INICIAR SESIÓNBiblioteca
Buscar
วาตานิช
Author
Novelas de วาตานิช
พันธะร้ายบำเรอแค้น
หนี้แปดสิบล้านที่พ่อเธอทิ้งไว้... ต้องชดใช้ด้วยร่างกายและหยาดน้ำตา
En curso · 6 vistas
Leer
Chapter: Chapter 05
เนื้อผ้าเนียนลื่นแนบสนิทไปกับทรวดทรงองค์เอวอ้อนแอ้น ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดสลัว เธอรีบคว้าเสื้อคลุมผ้าซาตินตัวยาวมาสวมทับอีกชั้น ผูกสายรัดเอวไว้อย่างแน่นหนาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อสร้างเกราะป้องกันบางๆ ให้กับตัวเองแกร๊ก...เสียงปลดล็อกประตูห้องน้ำดังขึ้นเบาๆ รินรดาก้าวเท้าเปล่าออกมาบนพรมขนนุ่มอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวดั่งกลองศึกภายในห้องนอนกว้าง แสงไฟดวงใหญ่ถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงโคมไฟหัวเตียงสีส้มสลัวที่ทอดเงายาวไปตามพื้นห้อง กลิ่นควันซิการ์และแอลกอฮอล์จางหายไปแล้ว แทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดของสบู่และไออุ่นภีมวัฒน์ไม่ได้นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์อีกต่อไป เขาสวมเพียงกางเกงขายาวผ้าฝ้ายสีเทาเข้มเนื้อดี ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นตึง แผ่นอกกว้างที่ประดับด้วยรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณสีข้างบ่งบอกถึงชีวิตที่ผ่านศึกอันตรายมาไม่น้อย หยดน้ำประปรายยังคงเกาะอยู่ตามไรผมสั้นระต้นคอ แสดงว่าเขาเพิ่งจัดการตัวเองในห้องน้ำอีกห้องหนึ่งเสร็จเช่นกันเขากำลังยืนหันหลังมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ ในมือถือแท็บเล็ตตรวจดูเอกสารบางอย่างอย่างตั้งใจ ท่วงท่าที่ดูส
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: Chapter 04
"ฉันไม่ใช่พ่อพระที่จะมานั่งรอให้อารมณ์ของเธอพร้อม" ภีมวัฒน์ก้าวประชิดตัวเธอในชั่วพริบตา มือหนาข้างหนึ่งคว้าเอวบางคอดกิ่วแล้วกระชากร่างของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกนุ่มหยุ่นกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่งดั่งหินผาของเขา"อ๊ะ!" รินรดาหลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ สองมือรีบดันแผงอกเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ทว่าเรี่ยวแรงของเธอกลับไม่อาจขยับร่างสูงใหญ่ตรงหน้าได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว"จำเอาไว้ให้ดี รินรดา" เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียนละเอียดจนร้อนวูบวาบ "เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง ไม่มีสิทธิ์ร้องขอ และไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธสิ่งที่ฉันต้องการ... หน้าที่ของเธอคือยอมรับมัน"มืออีกข้างของเขาสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมนุ่มสลวยด้านหลัง ล็อกท้ายทอยของเธอไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกอันดุดันจะฉกวูบลงมาครอบครองกลีบปากอิ่มอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดสัมผัสนั้นรุนแรงและป่าเถื่อนในคราแรก รสชาติของวิสกี้ชั้นดีผสมกลิ่นอายบุรุษเพศแผ่ซ่านเข้ามาในโพรงปาก รินรดาพยายามเบี่ยงหน้าหนีและเม้มปากแน่น ทว่าเขากลับใช้ฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ จนเธอเผลอร้องครางออกมา และนั่นคือจังหวะที
