10

ในอีกสองเดือนต่อมา คิมหันต์สังเกตุเห็นในตอนที่เขากลับจากทำงาน  บ้านของอวิกาหรืออดีตเรือนหอของเขาเปิดไฟ  มีเสียงพูดคุยดังเฮฮามาจากในบ้านเป็นระยะๆ 

เขาโทรหามารดาทันที  “แม่ให้ใครมาพักในบ้านอ้อมรึเปล่าครับ  ผมเห็นไฟเปิด” 

“บ้านยายอ้อม แม่จะให้ใครมาพักได้ไงลูกก็ถามแปลกๆ”  คุณมัญชุตาตอบกลับ

“อ้อมมาเหรอครับ”  ในเมื่อไม่ใช่คนอื่น ก็น่าจะเป็นเธอเองที่มา

“อ้อมมางานแต่งน้องเราน่ะ ตาสนแต่งกับเพื่อนสนิทเขา ยังไงเขาก็ต้องมา  ถ้าเสียงดังแล้วคิมรำคาญน้องกับเพื่อนๆ ก็มานอนตึกใหญ่นะลูก  นานๆ น้องมาที”  มารดาพูดไปอีกทาง

“เปล่าครับผมไม่ได้รำคาญ แค่แปลกใจ” 

เขารีบพูดแล้วขอตัววางสายจากมารดา  ชายหนุ่มทำได้แค่มองบ้านที่เปิดไฟสว่างอยู่แบบนั้น  เขารู้ว่าไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้นอีกแล้ว ไม่ว่าจะฐานะไหน

ดึกแล้วคิมหันต์อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า  เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังบ้านหลังข้างๆ เขาเห็นห้องนอนใหญ่เปิดไฟสว่าง  มีชายหญิงคู่หนึ่งยืนอิงแอบกันอยู่ที่ระเบียง  ท่าทางสนิทสนม ถึงแม้ไม่เห็นหน้าคนทั้งคู่ เขาก็คิดว่าฝ่ายหญิงน่าจะเป็นอวิกา แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอแต่งงานใหม่แล้ว  ใจที่เขาเคยคิดว่าทำใจได้ เริ่มไม่นิ่งและถามใครไม่ได้  เขาทำได้แค่ปิดม่านแล้วดับไฟนอน  นอนทั้งที่ใจร้อนรุ่ม

######################

“อย่าตากลมดึกนักนะมด  มันดึกแล้วจะมีน้ำค้าง”  ไอยเรศพูดกับภรรยาสาว  ที่กำลังตากลมเย็นสบาย

“ในห้องมันร้อนค่ะพี่ช้าง”  เธอพูด แต่ไอยเรศก็เห็นว่าเธอจ้องไปที่บ้านข้างๆ ตาไม่กระพริบ  พอบ้านนั้นปิดไฟพีรยาก็เด้งตัวผละออกห่างจากเขาทันที  ทั้งที่ตะกี้ยังซบอยู่ดีๆ 

“ห้องเปิดแอร์จนจะหนาวมันร้อนตรงไหนน่ะมด” 

เขาส่ายหน้าช้าๆ  พอจะรู้ว่าคนในบ้านหลังนั้นน่าจะเป็นอดีตสามีของอวิกา  และพีรยาคงจะแกล้งให้ผู้ชายคนนั้นเข้าใจผิดเป็นแน่

######################

อวิกายกห้องใหญ่ที่เคยเป็นห้องนอนเก่าของเธอและคิมหันต์ให้เพื่อนและสามีนอน  เพราะเธอไม่อยากกลับไปคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ 

หญิงสาวมองลูกที่หลับสนิทเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง  นึกถึงคำพูดของคุณมัญชุตาที่ว่าคิมหันต์อาจจะอยากเจอน้องเอื้อ  เธอแน่ใจว่าตนเองไม่เคยกีดกันไม่ให้เขาพบลูกเลย  แต่ถ้าเขาไม่มาเอง ก็ไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่จะต้องพาลูกไปพบพ่อ  อันที่จริงการได้พบหรือไม่พบ  อาจจะไม่ได้สำคัญอะไรเลยด้วยซ้ำ ในเมื่อเวลาที่เธอต้องการพ่อของลูกอยู่เคียงข้างที่สุด  เขาก็เลือกที่จะเดินไปจากเธอและลูก 

ผ่านมาแล้วสองปี เหมือนว่ายาวนานพอที่จะทำให้ความเสียใจมันลดไปเกือบหมด  แต่จริงๆ ไม่หรอก เธอรู้ดีว่ามันไม่เคยหมดไปไหน  มันแค่ถูกกดลงไปจนลึกสุดใจเท่านั้นเอง