26-ความสุข

กลิ่นหอมกรุ่นของขาหมูพะโล้เคี่ยวจนเข้าเนื้อ ผสมผสานกับกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอของผัดผักบุ้งไฟแดงและไข่เจียวทรงเครื่องร้อนๆ อบอวลไปทั่วครัวกว้าง...

ลูน่าในชุดลำลองสบายๆ กำลังหมุนตัวขวักไขว่ทำหน้าที่แม่ครัวอย่างอารมณ์ดี โดยมีป้าจินดาคอยช่วยเตรียมถ้วยชามและเป็นลูกมืออยู่ข้างกาย...

ท่ามกลางสายตาอบอุ่นของนับหนึ่งที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูครัว ทอดสายตามองเรือนร่างระหงของคนรักด้วยความเอ็นดูและความรักที่เปี่ยมล้นอยู่ในอก

ป้าจินดาที่เห็นอาการตกอยู่ในพะวังรักของชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม ส่ายหน้าไปมาเบาๆ ก่อนจะแอบขยับเข้ามากระซิบกระซาบกับนับหนึ่งด้วยความเอ็นดู

“สายตาคุณนับหนึ่งนี่... หวานยิ่งกว่าน้ำพะโล้ในหม้อเสียอีกนะคะ ป้าเห็นแล้วล่ะอิจฉาคนหนุ่มสาวสมัยนี้จริงๆ”

นับหนึ่งคลี่ยิ้มเขินๆ ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ... ทว่าบรรยากาศความอบอุ่นยังไม่ทันคลายลง ‘เก่ง’ ลูกชายวัยยี่สิบของป้าจินดาที่เพิ่งกลับมาจากมหาวิทยาลัย ก็สืบเท้าก้าวพรวดพราดเข้ามาในครัว ชายหนุ่มวัยรุ่นถึงกับยืนตาค้าง ยามได้เห็นหญิงสาวแปลกหน้าผู้มีใบหน้างดงามหมดจดกำลังง่วนอยู่หน้าเตา

“โห... แม่! แม่หาลูกสะใภ้มาให้เก่งเหรอเนี่ย? สวยขนาดนี้เดี๋ยวคุณนายกลับมาก็โดนมองแรงเอาหรอกแม่!”

คำพูดไร้เดียงสาทำเอานับหนึ่งถึงกับคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าหล่อหวานตึงขึ้นมาทันที ร่างสูงสืบเท้าตรงเข้าไปโอบรวบเอวคอดกิ่วของลูน่าเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของทันควัน ป้าจินดาเห็นท่าไม่ดีก็รีบฟาดฝ่ามือเข้าที่แขนลูกชายจอมทะเล้นดัง เพี๊ยะ!

“เอ๊ะ! เจ้าลูกคนนี้นี่! จำคุณนายไม่ได้หรือไง?! เดี๋ยวก็โดนคุณนับหนึ่งดุเอาหรอก!”

เก่งถึงกับหน้าเสีย ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความผวา รีบยกมือขึ้นไหว้นอบน้อมใส่ลูน่าและนับหนึ่งทันที

“ส... สวัสดีครับคุณนาย... เอ่อ ขอโทษทีครับพี่หนึ่ง ผมไม่รู้จริงๆ ว่านี่คือคุณนายแฟนพี่หนึ่ง ผมจำหน้าคุณนายไม่ได้ครับ”

นับหนึ่งส่ายหน้าไปมา พลางชี้หน้าคาดโทษเด็กหนุ่มเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองลูน่าที่ยืนก้มหน้าหัวเราะเขาอยู่อย่างอารมณ์ดี

“หัวเราะอะไรครับ? ไม่ตลกเลยนะ... สวยจนเด็กในบ้านมาจีบแบบนี้”

ลูน่าอดยื่นมือไปหยิกแก้มเขาเบาๆ อย่างที่ชอบทำด้วยความเอ็นดู พร้อมรอยยิ้มหวาน

“หึงเหรอคะ?”

