20-ลอนดอน

เครื่องบินส่วนตัวขนาดกลางแลนดิ้งลงสู่รันเวย์ สนามบินฮีธโธรว์ กรุงลอนดอน อย่างนุ่มนวล... หลังจากแวะพักเติมน้ำมันที่มัสกัต ประเทศโอมาน รวมระยะเวลาการบินยาวนานกว่าสิบห้าชั่วโมง

และตลอดสิบห้าชั่วโมงอันยาวนานนั้น ลูน่าต้องข่มตาอดทนกับความโสมมและตัณหาอันบ้าคลั่งของไซรัสอย่างถึงที่สุด...

ทันทีที่เรียวขาบางก้าวลงจากเครื่องบิน หญิงสาวก็ไม่แม้แต่จะเฉียดก้าวเข้าใกล้ชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีตามกฎหมาย เธอก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างาม ดุจหงส์พยศที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร ตรงไปแทรกตัวนั่งบนเบาะหลังของรถยนต์คันหรูที่มารอรับอย่างเงียบเชียบ

ไซรัสทำได้เพียงจ้องมองตามแผ่นหลังบางที่หยิ่งทะนงนั้นไป พลางขบกรามแน่นจนเป็นสันขากรรไกรเด่นชัด... ไม่ว่าเขาจะพยายามบีบบังคับหรือแสดงอำนาจใส่เธอมากแค่ไหน ลูน่าก็ไม่เคยชายตาหันกลับมาสนใจเขาเลยสักครั้ง

บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบสงัดดั่งเมืองร้าง ยามที่รถยนต์คันหรูแล่นเลียบผ่านถนนมุ่งหน้าไปยังบ้านพักของตระกูลเดสมอนด์ ในย่านเบลเกรเวีย (Belgravia) กรุงลอนดอน ไซรัสจึงเอ่ยทำลายความเงียบงันขึ้นมา

“งานเลี้ยงครั้งนี้... บริษัทแอลวันเพิ่งเปิดตัวในลอนดอน คงจะมีเส้นสายและอิทธิพลที่นี่อยู่พอตัว... ฉันไม่แน่ใจนักว่าไอ้ดาริส มันจะรู้เรื่องนี้หรือยัง”

เขาเอ่ยขึ้นอย่างเป็นการเป็นงาน เพื่อทำลายความเงียบอันชวนอึดอัด ไซรัสรู้ดีว่าการจะทำให้ริมฝีปากสวยนั้นยอมปริปากพูดคุยกับเขาได้ มีเพียงเรื่องงานเท่านั้น

ลูน่ายังคงทอดสายตามองออกไปนอกกระจกรถ เอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์

“ค่ะ”

ไซรัสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นโทสะที่พุ่งสูง จากอาการเมินเฉยเย็นชาของเธอ

“เพราะในงาน... ฉันต้องขอให้เธอช่วยพูดคุยกับซีอีโอแอลวัน และฉันไม่มั่นใจว่าดาริส... คิดจะใช้โอกาสนี้เข้าหาเธอยังไง”

ลูน่าตวัดสายตากลับมามองเขา นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเรียบเฉยดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น

“แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไงล่ะคะ?” เธอเอ่ยถาม ราวกับอ่านแผนการในใจของเขาออกทั้งหมด

ไซรัสเหยียดยิ้มร้ายกาจ ความคิดวิปริตบิดเบี้ยวผุดขึ้นมาในหัว... เขาอยากจะสัมผัสอารมณ์หึงหวงเธอจนแทบคุ้มคลั่ง ยามที่เรือนร่างและเสน่ห์ของเธอเป็นที่ปรารถนาของชายอื่น ทว่าสุดท้ายแล้ว มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของและได้ครอบครองเธอ

“เล่นเป็นเพื่อนกับพี่ชายฉันหน่อยสิ... ฉันอยากรู้นักว่าอย่างเธอ จะมีเสน่ห์ให้ดาริสมันหลงหัวปักหัวปำได้แค่ไหน”

ไซรัสเอ่ยพลางเอียงหน้า กวาดสายตาคมกริบสีฟ้ามองลูน่าตั้งแต่เรือนผมจดปลายเท้าอย่างจาบจ้วงและเปิดเผย

ลูน่าพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเย็นชาและไร้ซึ่งความแยแส

“ได้ค่ะ... ตามคำสั่ง”

เธอเอ่ยตอบเพียงแค่นั้น... และนี่คงเป็นเรื่องเดียวที่เธอยอมทำตามคำสั่งของเขา... การเล่นละครในงานสังคม เพื่อจุดประสงค์บางอย่างที่เขาไม่มีวันคาดคิด

