Partager

ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย
ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย
Auteur: วริษา

ตอนที่ 1 ทะลุมิติ

last update Date de publication: 2025-10-28 20:03:42

บทนำ

เซี่ยวซือ เจ้าของโรงแรมขนาดใหญ่ย่านมณฑลต้าหลง ชีวิตของเธอแทบไม่ได้ต้องทำงานอะไรด้วยซ้ำ เพราะทุกอย่างพ่อกับแม่ของเธอสร้างเอาไว้ให้ วัน ๆ เธอเดินเข้าเดินออกราวกับว่านั่นคืองานประจำที่ต้องมาแสดงตัวให้พนักงานเห็น

        โดยมีเลขาคอยช่วยเหลือดูงานให้ทุกอย่าง จนวันหนึ่งเลขาเหน็ดเหนื่อยจากทางบ้าน ต้องมาแบกหน้าที่ของเจ้านายผู้เกียจคร้าน เธอหลุดปากภาวนาต่อฟ้าดินให้เจ้านายได้รู้จักรับรู้ความเหน็ดเหนื่อยและทุกยากของลูกน้องอย่างเธอบ้าง

        และใครจะคาดคิดคำขอของเธอเป็นจริง เมื่อเซี่ยวซือนอนตื่นอย่างเคยทุกวันทว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องแสนสุขของเธอ เตียงนอนที่เคยนุ่มกลับแข็งกระด้างปวดหลังไปหมด เมื่อลืมตาขึ้นมาเธอต้องตกใจไปมากกว่าเดิม เพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าที่นี่ไม่ใช่บ้านเธอ แถมยังเป็นยุคโบราณกับครอบครัวยากจนแต่งตัวมอมแมมสภาพบ้านแทบไม่ใช่บ้าน เซี่ยวซือกรี้ดร้องสลบไปครั้งแล้วครั้งเล่าคิดว่าตัวเองยังไม่ตื่นจากความฝัน ลืมตามาอีกครั้งก็ยังพบว่าเธออยู่ที่เดิม จนเธอต้องยอมรับว่าตอนนี้เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวยุคโบราณกำพร้าพ่อแม่มีน้อง 2 คนต้องเลี้ยงดู แล้วอย่างนี้คนขี้เกียจอย่างเธอจะไปเลี้ยงใครเขาได้ ขนาดงานเธอยังไม่เคยทำด้วยซ้ำ   ครั้นนั้นเหมือนมีเสียงสวรรค์ดังขึ้นกึกก้องในหู ระบบมิติโปร่งใสแสดงต่อหน้าของเธอ เซี่ยวซือแววตาสดใสเมื่อเห็นหนทางรอด การใช้ชีวิตอยู่ในยุคจีนโบราณไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป เธอจะเลี้ยงดูน้อง ๆ และครอบครัวเอง

          นิยายเรื่องนี้แต่งตามความเข้าใจของนักเขียนเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537

ตอนที่ 1 ทะลุมิติ

“พี่เซี่ยวซือข้าหิวขอรับ ท้องของข้าปั่นป่วนไปหมดเหมือนมีมือเข้าไปบีบรัดลำไส้ของข้า ท่านพี่ได้โปรดตื่นเสียที” เด็กชายตัวแห้งผอมเขย่ากายพี่สาวของตนเองอีกมือกุมที่ท้องด้วยความหิวโหยริมฝีปากแตกแห้งไม่ได้กินแม้กระทั่งน้ำเป็นเวลาหลายชั่วยาม สตรีร่างบางนอนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่มีเพียงผ้าบาง ๆ ปูรองให้นอน ร่างกายของนางขาวซีดไร้เลือดฝาด ริมฝีปากแตกแห้งยิ่งกว่าน้องชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ปลุกนางเสียอีก

“เซียวหลงข้ามาแล้ว ท่านพี่ฟื้นหรือยัง” เสียงชายอีกคนดังขึ้นจากด้านนอก เนื้อตัวเหนียวเหนอะนะ เหงื่อไหลออกมาราวเสมือนผ่านการวิ่งมาอย่างเหน็ดเหนื่อย

