24-คำเตือน

หลังจากงานเลี้ยงจบลงและไซรัสออกคำสั่งเด็ดขาดให้ฟีนิกซ์เตรียมการส่งคุณนายแห่งเดสมอนด์เดินทางกลับประเทศไทย ทั้งคู่ก็ก้าวกลับเข้าสู่คฤหาสน์หรูหราในย่านเบลเกรเวีย ทว่าลูน่ากลับปิดปากเงียบ ไร้ซึ่งถ้อยคำเอื้อนเอ่ยใดๆ เธอสืบเท้าก้าวขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ทันทีเพื่อเก็บข้าวของส่วนตัวลงกระเป๋าอย่างสงบ

โดยมีไซรัสเดินตามหลังมาติดๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบกริบยืนกอดอกพิงกรอบประตู นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบจ้องมองเรือนร่างระหงที่หมุนตัวเก็บเสื้อผ้าอย่างใจเย็น

“เธอคงจะดีใจมากสินะ... ที่จะได้อยู่ห่างจากสายตาฉัน...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเชือดเฉือน ทว่านัยน์ตากลับจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของภรรยาสาว “แต่มันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น... รู้ใช่ไหม?”

ไร้สัญญาณการตอบรับใดๆ จากร่างบางที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาเก็บของ นั่นยิ่งกระตุ้นโทสะลึกๆ ของมาเฟียหนุ่มให้ลุกโชน

ไซรัสสืบเท้าก้าวเข้าไปใกล้ ก่อนจะยื่นมือหนาไปคว้าจับเรียวแขนเล็กไว้แน่น บังคับให้เธอหยุดชะงักและหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าหล่อเหลาดุดันโน้มลงไปประชิดริมฝีปากกระจับ เอ่ยกระซิบเสียงพร่าทว่าแฝงคำขู่เข็ญดุดันอย่างเปิดเผย

“อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น... เพราะฉะนั้นห้ามคิดหนี ไม่ว่าเธอจะหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะพลิกแผ่นดินตามหาเธอกลับมาอยู่ใต้อาณัติของฉันให้ได้... เข้าใจไหมลูน่า”

สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยหวานในระยะประชิด ก่อนจะหลุบมองริมฝีปากอิ่มสวยพลางลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ลูน่าเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส พยายามบิดข้อมือหนีจากพันธนาการ ทว่าไซรัสกลับยิ่งกระชับกำมือแน่นขึ้นไปอีก

“ปล่อย...” นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องสบตาเขาอย่างเย้ยหยัน “ขู่แบบนี้... ดูไม่มั่นใจในตัวเองเลยนะ หรือจริงๆ แล้ว... คุณกำลังกลัวว่าฉันจะหนีไปได้กันแน่?”

คำท้าทายนั้นทำเอาไซรัสขบสันกรามแน่นจนเป็นสันปูด ชายหนุ่มเหวี่ยงร่างบางระหงลงไปบนเตียงคิงไซส์สีขาวบริสุทธิ์ขนาดแปดฟุตอย่างแรง ก่อนจะทาบทับตามลงไปคร่อมร่างเธอไว้ทันที

“ฉันชอบจริงๆ เวลาที่เธอท้าทายฉัน... รู้ไหมลูน่า...”

ฝ่ามือหนาที่ว่างเว้นเลื่อนขึ้นไปลูบไล้ปรางแก้มเนียนอย่างหลงใหลและคลั่งไคล้ นัยน์ตาสีฟ้าทอแววหิวกระหายยามจ้องมองสตรีใต้ร่าง

“...มันทำให้ฉันแทบคลั่ง จนแทบอดใจไม่ไหว”

“ปล่อยนะ!!”

ลูน่าตวาดเสียงกร้าว สะบัดหน้าหนีและพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ทว่ากลับไม่อาจสั่นคลอนร่างสูงใหญ่ได้เลยแม้แต่น้อย ไซรัสเหยียดยิ้มร้ายกาจ ข่มอารมณ์ดิบเถื่อนในกายเอาไว้สุดกำลัง

“หึ... รู้ไหมลูน่าว่าทำไมฉันถึงยังไม่บังคับเธอ ทั้งที่ฉันอยากจะ...”ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูระหงด้วยน้ำเสียงพร่าพรั่น “...อยากจะขยี้เธอจะแย่...”