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: Chapter 03
หยาดน้ำหมึกสีดำขลับซึมลงบนเนื้อกระดาษอย่างเชื่องช้า ลายเซ็นของรินรดาที่สลักลงท้ายเอกสารสัญญาทาสทั้งสามฉบับสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ปลายปากกาทองคำในมือเธอหนักอึ้งราวกับแท่งเหล็กหลอม ทุกตัวอักษรที่ตวัดลงไปเปรียบเสมือนการตัดโซ่ตรวนแห่งอิสรภาพแล้วนำมาคล้องคอตัวเองไว้ด้วยมือของเธอเองภีมวัฒน์ยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นที่มุมปาก แววตาคู่คมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาอย่างไม่คิดจะปลอบประโลม เมื่อเธอวางปากกาลง เขาก็ดึงเอกสารกลับไปตรวจดูความเรียบร้อยอย่างไม่รีบร้อน"ดีมาก การตัดสินใจที่ฉลาดจะช่วยต่อลมหายใจให้แม่ของเธอได้อีกนาน" ชายหนุ่มเก็บเอกสารใส่แฟ้มหนังสีดำ ก่อนจะหันไปสั่งการการ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู "วิทย์ จัดการประสานงานกับผู้อำนวยการโรงพยาบาล ให้ย้ายแม่ของรินรดาไปที่ห้องไอซียูพิเศษชั้นบนสุด สั่งยาและทีมแพทย์ที่ดีที่สุดเข้าไปดูแล อย่าให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่อย่างเดียว""รับทราบครับนาย" บอดี้การ์ดคนสนิทก้มศีรษะรับคำสั่งแล้วล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบรินรดาลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง อย่างน้อยที่สุด ลมหายใจของมารดาก็ปลอดภัยแล้วในตอนนี้ แม้ว่าร
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: Chapter 02
“แปดสิบล้านบาท ถ้าให้เธอทำงานงกๆ ไปจนแก่ตาย ชาตินี้ฉันก็ยังไม่ได้ทุนคืน” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มขาวเนียน แววตาของเขาไม่มีความปรานี มีเพียงความต้องการที่จะบดขยี้ “คนอย่างฉันไม่เคยทำธุรกิจที่ขาดทุน โดยเฉพาะกับสายเลือดของคนที่เคยหักหลังครอบครัวฉันจนแทบสิ้นเนื้อประดาตัวในอดีต”“คุณ...ต้องการอะไรกันแน่” รินรดาเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ปลายคางของเธอเจ็บแปลบจากแรงบีบที่ไม่มีการผ่อนปรน ร่างกายเริ่มสั่นเทิ้มด้วยความหวาดหวั่นที่ไม่อาจซ่อนมิดภีมวัฒน์มองแววตาตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนความถือดีเอาไว้แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วหัวแม่มือของเขาเลื่อนขึ้นไปแตะไล้ที่ริมฝีปากล่างของเธออย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าคุกคามจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง“ข้อเสนอของฉันง่ายมาก” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจ “เธอต้องมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของฉัน ยี่สิบสี่ชั่วโมงเต็ม ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ทำทุกอย่างตามที่ฉันสั่งโดยไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม ไม่ว่าจะในห้องทำงาน... หรือบนเตียงนอน”รินรดาเบิกตากว้าง เลือดในกายพลันเย็นเฉียบก่อนจะเดือดพล่า
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: Chapter 01
