รางวัลของคนขยัน

 

ตอนที่ 15

รางวัลของคนขยัน

 

ยามเช้าของสำนักพัสตราภรณ์เงียบสงบกว่าทุกวัน ภายในเรือนปักผ้า เหล่านางกำนัลและช่างปักฝึกหัดต่างก้มหน้าทำงานอย่างเป็นระเบียบ เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงปลายพู่กันขีดเขียนลงบนกระดาษ กับเสียงกรรไกรตัดผ้าที่ดังเป็นครั้งคราว

หลิวเหมยนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ขัดมัน กำลังตรวจสอบบัญชีเบิกจ่ายผ้าไหมและด้ายปักอย่างละเอียด 

แม้จะเป็นงานที่ต้องใช้ความอดทนและการสังเกต แต่เธอกลับทำได้อย่างคล่องแคล่ว ตัวเลขทุกบรรทัดถูกตรวจทานซ้ำอย่างรอบคอบ ไม่มีสิ่งใดเล็ดลอดสายตาไปได้ง่าย ๆ

หลิวเหมยกำลังจะบันทึกยอดเบิกด้ายไหมทองลงในสมุดบัญชี แต่กลับมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นจากหน้าประตูดังขึ้นดึงดูดความสนใจเสียก่อน

“หัวหน้าผู้ควบคุมสำนักพัสตราภรณ์จ้าวมาถึงแล้ว”

เสียงประกาศทำให้ทุกคนรีบวางงาน ลุกขึ้นยืนเรียงแถวอย่างพร้อมเพรียง

จ้าวซ่างฝูก้าวเข้ามาในเรือนปักผ้า ด้านหลังมีนางกำนัลอาวุโสสองคนติดตามมาด้วย คนหนึ่งถือม้วนราชโองการประดับดิ้นทอง อีกคนถือถาดไม้ซึ่งคลุมด้วยผ้าไหมสีแดง

สายตาของจ้าวซ่างฝูหยุดลงที่หลิวเหมย ก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“หลิวเหมย วางพู่กันก่อน มาข้างหน้านี่”

หลิวเหมยวางพู่กันทันที ลุกขึ้นเดินออกจากแถว แล้วคุกเข่าถวายคำนับตามธรรมเนียม

“ผู้น้อยคารวะจ้าวซ่างฝูเจ้าค่ะ”

“ลุกขึ้นเถิด วันนี้ข้ามีเรื่องสำคัญจะประกาศ”

จ้าวซ่างฝูคลี่ม้วนผ้าในมือออก เสียงสนทนาทั้งหมดพลันเงียบลง

“นางกำนัลหลิวเหมยมีความสามารถโดดเด่น ขยันขันแข็งและเป็นผู้ละเอียดรอบคอบจนเป็นที่ประจักษ์ อีกทั้งยังปกป้องผลประโยชน์ของราชสำนักจากผู้คิดฉ้อฉล”

จ้าวซ่างฝูเว้นจังหวะเล็กน้อย 

“ด้วยความดีความชอบดังกล่าว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าแต่งตั้งหลิวเหมยเป็น 'นางกำนัลตัดเย็บชั้นกลางแห่งสำนักพัสตราภรณ์' พร้อมมอบสิทธิ์ถือครองกุญแจคลังผ้าชั้นใน และอนุญาตให้เข้าถึงห้องปักฉลองพระองค์ตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย”

สิ้นเสียงประกาศ เสียงแสดงความยินดีพลันดังขึ้นทั่วเรือน

“ยินดีกับแม่นางหลิวด้วย!”

“ฝีมือของนางสมควรได้รับตำแหน่งนี้แล้ว!”

หลิวเหมยประสานมือคารวะอย่างสงบนิ่ง แต่ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย เธอเพิ่งเข้ามาในวังหลวงในฐานะนางกำนัลลานซักล้างที่ไม่มีใครเห็นความสำคัญ แต่ตอนนี้กลับได้รับความไว้วางใจให้ดูแลทรัพย์สินสำคัญของสำนักพัสตราภรณ์

ท่ามกลางเสียงยินดีนั้น สายตาคู่หนึ่งกลับเต็มไปด้วยความริษยา

ฉู่อี้ยืนอยู่ท้ายแถว ใบหน้าเขียวคล้ำ มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

นางอุตส่าห์รอให้อีกฝ่ายพลาดพลั้ง แต่หลิวเหมยกลับยิ่งก้าวสูงขึ้นทุกวัน

'เหตุใดคนที่เคยอยู่ต่ำกว่าข้าจึงได้ดีกว่าข้าไปเสียทุกอย่าง!'

