33

พีรยาเอาตัวอย่างผ้าล็อตใหม่จากโรงงานของไอยเรศมาให้อวิกาดูในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา

“ลายสวยมาก  ไม่เคยเห็นเลย”  อวิกาวิจารณ์

“เป็นลายที่ออกแบบใหม่น่ะ  จริงๆ มันเป็นลายผ้าที่ออกแบบส่งแบรนด์เสื้อนึงที่กทม. นี่เป็นลายที่เขาลูกค้าไม่เอา  พี่ช้างเลยลองสั่งทอขึ้นมาดู”  พีรยาอธิบาย 

อวิกามองอย่างพิจารณาว่ามันควรเอามาทำอะไร 

“ตัดเป็นชุดน่าจะสวยนะ  ชุดผ้าซิ่นไหมสำเร็จแบบล้านนา”  เธอพูด

“เราก็ว่าสวย  แต่ถ้าตัดเป็นชุดงานแกจะแตกไลน์มากไปรึเปล่า  มันงานยิบย่อยพอๆ กับงานทั้งหมดที่มีอยู่เลยนะ  แกจะมีเวลาให้ลูกไหม”  

พีรยาพูดอย่างเป็นห่วงทั้งเพื่อนและหลานสาว

“นั่นสิ  ฉันว่าช่วงนี้ก็รู้สึกเหนื่อยๆ”  อวิกาเห็นด้วย

“ฉันได้ข่าวว่าแกเลิกงานห้าทุ่มทุกวันเลยนี่  แล้วน้องเอื้อทำไง”  พีรยาถามอย่างสงสัย

“ก็อยู่กับพ่อเขาน่ะ” 

อวิกาตอบเธอหลบตาเพื่อน  สมองเธอยังหาทางออกจากความสัมพันธ์ที่แสนลำบากใจไม่ได้  เธอเองก็ไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่

“ตอนนี้แกมีความสุขไหมอ้อม”  คำถามของเพื่อนทำให้หญิงสาวนิ่งงัน

“ถ้าแกรู้ตัวเองว่าเริ่มใหม่กับเขาไม่ได้  ลืมอดีตไม่ได้จะทำให้ตัวเองเจ็บแบบนี้ทำไม”  พีรยาพูดต่อ

“ฉันลืมไม่ได้  ทุกครั้งที่มองหน้าลูกฉันก็ยิ่งไม่ลืมสิ่งที่เขาเคยทำไว้”  อวิกาน้ำตาคลอ

“ฉันรู้ว่าคนเราหมดรักกันได้  การที่ใครจะเป็นฝ่ายหมดรักก่อนมันไม่ใช่ความผิด  ในเมื่อเขาก็บอกฉันตรงๆ ไม่ได้ทู่ซี้อยู่กันต่อไป  แต่ฉันทำใจไม่ได้”  อวิกาสารภาพ

          “แกไม่ผิดที่ทำใจไม่ได้  ไม่ผิดที่ลืมไม่ได้ แต่ก็ไม่ถูกถ้าจะดึงกันไว้แบบนี้  ฉันรู้ว่าแกเองก็สะใจแปบเดียวเวลาหมอคิมเขาทรมานใจเหมือนที่แกเคยเป็น” 

พีรยาพูดอย่างคนนอกที่มองเรื่องราวได้ทะลุปรุโปร่ง หญิงสาวพูดต่อว่า

“ตอนนี้แกอาจจะยื้อเวลาไปได้เรื่อยๆ ความจริงฉันว่าถ้าแกจะอยู่แบบนี้ไปอีกสิบปีหมอคิมเขาก็คงยอม   แต่ฉันไม่เห็นด้วยว่าแกจะเอาตัวเองผูกไว้กับเขาทำไม” 

“ฉันทำผิดมากเลยใช่ไหม”  อวิกาถาม

“แกไม่ได้ผิดหรอกแต่อาจจะไม่ถูก ถ้าบอกว่าทำเพื่อลูก อยู่เพื่อลูก  แกคิดเหรอว่าน้องเอื้อจะไม่รู้สึกว่าพ่อไปทาง แม่ไปทาง”  พีรยาถาม

“ทางของแกมีแค่ลืมอดีตให้ได้แล้วเริ่มต้นใหม่กับเขา  ลืมทุกอย่างให้อภัยให้หมด   แต่ถ้าทำไม่ได้ก็ต่างคนต่างไป  ให้โอกาสตัวเองเริ่มต้นเถอะอ้อม” พีรยาพูด

อวิกาไม่เข้าใจตนเองเช่นกัน  ว่าจริงๆ แล้วเธอต้องการให้คิมหันต์ทำอะไรถึงจะสาสม  และเธอเองก็ไม่ได้มีความสุขจริงเวลาเห็นสีหน้าของเขาในยามที่เธอตอกกลับแรงๆ  หญิงสาวจึงเลือกที่จะพยายามไม่พบเขา   ใช้ชีวิตสวนทางกันตลอดในบ้านหลังเดียวกัน

“ฉันตัดสินใจแล้วมด   ฉันจะขอหย่า”