สายฝนยามค่ำคืนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย เม็ดฝนซัดสาดกระทบกระจกบานยักษ์จากพื้นจรดเพดานของเพนต์เฮาส์หรูชั้นที่สี่สิบแปด เสียงเปาะแปะคลอเคล้ากับเสียงฟ้าร้องคำรามต่ำในระยะไกล แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าคริสตัลสาดกระทบพื้นหินอ่อนสีดำขลับที่สะท้อนเงาทะมึน ขับเน้นให้บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางดูเย็นเยียบและชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดผสมผสานกับไอควันซิการ์จางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันไม่อาจช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของหญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องนี้ได้เลยรินรดา ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวมหึมา สองมือกำหมัดแน่นจนเล็บสั้นมนจิกเข้าเนื้อตัวเองจนเจ็บแสบ ลมหายใจแผ่วเบาสั่นไหวตามจังหวะชีพจรที่เต้นระรัวอยู่ในอก เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กับกระโปรงทรงสอบสีดำตัวเก่งที่เธอสวมใส่มาสมัครงานในตอนเช้า ดูไร้ค่าและเปราะบางเหลือเกินเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายในยามค่ำคืนบนโต๊ะตัวนั้น มีเอกสารสัญญาเงินกู้และตราสารหนี้สินมูลค่ารวมเกือบ แปดสิบล้านบาท วางแผ่หลาอยู่ ลายเซ็นอันคุ้นตาของบิดาที่หนีสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่สามวันก่อน คือหลักฐานชิ้นสำคัญท
Última actualización: 2026-11-09
รอยบาปหยาดน้ำตา
เรื่องราวของ พิมพ์พิชชา หญิงสาวผู้ต้องแต่งงานกับ ภาคิน ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เพื่อชดใช้ความผิดในอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่พี่ชายของเขาเสียชีวิต ซึ่งภาคินเชื่อฝังใจว่าเธอคือฆาตกร ทว่าแท้จริงแล้วทั้งหมดเป็นเกมการแก้แค้นที่เต็มไปด้วยอคติและการกลั่นแกล้ง โดยมี รมิดา หญิงสาวหน้าซื่อใจคดคอยยุยงและใส่ร้ายป้ายสี
ชีวิตแต่งงานของพิมพ์พิชชาจึงกลายเป็นขุมนรก เธอต้องทนรับการทำร้ายจิตใจ ถูกลดสถานะเป็นคนรับใช้ ถูกกลั่นแกล้ง และจุดแตกหักครั้งใหญ่คือการที่เธอตั้งครรภ์แต่กลับต้องแท้งลูก
เมื่อความอดทนมาถึงขีดสุด พิมพ์พิชชาจึงร่วมมือกับ กรณ์ เพื่อนสนิทและทนายความ วางแผนหลบหนีและสร้างสถานการณ์ให้เกิดเหตุไฟไหม้เพื่ออำพรางการตายของเธอ ทำให้ภาคินคิดว่าเธอเสียชีวิตไปแล้วในกองเพลิง
ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจทำให้ภาคินพยายามขุดคุ้ยหาความจริง จนกระทั่งพบหลักฐานจากกล้องวงจรปิดที่ชี้ชัดว่า รมิดา ต่างหากคือผู้ร้ายตัวจริงเมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นคนทำลายลูกและเมียรักด้วยมือคู่นี้ ภาคินก็สติหลุดกลายเป็นคนเสียสติ สั่งจับกุมรมิดาเข้าคุก และออกตามหาพิมพ์พิชชาทุกหนแห่งด้วยสภาพที่ย่ำแย่
พิมพ์พิชชาที่รอดชีวิตได้เปลี่ยนชื่อและเริ่มต้นชีวิตใหม่
En curso · 8 vistas
Leer
Chapter: 05