“พี่เซียวจ้าน ท่านพี่เซี่ยวซือยังไม่ฟื้นเลยขอรับ ท่านได้อะไรมาบ้างข้าหิวเหลือเกิน”  เด็กชายลุกขึ้นเดินไปหาพี่ชายที่มีอายุมากกว่าตนเอง 7 หนาว  เซียวจ้านรีบเทของที่หอบมาเมื่อครู่ลงบนโต๊ะให้น้องชายตัวน้อยได้กินเพื่อประทังชีวิต

“ข้าได้มาเพียงหมั่นโถวแข็ง ๆ เจ้าทนกินมันได้หรือไม่ แล้วก็มีเศษผักนี่ข้าจะไปจุดไฟเพื่อนำไปผัดให้เจ้าได้กินกับหมั่นโถวช่วยรอข้าอีกครู่นะเซียวหลง”

“อย่างไรข้าก็รอมาขนาดนี้แล้ว ข้าจะรอท่านอีกชั่วครู่จะเป็นอันใดไปเล่า ” เด็กชายพยายามข่มความหิวรอให้พี่ชายนำผักไปผัดกับอุ่นหมั่นโถวจิ้มผัดผักแทนข้าวสาร

ทว่าไม่ทันที่เซียวจ้านจะเข้าไปในครัวเสียงดังเอะอะด้านนอกได้ดังขึ้น

“เจ้าพวกหน้าด้าน ไม่มีหนทางทำมาหากินหรือไงถึงได้ไปขโมยของพวกข้า ออกมาเดี๋ยวนี้นะวันนี้ข้าจะเอาเลือดที่หัวของเจ้าไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่รู้จักสำนึกความผิด ไร้บิดามารดาทำตัวเป็นโจร”

     ใบหน้าของเซียวจ้านซีดเผือดกระวนกระวายทำตัวไม่ถูก

“พี่เซียวจ้านชาวบ้านมาตะโกนด่าทอเราทำไมหรือขอรับ หรือว่าหมั่นโถวกับเศษผักนี่พี่ไปขโมยของเขามาจริง ๆ ”เซียวหลงจับปลายเสื้อผู้เป็นพี่เพื่อเอ่ยถามสายตาจับจ้องมองดูก็อนหมั่นโถวที่อยู่ต่อหน้า ตอนนั้นเองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาสะลึมสะลือขึ้นมาพร้อมตะโกนเสียงดังสนั่น 

"โอ๊ย !! ไม่รู้จักเวลานอนหรือไงกัน ทำไมต้องมาเสียงดังเอะอะโวยวายในบ้านของคนแบบนี้ไร้มารยาทจริง ๆ " ร่างบางยันกายลุกขึ้นกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พรางขยี้ตาอีกคราไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เห็น ทั้งสองพี่น้องเห็นพี่สาวคนโตฟื้นขึ้นมารีบพากันวิ่งไปที่เตียงด้วยความดีใจ 

"พี่เซี่ยวซือพี่ฟื้นแล้ว ข้าดีใจจริง ๆ " ร่างเล็กคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลจะมีน้องชายได้ยังไง 

'ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวเกิดมาไม่มีน้องชายที่ไหน แล้วเด็กชายสองคนนี่คือใครกัน หรือว่าจะเป็นรายการแอบถ่าย เอ๊ะ! แต่สถานที่ไม่น่าจะใช่ทำไมสภาพเตียงนอนบ้านถึงได้เก่าทรุดโทรมแบบนี้นะ' เซี่ยวซือสำรวจรอบ ๆ พร้อมใช้ความคิดแต่ไม่ทันที่เธอจะได้คิดอะไรต่อเสียงด้านนอกได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง 

"ข้าบอกให้ออกมา หรือจะให้ข้าเข้าไปค้นในบ้านของเจ้า เอาของมาคืนข้าเดี๋ยวนี้" 

"คนพวกนั่นตะโกนเรียกอะไรนักหนาไม่รู้เวลาหรือไงกัน "