นับหนึ่งถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ปั้นหน้าดุก่อนจะยอมสารภาพตรงๆ

“หึงสิครับ... ทั้งหึงทั้งหวงเลย”

“อะแฮ่มๆๆ! โทษทีครับพี่ น้ำตาลติดคอ!” เก่งได้ทีแกล้งทำเป็นไอแห้งๆ แซวคู่รักตรงหน้า ทำเอาป้าจินดาต้องหยิกแขนลูกชายซ้ำอีกรอบด้วยความขบขัน

เสียงหัวเราะสดใสและบรรยากาศอันอบอุ่นดังก้องไปทั่วทั้งห้องครัว ก่อนที่ทุกคนจะช่วยกันยกสำรับอาหารไปจัดวางบนโต๊ะอาหารกินข้าวด้วยกัน... นีน่าที่กำลังนั่งเล่นกับเซมัสอยู่ใกล้ๆ ทอดสายตามองภาพนับหนึ่งและลูน่าที่ตักอาหารให้กันด้วยรอยยิ้มปิติ

บรรยากาศแห่งชีวิตจริงที่เต็มไปด้วยความรัก ความนุ่มนวล และเสียงหัวเราะชวนให้หัวใจฟูฟ่องเช่นนี้... มันช่างแตกต่างจากคฤหาสน์เดสมอนด์อันเยือกเย็นและอบอวลไปด้วยไฟโลกันตร์ราวฟ้ากับดินอย่างสิ้นเชิง

          มื้ออาหารยามค่ำคืนจบลงพร้อมเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่อบอวลไปทั่วทั้งบ้าน ลูน่าและนับหนึ่งช่วยกันพาเซมัสเข้าเข้านอน อ่านนิทานก่อนนอนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนเด็กชายตัวน้อยหลับปุ๋ยไปพร้อมความอบอุ่นที่ห่างหายไปนาน

กระทั่งทั้งสองก้าวเท้าเคียงคู่กันเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่... ทันทีที่บานประตูปิดลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมบรรยากาศภายในห้องทันที

ชายหนุ่มและหญิงสาวต่างยืนก้มหน้า หันไปคนละทิศละทางด้วยความเขินอายที่แล่นริ้วขึ้นมาจนแก้มร้อนผ่าว อาจเป็นเพราะนี่คือคืนแรกที่พวกเขาจะได้นอนหลับเคียงข้างกันและตื่นขึ้นมาสบตากันในทุกๆ เช้า...

ภาพความฝันแสนหวานในวัยเยาว์สมัยที่ยังเป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัย ความฝันที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริงในอดีต บัดนี้กลับวางอยู่ตรงหน้า จนต่างคนต่างทำตัวไม่ถูกด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

“เอ่อ... ลูน่าไปอาบน้ำก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวหนึ่งอาบทีหลัง”

สรรพนาม ‘หนึ่ง’ ที่เคยใช้เรียกแทนตัวเองอย่างสนิทสนมหลุดออกจากปากชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ นำพาความทรงจำอันแสนหวานในวันวานให้หวนคืนกลับมาอีกครั้ง

ลูน่าเหลือบสายตาขึ้นมองเขา นวลแก้มใสขึ้นสีระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ แล้วรีบสืบเท้าก้าวหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยความเร่งรีบ

นับหนึ่งทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงนุ่ม มือหนายกขึ้นลูบหน้าอกตัวเองเบาๆ พยายามสะกดกักหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกให้สงบลง

“นับหนึ่งเอ๊ย... ใจเย็นๆ ไว้สิ”

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว ก่อนจะล้มตัวลงนอนแผ่หราอยู่บนเตียงกว้าง นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องเพดานห้อง ทว่าในสมองกลับเต็มไปด้วยภาพใบหน้าหวานและรอยยิ้มของลูน่า... รอยยิ้มที่เลือนหายไปนานจนเขาเผลอยิ้มตามออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“อยากกอดจัง...”

ชายหนุ่มเอ่ยพึมพำกับความเงียบยามค่ำคืนด้วยความโหยหา อ้อมกอดที่ปราศจากฝันร้าย ไร้ซึ่งรังสีแห่งอันตราย มีเพียงความรักอันบริสุทธิ์ของคนสองคนที่เฝ้ารอคอยกันและกันมานานหลายปี...