แสงแดดจ้าในช่วงบ่ายแก่ๆ ของฤดูร้อนสาดส่องลงมากระทบกับสนามหญ้ากว้างหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่จนไอร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมา ความร้อนระอุระดับนี้ทำให้ผู้คนปกติทั่วไปต่างรีบหลบเลี่ยงเข้าสู่ร่มเงาของตัวอาคารเพื่อหนีไอแดดที่แผดเผา ทว่าสำหรับ พิมพ์พิชชา แล้ว เธอกลับถูกบังคับให้ก้าวออกมายืนตากแดดอยู่กลางสนามหญ้าโล่งแจ้งตามคำสั่งอันไร้ความปรานีของสามีร่างบางในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายคุกเข่าลงบนพื้นหญ้าแห้งกรอบ พื้นดินแข็งกระด้างส่งไอความร้อนผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนหัวเข่าของเธอรู้สึกแสบร้อน ทันทีที่เข่าสัมผัสพื้น ดวงอาทิตย์ที่แผดแสงจ้าก็ทำหน้าที่ราวกับเตาหลอมโลหะ แสงแดดแผดเผาลงมาบนผิวขาวเนียนจนแสบผิว เม็ดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้าหวาน ไหลย้อยลงมาผสมกับคราบน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาด้วยความคับแค้นใจและความเจ็บปวดร้าวรานจากหน้าต่างห้องโถงชั้นสอง ภาคินยืนกอดอกมองลงมายังร่างที่คุกเข่าอยู่กลางแดดด้วยแววตานิ่งเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกสงสารหรือเวทนาใดๆ ภายในใจของเขามีเพียงความสะใจและความรู้สึกว่านี่คือการชดใช้ที่สาสมแล้วสำหรับคนผิดอย่างเธอ เพื่อให้เธอจดจำว่าอย่าได้บังอาจมาทำร้ายหรือรังแกใครในบ้านหลังนี้อีกข้างกายขอ
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: 04
คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอันน่าอึดอัดและเสียดสีหัวใจ เมื่อ รมิดา ก้าวเข้ามามีบทบาทเสมือนเป็น "คุณนาย" ของบ้านอย่างเต็มตัว เธอไม่ได้ปิดบังความเย่อหยิ่งและท่าทีจงเกลียดจงชังที่มีต่อพิมพ์พิชชาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับใช้ทุกโอกาสในการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหญิงสาวให้จมดิ่งลงไปอีกพิมพ์พิชชาถูกลดสถานะลงกลายเป็นคนรับใช้ภายในบ้านตามคำบัญชาของภาคิน หน้าที่การดูแลความสะอาด เตรียมอาหาร และจัดระเบียบข้าวของตกเป็นของเธอทั้งหมดช่วงบ่ายแก่ๆ แสงแดดจัดแผดเผาร้อนระอุ พิมพ์พิชชาในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายกำลังก้มหน้าก้มตาขัดถูพื้นหินอ่อนบริเวณโถงรับแขกด้วยความเหนื่อยล้า หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน ทว่าความเหนื่อยล้าทางกายยังไม่เจ็บปวดเท่ากับความร้าวรานในอกที่ต้องทนเห็นภาพบาดตาเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากริมสระว่ายน้ำด้านนอก ภาคินในชุดลำลองสบายๆ กำลังยืนอยู่ใกล้กับรมิดาที่สวมชุดว่ายน้ำเซ็กซี่อวดเรือนร่าง ชายหนุ่มยอมเสียเวลามายืนถือแก้วเครื่องดื่มและคอยใช้ผ้าขนหนูคลุมไหล่ให้หญิงสาวด้วยความเอาใจใส่ รอยยิ้มที่ภาคินมอบให้รมิดานั้น... เป็นรอยยิ้มที่พิมพ์พิชชาไม่เคยได้ร
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: 03
พิมพ์พิชชากัดริมฝีปากที่แห้งผากจนห่อเลือด เธอค่อยๆ ใช้มือยันพื้นพรมพยุงร่างอันไร้เรี่ยวแรงของตัวเองลุกขึ้นยืน ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักช้อนขึ้นมองหน้าสามีด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอไม่เอ่ยปากเถียง ไม่ร้องขอความเห็นใจ เพราะรู้ดีว่าทุกคำพูดของเธอไม่มีค่าอะไรในสายตาของเขาเลยสักนิด"ฉันจะไปจัดการเรื่องข้างล่าง..." พิมพ์พิชชาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าแทบไม่ได้ศัพท์"ไม่ต้องรีบไปไหนทั้งนั้น..." ภาคินขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ "เพราะวันนี้บ้านหลังนี้จะไม่ได้มีแค่เราสองคน... ฉันเชิญแขกคนสำคัญมาอยู่ร่วมชายคาด้วย"พิมพ์พิชชาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ แขกคนสำคัญ? งานแต่งงานเพิ่งผ่านไปแค่คืนเดียว เขากลับพาใครมาอยู่ที่บ้านหลังนี้อีก?