Mag-log inทันทีที่ประโยคนั้นจบลง เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับคลื่นแตกกระจาย ไมโครโฟนหลายอันถูกยื่นเข้ามาใกล้กว่าเดิม แสงแฟลชสาดวาบจนโถงทางออกสว่างขึ้นเป็นจังหวะ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต้องรีบขยับเข้ามากันแนวอีกครั้ง“หมายความว่าเปิดตัวอย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหมคะ!”“คบกันมานานแค่ไหนแล้วครับ!”“แล้วเด็
บทที่ 186 เปิดตัวหลังช่วงสัมภาษณ์บนเวทีจบลง กระแสของภาพยนตร์ก็ราวกับถูกจุดไฟขึ้นกลางค่ำคืน คลิปสั้นจากรอบปฐมทัศน์ถูกตัดลงโซเชียลแทบจะทันที ทั้งฉากหลันหลันยกไมค์พูดว่า “หนูไม่ซนน้า” ทั้งภาพหมิงหมิงตอบขอบคุณด้วยท่าทางสุขุมเกินวัย รวมถึงภาพเยว่ซินเหยาและหลงอี้เซิงนั่งเคียงกันในโซน VIP ต่างถูกแชร์ออกไป
“นักแสดงโดนแขวนสลิงกันจนทีมงานปวดใจ โดยเฉพาะคุณหยางหนิงเกอ ฉากบนเขาถ่ายกันตั้งแต่ตีสามถึงเช้า”กล้องถ่ายทอดสดตัดไปทางหยางหนิงเกอทันที ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างจนใจ ก่อนรับไมโครโฟนขึ้นตอบ“ผมจำได้ว่าหนาวจนมือชาเลยครับ” เขาหันไปมองผู้กำกับเหมือนฟ้องกลายๆ“แต่ผู้กำกับยังบอกว่า ‘อีกเทกเดียว’ อยู่ประมาณห
บทที่ 185 รอบสัมภาษณ์หลังภาพยนตร์ดำเนินมาถึงฉากสุดท้าย เสียงดนตรีประกอบค่อยๆ แผ่วลงพร้อมภาพบนจอที่มืดสนิทไปทีละน้อยทั้งฮอลล์เงียบงันอยู่ชั่วขณะ ไม่มีใครลุก ไม่มีใครพูด เหมือนทุกคนยังจมอยู่กับเรื่องราวของหว่างชิงและอาฮ่าวที่เพิ่งผ่านไป ความเงียบนั้นกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่กลับยาวนานพอให้รับรู้ไ
เด็กหญิงลงมาปุ๊บก็ยกมือโบกให้ทุกคนทันทีอย่างมืออาชีพ“อ๊าาา น่ารักมาก!”“ลูกสาวแม่!”“หนูหลันหลันมองกล้องทางนี้ลูก!”“หมิงหมิงหล่อมากกก!”“โอ๊ย เด็กแฝดน่ารักเกินไปแล้ว!”“คุณหนูตัวน้อยของพี่!”“ยิ้มอีกทีได้ไหมคะ!”“หนูหลันหลันโบกมือให้แม่หน่อย!”“หมิงหมิงเท่มากลูก!”ครอบครัวสี่คนเดินเคียงกันไปอย่างม
บทที่ 184 คืนปฐมทัศน์ของสองแฝดเวลาสี่เดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วในพริบตา ฤดูกาลเปลี่ยนจากร้อนสู่เย็น เมืองทั้งเมืองยังคงหมุนไปไม่หยุด เช่นเดียวกับชีวิตของเยว่ซินเหยาที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบงันทีละน้อย เด็กๆ เข้าสู่อายุสี่ขวบเต็มตัวเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกั
บทที่ 22 ระบบร้านค้าหลังปิดไลฟ์ ซินเหยาก็ไม่ได้สนใจต่อกระแสในโซเชียลใดๆ อีก ไม่ว่าจะเป็นคอมเมนต์ที่ไหลรัวหรือข้อความทักเข้ามา เธอเพียงวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างเรียบเฉย จากนั้นจึงกลับเข้ามิติของตัวเองเพื่อฟื้นฟูพลังที่สูญเสียไปพอสมควรบรรยากาศในมิติเต็มไปด้วยความสงบและเย็นสบาย ซินเหยาเดินไปยังต้นไม้ท
ในโลกเช่นนั้น หลันหลันเคยเป็นนักแสดงผู้มีพรสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่ง เธอสามารถถ่ายทอดอารมณ์ได้ลึกซึ้งจนผู้ชมบางคนถึงกับหลงลืมว่าเป็นเพียงการแสดง น้ำตาและรอยยิ้มของเธอเหมือนมีพลังปลุกเร้าความรู้สึกที่หลับใหลในหัวใจมนุษย์ให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง แม้ผู้คนส่วนใหญ่ไม่เห็นคุณค่า เพราะทุกความบันเทิงถูกแทนที่ด้วยโลก
ซินเหยาสนใจเหล่าหุ่นยนต์อัจฉริยะเสมือนคนจริงมาก แต่เมื่อเหลือบมอง ป้ายราคาสูงลิ่วหลายล้านหยวนต่อหนึ่งตัว ซินเหยาก็ต้องชะงักเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มแน่น เธอถอนหายใจเบาๆ ถึงแม้จะอยากได้เพียงใดแต่ราคาที่สูงเกินไปก็ทำให้เธอต้องตัดใจ เธอหันไปสนใจหมวดอื่นๆ อีกครั้ง เธอเปิดไปที่หมวดโอสถ เมื่อเห็นสินค้าเธอก
เมื่อซินเหยาและเด็กๆ เดินเข้าไปนั่ง สายตาหลายคู่ก็หันมามองโดยอัตโนมัติ บ้างมองด้วยความสงสัย บ้างด้วยความชื่นชมกับความโดดเด่นของทั้งแม่และลูก การแต่งกายของพวกเขาเรียบง่ายแต่กลับดูหรูหรา มีราศีต่างจากครอบครัวอื่นอย่างเห็นได้ชัดเสียงซุบซิบจากผู้ปกครองที่นั่งรออยู่ไม่ไกลดังขึ้น“นั่นใครกันน่ะ…ดาราพาลูก