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างระหงของลูน่าที่ก้าวออกมาในชุดนอนเนื้อนุ่ม กลิ่นหอมกรุ่นของครีมอาบน้ำละมุนลอยมาเตะจมูก นับหนึ่งผุดลุกขึ้นนั่งทันที สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศยามที่แสงไฟสัวๆ บรรยากาศภายในห้องขับเน้นความงดงามและเสน่ห์อันอ่อนโยนของหญิงสาวให้เด่นชัดขึ้น

ลูน่าชะงักไปเล็กน้อยยามสบตากับคนรัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเจือความเขินอาย

“หนึ่ง... ไปอาบน้ำสิคะ”

นับหนึ่งยิ้มรับด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มสืบเท้าเดินเข้าไปหาลูน่าช้าๆ โดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ยื่นมือหนาไปจับมือเรียวของเธอมากุมไว้แน่น ก่อนจะประคองร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้หลวมๆ ซบใบหน้าลงกับไหล่ระหงพลางสูดกลิ่นหอมหวานอันคุ้นเคยด้วยความสุขใจที่สมบูรณ์แบบที่สุดในชีวิต

“ถ้าไม่ยอมไปอาบน้ำ... จะเนรเทศให้นอนข้างเตียงนะคะ”

ลูน่าแสร้งทำน้ำเสียงดุ ทว่านัยน์ตาคู่สวยกลับทอประกายความเอ็นดูและรักใคร่อย่างปิดไม่มิด นับหนึ่งมุดใบหน้าหล่อหวานลงกับลาดไหล่ระหงอย่างออดอ้อน ถูไถแก้มเนียนไปมาพลางส่งเสียงอู้อี้ในลำคอด้วยความออเซาะราวกับเด็กน้อยโหยหาอ้อมกอด

“อือ... ขอหนึ่งกอดต่ออีกแป๊บเดียวไม่ได้เหรอครับ?”

ลูน่าหลุดยิ้มละมุน ยื่นมือไปตีเข้าที่ท่อนแขนแกร่งเบาๆ ด้วยความรัก

“ไม่ได้ค่ะ... อย่าดื้อสิคะ เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จก็ได้กอดทั้งคืนแล้วนี่ไง... จะให้กอดจนเบื่อไปเลยดีไหมคะ?”

หญิงสาวหมุนเรือนร่างระหงกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ยื่นสองมือไปดันแผ่นหลังหนาของคนรักที่กำลังทำหน้างอแงให้ก้าวตรงไปยังหน้าประตูห้องน้ำ ทว่านับหนึ่งกลับชะงักฝีเท้า หันใบหน้าหล่อเหลาที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแพรวพราวและแววตาเป็นประกายมาสบประสานสายตากับเธอตรงๆ

“ก็ได้ครับ... แต่ถ้าอาบน้ำเสร็จแล้ว... ทำมากกว่ากอดได้ไหมครับ?”

คำถามตรงไปตรงมาแฝงความนัยลึกซึ้งทำเอาลูน่าถึงกับชะงัก นวลแก้มใสร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู หญิงสาวละล่ำละลักตวาดกลบเกลื่อนความเขินอาย

“ค... คนบ้า! เรื่องแบบนี้ใครเขามาเอ่ยปากขอกันเล่า!”

นับหนึ่งทอดสายตามองปฏิกิริยานั้นด้วยความรักใคร่และอบอุ่นหัวใจจนเปี่ยมล้น ชายหนุ่มคลี่ยิ้มแสนหวานเอ่ยประโยคเผด็จการแฝงความนุ่มนวลออกมาอย่างหยอกเย้า

“แสดงว่าอนุญาตแล้ว... ต่อไปนี้หนึ่งจะไม่เอ่ยปากขออีกแล้วนะ แต่จะทำตามใจตัวเองทันทีเลย”

พูดจบ ชายหนุ่มก็หัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความชื่นมื่น ก่อนจะรีบแทรกตัวเข้าห้องน้ำแล้วปิดบานประตูล็อกสลักลงทันที ไม่เปิดโอกาสให้ลูน่าได้เอื้อนเอ่ยโต้แย้งสิ่งใดได้อีก