ไม่ปล่อยให้เธอต้องสงสัยนานนัก ภาคินก็หันหลังเดินนำออกไปจากห้อง พิมพ์พิชชาจึงจำใจต้องเดินตามลงมายังชั้นล่างด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ทว่า เมื่อก้าวลงมาถึงห้องโถงใหญ่ด้านล่าง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก หัวใจที่เพิ่งชาด้านกลับกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวดร้าวรานร่างเพรียวบางในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงกำลังยื
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: 02
แรงผลักอันไร้ความปรานีทำให้ร่างบางเซถลาล้มลงไปกระแทกกับพื้นพรมหนานุ่ม ความเหนื่อยล้าจากการยืนต้อนรับแขกมาตลอดทั้งวัน ผสมผสานกับความเครียดสะสมและสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ ทำให้เธอรู้สึกวิงเวียนศีรษะคล้ายจะเป็นลมจนแทบลุกไม่ขึ้นภาคินก้าวตามเข้ามาติดๆ ร่างสูงใหญ่ยืนค้ำหัวเธออยู่เบื้องบน ดวงตาดำมืดสนิทคู่นั้นทอดมองลงมายังร่างที่นั่งกองอยู่กับพื้นราวกับเธอกลุ่มก้อนฝุ่นผงไร้ค่า นิ้วมือหนากระชากเนกไทสีดำสนิทออกจากคอเสื้อแล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปกระชากต้นแขนเรียวของเธอให้ลุกขึ้นยืนบังคับสบตา"คิดเหรอว่าการจัดฉากแต่งงานสวมหน้ากากนี่ จะทำให้เธอหลุดพ้นจากความผิดบาปที่เธอทำไว้?" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "เธอมันก็แค่ฆาตกรหน้าด้าน ที่ใช้มารยาและความน่าสงสารเอาตัวรอดจนได้ก้าวเข้ามาเหยียบในบ้านหลังนี้!""ฉันไม่ได้ทำ... ฉันไม่ได้เป็นคนฆ่าพี่ชายคุณนะภาคิน ทำไมคุณถึงไม่ยอมฟังความจริงบ้าง..." พิมพ์พิชชาพยายามเปล่งเสียงปฏิเสธ ทั้งที่ลำคอตีบตันไปด้วยสะอื้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทั้งวันเอ่อล้นทะลักออกมาอาบแก้ม"หุบปากซะ!" ภาคินตวาดลั่นด้วยคว
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: 01
เสียงเปียโนคลาสสิกที่บรรเลงคลออยู่ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมืองหลวง ดังสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงระฆังจากหอคอยโบสถ์โบราณ ทว่าสำหรับ พิมพ์พิชชา แล้ว ท่วงทำนองอันแสนรื่นเริงเหล่านั้นกลับฟังดูคล้ายเสียงย่ำฆ้องประหารชีวิตที่ดังกระหน่ำอยู่ภายในโสตประสาท เธอยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับนับร้อยดวงที่สาดส่องลงมา ราวกับต้องการประจานความพ่ายแพ้และหยาดน้ำตาที่ถูกกลืนหายลงไปในลำคอชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ดีไซน์สั่งตัดพิเศษจากห้องเสื้อชั้นนำ แนบกระชับกับเรือนร่างอรชร ขับเน้นทรวดทรงให้ดูงดงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ทว่าหญิงสาวผู้สวมใส่มันกลับรู้สึกราวกับกำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่ทั้งหนักอึ้งและเย็นยะเยือก