"พี่เซี่ยวซือชาวบ้านกล่าวหาว่าเราไปขโมยของพวกเขามา พวกเขาต้องการของคืนขอรับ" เด็กชายร่างเล็กตัวผอมเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกเอ่ยขึ้นบอกพี่สาวดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา แม้ว่าตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าอยู่ในสถานการณ์อะไร เธอได้เหลือบไปเห็นชายอีกคนที่ดูเหมือนร้อนรน เธอก็พอเข้าใจว่าเรื่องราวมันเป็นอย่างไร

"เอาของเขามาจริง ๆ สินะ ไหนเอามาดูสิว่าเอาอะไรมา" 

"พี่เซี่ยวซือข้าจำเป็นขอรับ ท่านพี่นอนไม่ตื่นมาตั้งหลายวันน้องเซียวหลงหิวไม่ได้กินอาหารลงท้องมาหลายวันจนแทบจะไม่มีเรี่ยวแรง ข้าจำเป็นต้องทำไม่ได้ตั้งใจขัดคำสั่งสอนของท่านพี่แม้แต่น้อย" เด็กชายที่โตกว่ารีบหยิบของมามอบให้เซี่ยวซือ เธอแทบไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งของพวกนี้เป็นเพียงแค่เศษอาหารที่เธอทิ้งอย่างไม่เสียดายด้วยซ้ำ  ทำไมพวกชาวบ้านถึงได้มาทวงราวกับเด็กคนนี้ทำผิดมหันต์ 

"เอามานี่ ฉันจะเอาออกไปให้ชาวบ้านเอง เพียงเท่านี้เรื่องก็จบใช่มั้ย?" เซียวจ้านพยักหน้าพร้อมก้มหน้าลงต่ำสำนึกผิด เซี่ยวซือลุกขึ้นจากเตียงหยิบของที่ออกไปข้างนอก เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาด้วยซ้ำคิดว่าตนเองถูกแอบถ่ายจากรายการทีวี ทว่าเมื่อออกมาข้างนอกกระท่อมทุกอย่างเหมือนอยู่ในยุคโบราณไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัว ใบหน้าผิวพรรณของคนในยุคนั้น แม้แต่บรรยายกาศอาคารบ้านเรือนล้วนเหมือนในยุคโบราณ ครานั้นเองจู่ ๆ ภาพทับซ้อนก็แทรกเข้ามาในความทรงจำ ตอนนี้เซี่ยวซือรู้แล้วว่าสิ่งที่เธอพบเจออยู่คือสิ่งใด 'อะไรกัน น่าตลกสิ้นดีฉันนอนอยู่ดี ๆ กลับทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเซี่ยวซือพี่สาวผู้อ่อนแอขี้โรคครอบครัวยากจน แม้แต่ข้าวยังไม่ได้เห็นแถมยังมีน้องชายสองคนให้เลี้ยงดูอีก ให้ตายเถอะตั้งแต่เกิดมาชีวิตของฉันอยู่อย่างสุขสบาย ลืมตามามีทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้ให้ ผ้าไม่เคยซัก กับข้าวไม่เคยทำแล้วอย่างนี้ฉันจะใช้ชีวิตอยู่ในยุคนี้ให้รอดได้อย่างไร สวรรค์ลงโทษคนขี้เกียจอย่างฉันอย่างนั้นเหรอ เฮ้อ ! คุณพ่อคุณแม่หนูคิดถึงท่านทั้งสองจริง ๆ สวรรค์นะสวรรค์ทำไมไม่ให้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูบุตรสาวท่านใต้เท้าบ้านร่ำรวย ทำไมต้องเกิดมาอยู่ในครอบครัวทุกยากแบบนี้ เอาล่ะตอนนี้ต้องแก้ปัญหาตรงหน้านี่เสียก่อนเรื่องอื่นค่อยคิดอีกครั้ง' เซี่ยวซือคิดในใจก่อนจะเรียบเรียงคำพูดในยุคนี้ ไม่ได้ยากสำหรับเธอเท่าไหร่ที่จะปรับปรุงตัวและภาษาการพูดจา เพราะเธอชอบดูซีรี่ส์ยุคโบราณอยู่แล้ว