“ไซรัส!!” ลูน่าตวาดขัดขึ้นมาทันควัน “ฉันไม่อยากฟัง!!”

“หึ...”

มาเฟียหนุ่มแค่นยิ้มในลำคอ ก่อนจะยอมถอนกายลุกออกจากร่างบางอย่างอ้อยอิ่ง ทั้งที่เบื้องลึกในหัวใจไม่ได้อยากห่างกายเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ไซรัสหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้อง ก่อนจะชะงักฝีเท้า เหลียวมองใบหน้าสวยเพียงเสี้ยวหน้า

“รีบเก็บของซะ... ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ ฉันให้เวลาเธอแค่สิบห้านาที”

สิ้นเสียงคำสั่ง มาเฟียหนุ่มก็สืบเท้าเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ลูน่านอนหอบหายใจอยู่บนเตียง จ้องมองประตูบานใหญ่ด้วยความเคียดแค้นและความหวาดหวั่นจากเหตุการณ์เมื่อครู่

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ ยามที่รู้ว่าสถานการณ์ไม่ได้บานปลายจนเกินควบคุม ก่อนจะรีบผุดลุกขึ้นไปจัดการเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบเพื่อมุ่งหน้าสู่อิสรภาพที่เธอนับถอยหลังรอคอย

          .

          เสียงยางเครื่องบินส่วนตัวกระแทกพื้นรันเวย์สนามบินในประเทศไทยดังกึกก้อง... สัญญาณนับถอยหลังสู่แผนสลับตัวอันเหนือชั้นของตรีภพเริ่มทำงานในทันที

ขบวนรถตู้สีดำกันกระสุนเคลื่อนตัวออกจากสนามบินมุ่งหน้าไปตามเส้นทางกลับคฤหาสน์เดสมอนด์ ฟีนิกซ์นั่งเบาะหน้าข้างคนขับ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองกระจกมองข้างตลอดเวลา มือหนากำด้ามปืนสั้นข้างลำตัวแน่นตามสัญชาตญาณความระแวดระวัง ทว่าเมื่อรถเคลื่อนตัวผ่านโค้งอับสายตาใต้สะพานทางด่วน... ความวุ่นวายก็เปิดฉากขึ้น

โครม!!

รถ SUV สีดำดัดแปลงไร้ป้ายทะเบียนสองคันพุ่งเข้าเบียดแซงและปาดหน้าปิดล้อมขบวนรถอย่างรวดเร็วจนต้องหักหลบจนรถสะบัดและหยุดเคลื่อนตัวลง

ชายชุดดำนิรนามนับสิบคนในชุดยุทธวิธีพุ่งลงจากรถที่ตัดหน้าพร้อมระเบิดควันและอุปกรณ์ตัดสัญญาณ เสียงกระจกรถถูกทุบดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

“คุณนาย! ก้มต่ำไว้ครับ!”

ฟีนิกซ์ถีบประตูรถออกไปปลดเซฟตี้ปืน ยิงตอบโต้และใช้เรือนร่างสูงใหญ่เข้าบังกำบังลูน่าไว้สุดกำลัง บอดี้การ์ดมือหนึ่งของตระกูลเดสมอนด์ซัดคนร้ายร่วงลงไปสองคนด้วยทักษะการต่อสู้ระดับสูง

ทว่ากลุ่มคนร้ายกลับวางแผนมาอย่างแยบยลและไร้รอยต่อ หนึ่งในนั้นอาศัยจังหวะที่ควันเริ่มสลายและมุมอับสายตา แทรกตัวเข้าหาฟีนิกซ์จากด้านหลัง สันมือหนักหน่วงตอกเข้าที่จุดสลบตรงท้ายทอยและก้านสมองของบอดี้การ์ดหนุ่มอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี

“อั่ก!”

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นปราดเข้าสู่สมอง ร่างสูงใหญ่ของฟีนิกซ์เซทรุดลงกับพื้นคอนกรีต

“ค... คุณนาย...”

สติสัมปชัญญะค่อยๆ เลือนรางและพร่ามัว ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดเป็นสีดำสนิท นัยน์ตาสีเข้มที่กำลังจะปิดลงกลับทันได้เห็นเรือนร่างระหงของลูน่า... เธอไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้ดิ้นรน ทว่ากลับก้าวเท้าขึ้นไปบนรถของกลุ่มคนร้ายด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและเรียบเฉยอย่างยินดี

พรึ่บ...