ใบหน้ารูปไข่ที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีตกลับซีดเซียวไร้เลือดฝาด ดวงตากลมโตคู่สวยเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส จับจ้องอยู่เพียงแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผู้ยืนเคียงข้าง—สามีตามกฎหมายและสามีในนามของเธอในค่ำคืนนี้ภาคินทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ชายหนุ่มผู้กุมกลไกทางเศรษฐกิจและอำนาจมืดครึ่งค่อนประเทศ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับเทพบุตรกรีกสล
Última actualización: 2026-11-09
เมื่อประธานไร้ใจ...ต้องกลายเป็นหมาโบ้
"ในวันที่ฉันรักหมดหัวใจ... คุณบอกว่ามันคือหน้าที่ตามธุรกิจในวันที่ฉันหันหลังเดินจากไปอย่างเฉิดฉาย... คุณกลับคุกเข่าร้องไห้แทบขาดใจเพื่ออ้อนวอน"
En curso · 7 vistas
Leer
Chapter: 06
"อ้าว พราว มารอนานหรือยัง" อัคคีเอ่ยถามเสียงเรียบ"มาระยะหนึ่งแล้วค่ะ วันนี้คุณอัคคีพาลูกค้าคนสำคัญมาด้วยเหรอคะ" พราวฟ้าเบนสายตาไปที่มินตรา ยิ้มบางๆ ที่ดูห่างเหินส่งให้หญิงสาวตรงหน้ามินตรารีบปล่อยมือจากแขนของอัคคีทันที ทำท่าทางตื่นตระหนกและรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัดชวนให้คนมองรู้สึกเอ็นดู "อุ๊ย พราวฟ้า... ขอโทษด้วยนะคะที่มินมากับอัคคี พอดีอัคคีบ่นห่วงเรื่องงานดีไซน์โครงการใหม่ของมินน่ะค่ะ แล้วก็เหงาๆ ที่ต้องไปงานคนเดียว อัคคีเลยชวนมินมาด้วย หวังว่าพราวจะไม่โกรธมินนะคะ"คำพูดของมินตราดูอ่อนโยนและไร้เดียงสา ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับประกายความผู้ชนะพาดผ่านแวบหนึ่งอย่างจงใจให้พราวฟ้ารู้สึก"โกรธเหรอคะ? ทำไมพราวต้องโกรธด้วยล่ะคะ ในเมื่อคุณอัคคีบอกว่าพามาทำงาน" พราวฟ้าหมุนแก้วแชมเปญในมือช้าๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กระชับเฉียบคม "คุณมินตราเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ คงยังไม่ชินกับงานสังคมระดับนี้ที่มีแต่ผู้ใหญ่ระดับประเทศมารวมตัวกัน การมีคู่หมั้นของพราวคอยดูแลใกล้ชิดก็นับเป็นเรื่องสมควรแล้วค่ะ"คำว่า 'คู่หมั้นของพราว' และ 'ไม่ชินกับงานสังคมระดับนี้' ทำให้อัคคีขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ข
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: 05
โคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมาส่องแสงสว่างไสวสะท้อนกับพื้นหินอ่อนขัดเงาของห้องบอลรูมโรงแรมหรูระดับห้าดาว เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาคลอเคล้ากับเสียงพูดคุยของเหล่าแขกเหรื่อในชุดราตรีหรูหราและสูทสากลระดับพรีเมียม งานกาล่าการกุศลของสมาคมพัฒนาสตรีในค่ำคืนนี้คราคร่ำไปด้วยบุคคลชั้นสูงในวงการธุรกิจและเซเลบริตี้ชื่อดังท่ามกลางผู้คนมากมาย ร่างระหงของ 'พราวฟ้า' ยืนโดดเด่นสะดุดตาในชุดราตรีผ้าไหมชีฟองสีเขียวเข้มระยิบระยับขับผิวขาวผ่อง ตัวเดรสเข้ารูปทิ้งตัวยาวกรอมเท้าผ่าสูงด้านข้างเผยให้เห็นเรียวขาเพรียวสวย ยามที่เธอขยับกาย แสงระยิบระยับบนเนื้อผ้าทำให้เธอคล้ายกับเทพธิดาแห่งท้องทะเลลึกที่งดงามและเปี่ยมด้วยอำนาจ ดวงตาคมเฉี่ยวแต่งแต้มอย่างเฉียบขาด ริมฝีปากอิ่มสีแดงหรูหราทำหน้าที่ส่งรอยยิ้มอันเป็นมิตรและสง่างามให้กับคู่ค้าทางธุรกิจที่เข้ามาร่วมทักทายเธอถือแก้วแชมเปญด้วยท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทว่าภายใต้ท่าทางที่สงบและมั่นใจนั้น ในหัวใจของพราวฟ้ากลับหนาวเหน็บและเปลี่ยวเหงาอย่างถึงที่สุดเธอมางานนี้เพียงลำพัง..หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนที่อัคคีทิ้งเธอไปหามินตรา เขากลับมาที่เพนต์เฮ้าส์เกือบเช้าโดยไม