"ท่านลุงท่านป้า เสียงดังเอะอะโวยวายทำไมหรือเจ้าคะ หากเป็นเรื่องของพวกนี้ พวกท่านเอาคืนไปได้เลยเจ้าค่ะ ข้าต้องขอโทษแทนน้องชายของข้าด้วยที่ไปหยิบจับของพวกท่าน เป็นเพราะข้าเองดูแลน้องไม่ดี ต่อจากนี้ข้าจะไม่ให้เรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นอีกแน่นอน" 

"เฮอะ! สตรีอ่อนแอเช่นเจ้านะหรือจะดูแลหาเลี้ยงน้องชายของเจ้าได้ หรือว่ามีบุรุษเรือนใด หรือว่าจะใต้เท้าเฒ่าบ้ากามจะมารับเจ้าไปเป็นอนุสินะ ถึงได้กล้าออกมาบอกว่าจะดูแลน้องเป็นอย่างดี อีกไม่กี่วันน้องของเจ้าก็คงออกไปขโมยเช่นเคยทำข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก "

"ท่านป้า หากท่านป้ายังพูดไม่จบอย่าหวังว่าข้าจะคืนของและข้าจะไม่อดทนพร้อมขับไล่พวกท่านออกไปจากบริเวณบ้านของข้า แค่เพียงหมั่นโถวแข็ง ๆ เหมือนก้อนหินนี่ให้เฉย ๆ ข้าก็ไม่เอาหรอก เศษผักที่เหมือนเอาไปเป็นอาหารหมูนี่อีก เอาคืนไป ข้าจะเลี้ยงดูน้องขอข้าให้เป็นอย่างดีโดยไม่ต้องไปเป็นภรรยาน้อยของผู้ใดเมื่อนั้นพวกท่านต้องมาขอโทษที่ดูถูกข้า" เซี่ยวซือไม่อาจทนต่อว่าพร้อมโยนของพวกนั้นลงพื้นชาวบ้านตกใจรีบหยิบของที่นางโยนทิ้งเมื่อครู่อย่างเสียดาย พร้อมด่าทอนางไม่ใยดีพากันเดินจากไป เซี่ยวซือถอนหายใจเฮือกใหญ่นั่งลงแคร่หน้าบ้าน น้อง ๆ ยืนแอบมองอยู่ข้างประตูในบ้านเมื่อเห็นชาวบ้านเดินไปกันหมดทั้งสองรีบอกมาหาพี่สาวทันที

"ท่านพี่ข้าขอโทษขอรับ" เซี่ยวซือเงยหน้ามองน้องชายคนรองที่ชื่อเซียวจ้านสองมือประสานกันก้มลงขอโทษผู้เป็นพี่อย่างรู้สึกผิด

"เอาล่ะ ๆ  ในเมื่อเจ้าจำเป็นต่อจากนี้อย่าทำเช่นนี้อีก ตอนนี้ที่เรือนของเราไม่มีอันใดให้ทำกินได้เลยหรือ?"

"ไม่มีเลยขอรับ ไม่มีแม้กระทั่งน้ำ" เซี่ยวซือได้ยินแทบสติหลุด ไม่คิดว่าชีวิตจะรันทดไม่มีแม้กระทั่งน้ำกิน แล้วเมื่อก่อนทั้งสามคนใช้ชีวิตมายังไงกันนะ 

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย   ตอนที่ 43 ใจอ่อนตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว(ตอนจบ)