รถยนต์คันหรูแล่นผ่านประตูเหล็กดัดสไตล์ยุโรปคลาสสิก เข้าสู่อาณาเขตคฤหาสน์หรูหราตระการตาใจกลางย่านเบลเกรเวีย ย่านมหาเศรษฐีอันทรงอิทธิพลแห่งกรุงลอนดอน

ทันทีที่รถจอดนิ่งสนิท ลูน่าก็ก้าวลงมาจากเบาะหลัง สะกิดเท้านำเรือนร่างสง่าก้าวเข้าสู่ภายในตัวคฤหาสน์ไปอย่างเรียบเฉย โดยไม่แม้แต่จะเหลียวสายตากลับมามองชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีเลยแม้แต่น้อย

ไซรัสทำได้เพียงทอดสายตามมองตามแผ่นหลังบางอันหยิ่งพยศนั้นด้วยนัยน์ตาสีฟ้าคมกริบที่ฉายแววดุดันขึ้น ก่อนจะตวัดสายตากลับมาเอ่ยสั่งบอดี้การ์ดมือขวาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ฟีนิกซ์... จับตาดูคุณนายอย่าให้คลาดสายตาแม้แต่ก้าวเดียว... นายเป็นคนเดียวที่ฉันอนุญาตให้เข้าใกล้เมียของฉัน”

น้ำเสียงเผด็จการตอกย้ำชัดเจนถึงความระแวงและความเป็นเจ้าของอันป่าเถื่อน

“ครับ... นายท่าน”

ฟีนิกซ์ค้อมศีรษะลงรับคำสั่งเสียงเรียบ ก่อนที่ไซรัสจะหมุนตัวเดินผละไปยังห้องนอนส่วนตัวของตนเอง

บอดี้การ์ดหนุ่มสืบเท้าก้าวตามทิศทางที่ลูน่าเดินหายไปทันที ก่อนจะไปหยุดยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหน้าบานประตูห้องนอนของคุณนายเดสมอนด์อย่างนิ่งสงบดั่งเช่นทุกครั้ง

ทว่าในอกของฟีนิกซ์กลับเต็มไปด้วยความกดดัน... เพราะในงานเลี้ยงเปิดตัวบริษัทแอลวันที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า เขามีหน้าที่ต้องประกบติดคุณนายเดสมอนด์อยู่ไม่ห่างตามคำสั่งของเจ้านาย... โดยที่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า งานเลี้ยงต้อนรับในค่ำคืนนี้ กำลังจะกลายเป็นเวทีเปิดฉากสงครามประสาทครั้งใหญ่ที่จะสั่นคลอนอาณาจักรเดสมอนด์ไปตลอดกาล

.

ทางด้านเชียงใหม่...

ท่ามกลางสายหมอกบางเบาและลมหนาวอันเงียบสงบบนยอดดอยสูงนับหนึ่ง เซมัสและนีน่าได้เดินทางมาถึงวิลล่าบ้านพักตากอากาศอันซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผืนป่า หากมองจากภายนอกที่ไม่คุ้นเคย บ้านหลังนี้คงดูไม่ต่างจากวิลล่าร้างบนดอยอันเงียบเหงา ทว่าแท้จริงแล้วที่นี่คือบ้านเกิดของมารดาของลูน่า พื้นที่อันเต็มไปด้วยความทรงจำที่บิดาของเธอเคยซื้อไว้ให้ตาและยายได้อยู่อาศัยอย่างเป็นสุข

ทว่าบัดนี้... วิลล่าลับแห่งนี้กลับได้รับการอารักขาอย่างเข้มงวดสูงสุด

ตลอดทางขึ้นดอยไปจนถึงหน้าประตูบ้าน ถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มทหารรับจ้างฝีมือดีที่ตระกูล ‘จิณณ์วรา’ ว่าจ้างมาเพื่อคอยดูแลคุ้มกันความปลอดภัยอย่างรัดกุม ภายในบ้านมี ‘จินดา’ หัวหน้าแม่บ้านวัยกลางคนผู้ซื่อสัตย์ และ ‘เก่ง’ ลูกชายวัยสิบแปดปีคอยดูแลความเรียบร้อย นีน่าที่เคยอยู่อย่างหวาดระแวงในคฤหาสน์เดสมอนด์ บัดนี้ได้กลับมารู้สึกปลอดภัยและช่วยงานแม่จินดาอยู่ในครัวด้วยความสุขใจ