ฟีนิกซ์แน่นิ่งไปบนพื้นถนน ทิ้งไว้เพียงร่องรอยคราบเลือด ปลอกกระสุน และรอยยางรถยนต์ที่ไหม้เกรียมบนถนน มุมกล้องวงจรปิดทุกตัวในบริเวณนั้นจับภาพเหตุการณ์ 'การลักพาตัวอันอุกอาจและป่าเถื่อน' เอาไว้ได้ทุกวินาทีอย่างสมบูรณ์แบบ... ภาพการต่อสู้ที่รุนแรงและร่างที่สลบไสลของฟีนิกซ์ จะกลายเป็นหลักฐานชั้นดีที่จะตบตาและลากไซรัสให้หลงทิศทางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ประตูรถตู้ทึบสีดำไร้ป้ายทะเบียนปิดลงพร้อมเสียงดังปึ้ง! ตัดขาดความวุ่นวายและความโกลาหลเบื้องนอกออกอย่างสมบูรณ์แบบ

ภายในห้องโดยสารอันเงียบสงบ ตรีภพนั่งรอคอยอยู่ก่อนแล้ว มือเรียวขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะค้อมศีรษะลงทำความเคารพสตรีตรงหน้าด้วยความนอบน้อมและจงรักภักดีสูงสุด

“ยินดีต้อนรับกลับครับ... คุณลูน่า”

ลูน่าพยักหน้ารับคำเบาๆ ใบหน้าสวยหวานไร้ซึ่งร่องรอยความตื่นตระหนก หญิงสาวล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูราคาแพงเครื่องที่ไซรัสเป็นคนมอบให้และแอบติดตั้งระบบติดตามตัว GPS แบบเรียลไทม์เอาไว้ขึ้นมาจากกระเป๋า ก่อนจะเลื่อนกระจกรถลงเล็กน้อย แล้วขว้างมันทิ้งออกไปนอกรถอย่างไม่ไยดี

เพล้ง!

เครื่องมือติดตามตัวกระแทกพื้นคอนกรีตแตกกระจายอยู่ไม่ไกลจากร่างสลบไสลของฟีนิกซ์... ลูน่าทอดสายตามองผ่านกระจกหลังรถเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยสั่งตรีภพด้วยน้ำเสียงเรียบราบ

“อย่าให้ฟีนิกซ์ตาย...”

นั่นคือความเมตตาที่มากที่สุดเท่าที่ผู้หญิงที่ถูกกักขังและย่ำยีมาตลอดสองปีจะมอบให้ได้... เพราะตลอดเวลาที่อยู่ในนรกเดสมอนด์ ฟีนิกซ์คือบอดี้การ์ดคนเดียวที่คอยคุ้มกันและให้เกียรติเธอเสมอมาโดยไม่เคยล่วงเกินเกินหน้าที่

และที่สำคัญไปกว่านั้น... เธอจำเป็นต้องเหลือพยานปากสำคัญที่รอดชีวิตเอาไว้ เพื่อให้เขาเป็นคนยืนยันภาพเหตุการณ์การถูกลักพาตัวต่อหน้าไซรัสด้วยตัวเอง แม้ว่ามันจะเป็นการเสี่ยงดวงว่าฟีนิกซ์จะจับสังเกตความผิดปกติในวินาทีสุดท้ายได้หรือไม่ก็ตาม

“รับทราบครับ... ผมให้ทีมแพทย์ฉุกเฉินของเราเตรียมสแตนด์บายเข้าพยาบาลเขาในอีกห้านาทีข้างหน้าเรียบร้อยแล้วครับ”

ตรีภพเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุขุมลุ่มลึก ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่ปลอดภัยจากการถูกแทรกแซง และตั๋วเดินทางให้แก่เธอ

“ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการทุกประการครับคุณลูน่า... คืนนี้ คุณจะได้เดินทางไปพบกับคุณนับหนึ่งและคุณหนูเซมัสตามที่ปรารถนาแล้วครับ”

ลูน่ารับโทรศัพท์เครื่องใหม่มาถือไว้ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยเย็นชาฉายแววไหววูบด้วยความตื้นตันใจยามได้ยินชื่อของคนรักและลูกชายตัวน้อย... รถตู้ทึบเร่งเครื่องทะยานทะลุความมืดมิดยามค่ำคืน