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: 04
"พราว มินตราเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เธอไม่มีใครที่นี่ และเธอเคยมีปมวัยเด็กที่ฝังใจกับความมืดและเสียงฟ้าร้อง เธอตื่นตระหนกจนคุยไม่รู้เรื่องแล้ว เธออาจจะช็อกไปก็ได้" อัคคีเอ่ยเสียงเข้มคล้ายตำหนิ "เธอจะใจแคบเกินไปหรือเปล่า เรื่องฉลองครบรอบหมั้นหมายจะฉลองวันไหนก็ได้ แต่ความปลอดภัยของคนคนหนึ่งมันรอไม่ได้"ใจแคบงั้นเหรอ?คำพูดนั้นกรีดลึกลงในใจพราวฟ้าราวกับมีใบมีดคมกริบมากรีดเฉือน เธอใจเย็นและอดทนมาตลอดสามปี ยอมมองข้ามข่าวลือและพฤติกรรมละเลยของเขา ทว่าในวันพิเศษที่มีเพียงปีละครั้ง เขากลับเลือกที่จะทิ้งเธอไปหาผู้หญิงคนอื่นเพียงเพราะไฟดับและคำลวงที่แสนอ่อนแอ"ถ้าคุณเป็นห่วงมินตราขนาดนั้น ส่งคนขับรถหรือช่างไฟของบริษัทไปดูแลไม่ได้เหรอคะ? ทำไมต้องเป็นคุณที่ต้องวิ่งโร่ไปหาเธอในคืนพายุตกแบบนี้ด้วย" พราวฟ้าถามกลับ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือแต่ดวงตายังคงมองตรงอย่างดื้อดึง"พราว! อย่าทำตัวงี่เง่าไร้สาระได้ไหม!" อัคคีตวาดเสียงกร้าวด้วยความหงุดหงิด "มินตรากลัวจนไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เฉพาคนแปลกหน้า เธอต้องการผม! เธอเป็นคนอ่อนไหว ไม่ได้เข้มแข็งและดูแลตัวเองได้เก่งเหมือนเธอเสียหน่อย เลิกเอาเรื่องเล็กน้อยอย่า
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: 03
กลิ่นเทียนหอมอโรมากลิ่นลาเวนเดอร์และไม้จันทน์หอมโชยโชยอบอวลสร้างบรรยากาศผ่อนคลายภายในห้องรับประทานอาหารของเพนต์เฮ้าส์สุดหรู ค่ำคืนนี้โต๊ะอาหารหินอ่อนไม่ได้ถูกจัดวางด้วยอาหารไทยโบราณเหมือนเมื่อวาน หากแต่เป็นสเต็กเนื้อวากิวริบอายลายสวยระดับ A5 เคียงคู่กับไวน์แดงปีลึกที่ถูกรินเตรียมไว้ในแก้วคริสตัลสองใบวันนี้คือวันที่ 29 กรกฎาคม วันครบรอบการหมั้นหมายปีที่สามของเธอกับเขา'พราวฟ้า' ยืนตรวจเช็กความเรียบร้อยของตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องโถง เธอสวมเดรสเข้ารูปผ้าไหมซาตินคอถ่วงสีแดงสด เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนสวยและแผ่นหลังนวลละเอียด ชุดนี้โชว์สัดส่วนความเป็นหญิงอย่างชัดเจน ทันสมัยและเซ็กซี่อย่างมีระดับ ไม่มีความเชยหรือจืดชืดแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยถูกกรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมเฉียบขาด ริมฝีปากอิ่มสีแดงฉ่ำวาวสะท้อนแสงไฟเธอตั้งใจแต่งตัวชุดนี้เพื่อต้อนรับเขา เพราะอัคคีสัญญาไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วันก่อนว่า ค่ำคืนนี้เขาเคลียร์งานทุกอย่างเสร็จสิ้นและจะกลับมาร่วมมื้อค่ำครบรอบหมั้นหมายกับเธอที่บ้านเสียงประตูดิจิตอลล็อกดังขึ้นเป็นสัญญาณการมาเยือนของเจ้าของบ้าน พราวฟ้าคลี่ยิ้มกว้างด้วยความหวังที่ฟื้นกลับคืนมาในห