ส่วนเซมัสตัวน้อย... ก็มีนับหนึ่งคอยเฝ้าดูแลอุ้มชูด้วยความรักดั่งลูกแท้ๆ

ยามสายของวัน... แสงแดดอ่อนๆ ส่องทะลุลงมายังเรือนกระจกทรงโดมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้ไทยนานาพรรณ บนโต๊ะไม้กลางสวนดอกไม้ที่จัดไว้สำหรับนั่งจิบชาและรับประทานอาหาร นับหนึ่งกำลังนั่งเคียงข้างเซมัส จับมือเล็กๆ ปัดพู่กันระบายสีลงบนแผ่นกระดาษอย่างอ่อนโยน ละมุนละม่อม

เด็กชายตัวน้อยหยุดมือที่ถือพู่กัน หันใบหน้าจิ้มลิ้มกลับมามองนับหนึ่ง นัยน์ตาคู่สวยใสแจ๋วแป๋วทอดมองเขาอย่างออดอ้อน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงอ้อแอ้

"น้าฮับ... หม่ามี้... ไหน"

คำถามบริสุทธิ์จากปากเด็กน้อยทำให้นับหนึ่งชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาอันแสนอ่อนโยนคลายออกบนริมฝีปาก ทว่านัยน์ตาคู่สวยกลับไหววูบด้วยกระแสความห่วงหาและคิดถึงคนรักที่อยู่ไกลถึงลอนดอน... ความโหยหาที่อัดแน่นอยู่ในอกของชายหนุ่มไม่ได้น้อยไปกว่าเด็กชายในอ้อมแขนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

นับหนึ่งยื่นมือไปลูบเรือนผมนุ่มของเซมัสเบาๆ เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟังเพื่อประโลมใจ

“เดี๋ยวหม่ามี้ก็มาครับ... รออยู่กับน้าหนึ่งก่อนนะครับเด็กดี”

เซมัสพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย รอยยิ้มร่าเริงบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม ก่อนที่เด็กน้อยจะหันกลับไปหัวเราะร่าและตั้งหน้าตั้งตาจิ้มสีระบายภาพตรงหน้าต่ออย่างใจจดใจจ่อ... โดยมีนับหนึ่งคอยกอดประคองร่างน้อยเอาไว้ด้วยความรักหมดหัวใจ พร้อมกับส่งกระแสจิตอธิษฐานผ่านทิวเขาเมืองเหนือ ไปถึงหงส์พยศที่กำลังเผชิญหน้ากับอสูรร้ายอยู่ที่ลอนดอนในเวลานี้

          กรับ... กรับ...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าสุขุมดังขึ้นกระทบพื้นภายในเรือนกระจกทรงโดม...

เพียงแค่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวอันแปลกแยก นับหนึ่งก็ผุดลุกขึ้นตอบสนองด้วยสัญชาตญาณความหวาดระแวงทันที ฝ่ามือหนากระชับรวบตัวเซมัสเข้ามาสวมกอดไว้ในอ้อมอกแน่น นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองไปทางต้นเสียงด้วยแววตาตื่นตระหนกที่ยังสลักลึกจากฝันร้ายในคฤหาสน์เดสมอนด์

ตรีภพชะงักฝีเท้าลงทันทีที่เห็นปฏิกิริยาอันไวต่อสิ่งกระตุ้นของชายหนุ่ม ชายอายุราว38 ทอดสายตามองภาพนั้นด้วยความสงสารจับใจ ก่อนจะจุดรอยยิ้มบางเบาอันแสนอบอุ่นเพื่อคลายบรรยากาศตึงเครียด

“ดูเหมือนว่า... คุณนับหนึ่งคงจะลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่ในคฤหาสน์เดสมอนด์แล้ว แต่เป็นวิลล่าลับของตระกูลจิณณ์วราครับ”

นับหนึ่งค่อยๆ คลายวงแขนที่กอดเด็กน้อยออกทีละนิด ยามที่ตั้งสติได้ว่าตนเองปลอดภัยแล้ว ชายหนุ่มหลุบสายตาลงมองเด็กชายตัวน้อยที่กำลังจ้องมองเขาและตรีภพสลับกันไปมาด้วยแววตาไร้เดียงสา

“ขอโทษครับ...” นับหนึ่งเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ร่องรอยความหวาดระแวงยังคงตกค้างอยู่ในแววตา

ตรีภพสืบเท้าก้าวเข้าไปใกล้ทั้งสองคนมากขึ้น ทอดสายตามองเด็กน้อยในอ้อมแขนของนับหนึ่งด้วยความฉงนใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา

“คิดไม่ถึงเลยนะครับ... ว่าคุณจะยอมรับและดูแล 'ลูกเสือลูกตะเข้' ตัวน้อยคนนี้ได้ขนาดนี้...”