ฉู่อี้กัดฟัน ก่อนก้มหน้าซ่อนแววตาอาฆาตไว้ภายใต้ท่าทีสงบเสงี่ยม

 

ตึ้ง!

[ตรวจพบการเลื่อนตำแหน่ง]

[เลื่อนขั้นเป็นนางกำนัลตัดเย็บชั้นกลาง]

[ภารกิจฉุกเฉิน: ปลดล็อกคลังชุดสไตล์ [สุภาพเรียบร้อย]]

[คำอธิบาย: ตำแหน่งที่สูงขึ้นย่อมต้องมาพร้อมกับอาภรณ์ที่เหมาะสม จงใช้สิทธิ์จากตำแหน่งใหม่และแต้มความดีความชอบ ปลดล็อกคลังชุดสไตล์ [สุภาพเรียบร้อย] เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการถวายงานในพระราชฐานชั้นใน]

[เวลาที่เหลือ: 02:00 นาที]

[รางวัลภารกิจ:

• ปลดล็อกคลังชุดสไตล์ [สุภาพเรียบร้อย] เต็มรูปแบบ

• อาภรณ์หรูฉวินปักลายกล้วยไม้สง่างาม (ระดับ SR)

• แต้มวาสนา +50

• แต้มเสน่ห์ +25

•  บารมีสำนักพัสตราภรณ์ +40]

    

[01:58... 01:57...]

 

ในวังหลวง อาภรณ์ไม่ใช่เพียงเครื่องประดับความงาม หากยังสะท้อนฐานะและความเหมาะสมของผู้สวมใส่

ชุดที่สดใสเป็นธรรมชาติอาจช่วยให้เธอเข้ากับชินอ๋องได้ดี แต่หากต้องเข้าไปถวายงานพระสนมเอกในพระตำหนักชั้นใน เธอจำเป็นต้องมีอาภรณ์ที่สุขุม สง่างาม และไม่ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกว่าเธอกำลังอวดเด่นเกินฐานะ

หลิวเหมยเปิดใช้งานกระเป๋ามิติทันทีแสงสีทองและสีเงินหมุนวนอยู่ในช่องเก็บของ ก่อนหน้าต่างหมวดหมู่ใหม่จะปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

 

[คลังชุดสไตล์: [สุภาพเรียบร้อย]  ปลดล็อกสำเร็จ]]

[ไอเทมใหม่: อาภรณ์หรูฉวินปักลายกล้วยไม้สง่างาม (ระดับ SR)]

 

ภาพชุดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า

ตัวอาภรณ์ทอจากไหมสีขาวนวล ไล่สีไปสู่สีเทาอมฟ้าอ่อน ขอบแขนและชายกระโปรงปักลายกล้วยไม้สีม่วงหม่น เส้นด้ายละเอียดเรียงตัวเป็นกลีบดอกอย่างประณีต ไม่ฉูดฉาด แต่แฝงความสง่างามที่ยากจะละสายตา หลิวเหมยพอใจเป็นอย่างยิ่ง

'นี่แหละ ชุดที่เหมาะกับการก้าวเข้าสู่พระราชฐานชั้นใน'

 

ตึ้ง!

[ภารกิจฉุกเฉินสำเร็จ!]

[ผลประเมิน: ระดับ SSS]

[คำอธิบาย: ปรับภาพลักษณ์ให้เหมาะสมกับตำแหน่งใหม่ และปลดล็อกคลังชุดที่จำเป็นต่อการถวายงานระดับสูง]

[ได้รับรางวัลครบถ้วน:

• คลังชุดสไตล์ [สุภาพเรียบร้อย] เต็มรูปแบบ

 • อาภรณ์หรูฉวินปักลายกล้วยไม้สง่างาม (ระดับ SR)

  • แต้มวาสนา +50

  • แต้มเสน่ห์ +25

  • บารมีสำนักพัสตราภรณ์ +40]

    

หลิวเหมยแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันกลับไปประคองรับม้วนราขโองการแต่งตั้งจากจ้าวซ่างฝูด้วยสองมือ

“ขอบพระคุณจ้าวซ่างฝูที่ให้โอกาสผู้น้อยเจ้าค่ะ หลิวเหมยจะตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์ รอบคอบ และจะใช้ความรู้ความสามารถที่มีเพื่อรักษาชื่อเสียงของสำนักพัสตราภรณ์ให้สมกับความไว้วางใจที่ได้รับ”

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวล ไม่มีความโอ้อวดแม้แต่น้อย จ้าวซ่างฝูพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ดี ข้าชอบคนที่รู้จักถ่อมตน แต่ก็ไม่ปล่อยให้ความสามารถของตนสูญเปล่า เจ้าพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าความขยันเพียงอย่างเดียวไม่พอ คนเราต้องมีสติปัญญาและกล้าที่จะยืนหยัดในสิ่งที่ถูกต้องด้วย”

นางวางมือบนไหล่หลิวเหมยเบา ๆ ก่อนกล่าวต่อ

“และข้ามีงานสำคัญจะมอบหมายให้เจ้าอีกอย่าง”

หลิวเหมยเงยหน้าขึ้น

“พระสนมกุ้ยเฟยมีรับสั่งให้สำนักพัสตราภรณ์ส่งช่างปักฝีมือดีที่สุดเข้าไปวัดตัวและตัดเย็บฉลองพระองค์ชุดใหม่ในอีกสามวันข้างหน้า ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะส่งเจ้าไปเป็นผู้ช่วยหลักของงานนี้”

เสียงสูดหายใจดังขึ้นจากเหล่านางกำนัลโดยรอบ

พระสนมกุ้ยเฟยเป็นผู้ทรงอำนาจในพระราชฐานชั้นใน การได้เข้าไปถวายงานใกล้ชิดนับเป็นโอกาสอันหาได้ยาก แต่ในขณะเดียวกัน ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจนำมาซึ่งโทษหนักได้เช่นกัน

หลิวเหมยรู้ถึงความจริงข้อนี้เป็นอย่างดี เธอเพียงย่อตัวคารวะ ไม่ได้แสดงท่าทางยินดีจนเกินงาม

“ผู้น้อยน้อมรับคำสั่งเจ้าค่ะ จะเตรียมตัวให้พร้อมและทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ”

“ดี อีกสามวัน ข้าจะรอดูผลงานของเจ้า”

จ้าวซ่างฝูทิ้งท้าย ก่อนพาเหล่านางกำนัลอาวุโสออกจากเรือนปักผ้าไป เมื่อประตูปิดลง เสียงแสดงความยินดีจึงดังขึ้นอีกครั้ง หลิวเหมยกล่าวขอบคุณทุกคนอย่างสุภาพ ก่อนกลับมานั่งที่โต๊ะของตน

เธอวางม้วนราชโองการแต่งตั้งไว้ข้างสมุดบัญชี แล้วทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง จากนางกำนัลลานซักล้างที่ต้องก้มหน้าซักผ้ากองโตท่ามกลางสายตาดูแคลน วันนี้เธอได้ก้าวขึ้นมาอีกขั้นแล้ว

หลิวเหมยหันกลับไปเปิดสมุดบัญชีอีกครั้ง โดยไม่ทันสังเกตว่าฉู่อี้ซึ่งกำลังเดินออกจากเรือนปักผ้าได้หยุดฝีเท้าอยู่หน้าประตูชั่วครู่

ดวงตาของฉู่อี้จับจ้องม้วนราชโองการก่อนริมฝีปากจะเม้มแน่น การที่หลิวเหมยได้เข้าไปถวายงานพระสนมกุ้ยเฟย ย่อมหมายถึงโอกาสก้าวหน้าอีกมากมาย

หากปล่อยให้นางทำสำเร็จอีกครั้ง ตำแหน่งที่ฉู่อี้เฝ้าฝันมาตลอดอาจไม่มีวันเป็นของตน แววตาริษยาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความมุ่งร้าย

“สามวันอย่างนั้นหรือ...”

ฉู่อี้กระซิบเสียงเย็น

“ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะโชคดีไปได้อีกนานแค่ไหน หลิวเหมย”