด้วยความเหนื่อยล้า หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน ทว่าความเหนื่อยล้าทางกายยังไม่เจ็บปวดเท่ากับความร้าวรานในอกที่ต้องทนเห็นภาพบาดตาเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากริมสระว่ายน้ำด้านนอก ภาคินในชุดลำลองสบายๆ กำลังยืนอยู่ใกล้กับรมิดาที่สวมชุดว่ายน้ำเซ็กซี่อวดเรือนร่าง ชายหนุ่มยอมเสียเวลามายืนถือแก้วเครื่องดื่มและคอยใช้ผ้าขนหนูคลุมไหล่ให้หญิงสาวด้วยความเอาใจใส่ รอยยิ้มที่ภาคินมอบให้รมิดานั้น... เป็นรอยยิ้มที่พิมพ์พิชชาไม่เคยได้ร
รอยบาปหยาดน้ำตา 03
พิมพ์พิชชากัดริมฝีปากที่แห้งผากจนห่อเลือด เธอค่อยๆ ใช้มือยันพื้นพรมพยุงร่างอันไร้เรี่ยวแรงของตัวเองลุกขึ้นยืน ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักช้อนขึ้นมองหน้าสามีด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอไม่เอ่ยปากเถียง ไม่ร้องขอความเห็นใจ เพราะรู้ดีว่าทุกคำพูดของเธอไม่มีค่าอะไรในสายตาของเขาเลยสักนิด"ฉันจะไปจัดการเรื่องข้างล่าง..." พิมพ์พิชชาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าแทบไม่ได้ศัพท์"ไม่ต้องรีบไปไหนทั้งนั้น..." ภาคินขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ "เพราะวันนี้บ้านหลังนี้จะไม่ได้มีแค่เราสองคน... ฉันเชิญแขกคนสำคัญมาอยู่ร่วมชายคาด้วย"พิมพ์พิชชาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ แขกคนสำคัญ? งานแต่งงานเพิ่งผ่านไปแค่คืนเดียว เขากลับพาใครมาอยู่ที่บ้านหลังนี้อีก?ไม่ปล่อยให้เธอต้องสงสัยนานนัก ภาคินก็หันหลังเดินนำออกไปจากห้อง พิมพ์พิชชาจึงจำใจต้องเดินตามลงมายังชั้นล่างด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ทว่า เมื่อก้าวลงมาถึงห้องโถงใหญ่ด้านล่าง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก หัวใจที่เพิ่งชาด้านกลับกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวดร้าวรานร่างเพรียวบางในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงกำลังยื
รอยบาปหยาดน้ำตา 02
แรงผลักอันไร้ความปรานีทำให้ร่างบางเซถลาล้มลงไปกระแทกกับพื้นพรมหนานุ่ม ความเหนื่อยล้าจากการยืนต้อนรับแขกมาตลอดทั้งวัน ผสมผสานกับความเครียดสะสมและสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ ทำให้เธอรู้สึกวิงเวียนศีรษะคล้ายจะเป็นลมจนแทบลุกไม่ขึ้นภาคินก้าวตามเข้ามาติดๆ ร่างสูงใหญ่ยืนค้ำหัวเธออยู่เบื้องบน ดวงตาดำมืดสนิทคู่นั้นทอดมองลงมายังร่างที่นั่งกองอยู่กับพื้นราวกับเธอกลุ่มก้อนฝุ่นผงไร้ค่า นิ้วมือหนากระชากเนกไทสีดำสนิทออกจากคอเสื้อแล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปกระชากต้นแขนเรียวของเธอให้ลุกขึ้นยืนบังคับสบตา"คิดเหรอว่าการจัดฉากแต่งงานสวมหน้ากากนี่ จะทำให้เธอหลุดพ้นจากความผิดบาปที่เธอทำไว้?" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "เธอมันก็แค่ฆาตกรหน้าด้าน ที่ใช้มารยาและความน่าสงสารเอาตัวรอดจนได้ก้าวเข้ามาเหยียบในบ้านหลังนี้!""ฉันไม่ได้ทำ... ฉันไม่ได้เป็นคนฆ่าพี่ชายคุณนะภาคิน ทำไมคุณถึงไม่ยอมฟังความจริงบ้าง..." พิมพ์พิชชาพยายามเปล่งเสียงปฏิเสธ ทั้งที่ลำคอตีบตันไปด้วยสะอื้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทั้งวันเอ่อล้นทะลักออกมาอาบแก้ม"หุบปากซะ!" ภาคินตวาดลั่นด้วยคว
รอยบาปหยาดน้ำตา 01
เสียงเปียโนคลาสสิกที่บรรเลงคลออยู่ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมืองหลวง ดังสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงระฆังจากหอคอยโบสถ์โบราณ ทว่าสำหรับ พิมพ์พิชชา แล้ว ท่วงทำนองอันแสนรื่นเริงเหล่านั้นกลับฟังดูคล้ายเสียงย่ำฆ้องประหารชีวิตที่ดังกระหน่ำอยู่ภายในโสตประสาท เธอยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับนับร้อยดวงที่สาดส่องลงมา ราวกับต้องการประจานความพ่ายแพ้และหยาดน้ำตาที่ถูกกลืนหายลงไปในลำคอชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ดีไซน์สั่งตัดพิเศษจากห้องเสื้อชั้นนำ แนบกระชับกับเรือนร่างอรชร ขับเน้นทรวดทรงให้ดูงดงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ทว่าหญิงสาวผู้สวมใส่มันกลับรู้สึกราวกับกำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่ทั้งหนักอึ้งและเย็นยะเยือก ใบหน้ารูปไข่ที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีตกลับซีดเซียวไร้เลือดฝาด ดวงตากลมโตคู่สวยเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส จับจ้องอยู่เพียงแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผู้ยืนเคียงข้าง—สามีตามกฎหมายและสามีในนามของเธอในค่ำคืนนี้ภาคินทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ชายหนุ่มผู้กุมกลไกทางเศรษฐกิจและอำนาจมืดครึ่งค่อนประเทศ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับเทพบุตรกรีกสล