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: 02
การหมั้นหมายที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นการจับคู่ธุรกิจระหว่างตระกูลเลิศวิริยะกุลและวรเวชกุลเพื่อความมั่นคงของทั้งสองฝ่าย พราวฟ้ายอมรับข้อเสนอนี้ด้วยความยินดีเพราะลึกๆ แล้วเธอหลงรักอัคคีมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเคยหวังว่าความอ่อนโยน ความดี และความรักที่เธอมีให้จะสามารถทลายกำแพงน้ำแข็งในใจของเขาได้ทว่าสามปีผ่านไป กำแพงน้ำแข็งนั้นกลับหนาทึบและเย็นเยียบกว่าเดิม"พราวเข้าใจแล้วค่ะ" พราวฟ้าตอบกลับสั้นๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงนิ่งสงบจนยากจะเดาอารมณ์ "งั้นเดี๋ยวพราวให้ป้าอิ่มเก็บโต๊ะเลยแล้วกันนะคะ""อืม" อัคคีตอบรับสั้นๆ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับ "พรุ่งนี้ตอนค่ำมีงานกาล่าการกุศลของสมาคมพัฒนาสตรี เธอเตรียมชุดไว้หรือยัง""เตรียมเรียบร้อยแล้วค่ะ พราวเลือกชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มให้เข้ากับสูทของคุณอัคคี""ดี" อัคคีเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของเขาโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอ "ผมเหนื่อยมาก ขอตัวไปพักผ่อนก่อน เธอเองก็นอนซะเถอะ"พราวฟ้ายืนมองแผ่นหลังกว้างใต้เสื้อเชิ้ตที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งประตูห้องนอนบานใหญ่ปิดลงอย่างเงียบงัน ความรู้สึกหน่วงที่หน้าอกข้างซ้ายแล่นริ้วขึ
Última actualización: 2026-11-09
Chapter: 01
แสงไฟสีวอร์มไวท์จากโคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อนสีขาวนวล อาหารไทยร่วมสมัยสามสี่อย่างถูกจัดวางอย่างประณีตบนจานเซรามิกเนื้อดี กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแกงรัญจวนและผัดสามเหม็นสูตรโบราณโชยอวลอยู่ในอากาศ ทว่าความเงียบสงัดที่ปกคลุมห้องชุดสุดหรูขนาดสามร้อยตารางเมตรใจกลางเมืองกลับทำให้อาหารเหล่านั้นดูจืดชืดลงไปในพริบตาหญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสผ้าซาตินสายเดี่ยวสีแชมเปญทองยาวกรอมเท้ายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร เส้นผมยาวลอนสีน้ำตาลเข้มพาดผ่านแผ่นหลังเนียนละเอียด ดวงตกลมหงส์คู่สวยมองจ้องไปยังนาฬิกาแขวนผนังเรือนหรู เข็มสั้นชี้เลยเลขสิบเอ็ดไปแล้ว และเข็มยาวกำลังจะมาบรรจบที่เลขสิบสองเกือบเที่ยงคืน..'พราวฟ้า เลิศวิริยะกุล' ถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีตไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความล้าและรอยหม่นแสงในดวงตาคู่คมคู่เฉี่ยวของเธอเท่านั้น ตลอดสามปีที่ผ่านมาในฐานะ 'คู่หมั้น' ของผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในวงการอสังหาริมทรัพย์ การรอคอยกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเธอไปเสียแล้วพราวฟ้ายกมือขึ้นลูบแหวนหมั้นเพชรน้ำงามขนาดสี่กะรัตบนนิ้วนางข้
Última actualización: 2026-11-09
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
Cargando...
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