    ตอนที่ 43 ใจอ่อนตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว เซียวจ้านเห็นสีหน้าแววตาของเหวินโม่หลานแม้เขาไม่ได้แสดงออกมามากนักแต่ก็ปกปิดเซียวจ้านมิได้ว่าเขาเศร้าและเสียใจเพียงใดคนที่ฟื้นคืนกลับมามิใช่สตรีที่เขารัก หลังจากคุยกับเซี่ยวซือเสร็จเซียวจ้านให้พี่สาวนอนพักผ่อนก่อนที่ตนจะเดินออกมาที่หน้าเรือนเห็นโม่หลานจ้องมองไปยังเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย“ท่านจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ ข้าเข้าใจความรู้สึกท่านดี ข้าเองก็ไม่ต่างจากท่านสักนิดแม้ว่าคนที่กลับมาจะเป็นพี่สาวตัวจริงของข้าแต่ข้าก็อยากให้พี่สาวคนนั้นกลับมาเช่นเดียวกัน เฮ้อ ! ชีวิตคนเราช่างน่าเศร้านะขอรับ มาให้พบเจอผูกพันและจากลาแม้ว่าจะจากลากันเมื่อไหร่ก็ต้องถึงคงวันจากลาอยู่ดี อากาศเย็น ๆ อย่างนี้เราไปดื่มสุราให้ร่างกายอบอุ่นกันเถอะขอรับ” “นั่นสินะ มาให้ผูกพันและยังไม่ได้ร่ำลาด้วยซ้ำ เอาสิข้าเองก็อยากดื่มสุราเช่นเดียวกัน” ทั้งสองเดินทางไปที่โรงเตี๊ยมในหมู่บ้านดื่มสุรากันอย่างเศร้าใจเมื่อเริ่มเมาทั้งสองก็เอ่ยถึงเซี่ยวซือด้วยความคิดถึง“เฮ้อ ! ข้าคิดว่าเมาแล้วจะเลิกคิดถึงแต่ไม่เลย ยิ่งข้าดื่มเข้าไปมากเท่าไหร่ข้ายิ่งเห็นใบหน้าของนางชัดเจน ข้าคิดถึงเจ้าเหล

  • ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย   ตอนที่ 42 ท่านพี่ตัวจริง

    ตอนที่ 42 ท่านพี่ตัวจริง“ท่านพี่ไม่ใช่คนของโลกนี้ ท่านพี่มาจากที่อื่นขอรับ ” เซียวจ้านได้เล่าเรื่องทั้งหมดของเซี่ยวซือให้โม่หลานได้รับรู้ ตอนนี้เขารู้ความจริงหมดทุกอย่างราวกับโลกหยุดหมุน มองไปทางใดเคว้งคว้างไปหมด อากาศที่หนาวเหน็บยังหนาวไม่เท่าหัวใจของเขายามนี้ หวนย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องเก่า ๆ ที่ผ่านมาและจำคำถามที่นางถามเขาออกมาได้ ว่าวันหนึ่งนางไม่เหมือนเดิมเขาจะยังรักอยู่มั้ย ตอนนี้สติของโม่หลานไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาเดินผ่าหิมะที่ตกลงมาอย่างโหมกระหน่ำ ไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายเพราะยอมรับความจริงไม่ได้เขาเสียใจปวดร้าวทั้งหัวใจ ไม่ใช่แต่เขารักนางไม่ได้แต่เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่านางคือใครและอยู่ที่ใด สู้ตายจากกันไปยังดีกว่ารู้ความจริงเรื่องนี้ “ทำไม ทำไมต้องเกิดเรื่องบ้า ๆ นี่ขึ้นด้วย จริงสิตอนนี้ข้าจะมาเสียใจจนไม่ได้สติเช่นนี้ไม่ได้ ข้าจะต้องตามหาหมอที่เก่งที่สุด ใช่แล้วหมอหลวงต้องรักษานางได้แน่ ๆ ” เมื่อคิดได้อย่างนั้นโม่หลานรีบเดินทางกลับเรือนของเขาเพื่อให้เจิงหลงไปตามหมอหลวงที่วังหลวงมารักษาเซี่ยวซือ ตอนนั้นเองเขาได้พบกับลี่เหมยเอ๋อที่กำลังมาหาเขาที่เรือนพอดี นางไม่ใช่คู่หมั้

  • ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย   ตอนที่ 41 ข้าไม่ต้องการเช่นนี้

    ตอนที่ 41 ข้าไม่ต้องการเช่นนี้ หลังจากที่ลี่เหมยเอ๋อกลับไปเซี่ยวซือกลับห้องคิดทบทวนทุกอย่างและเสียใจที่ตนเองรักคนที่มีเจ้าของ นางไม่อยากให้เขามาตกต่ำอยู่กับนางที่นี่หากสตรีนางนั้นเอ่ยความจริง นางจะเป็นคนเดินออกไปจากโม่หลานเอง ก๊อก ๆ เสียงประตูดังขึ้นอีกครั้ง เซี่ยวซือหันขวับไปมอง พบสาวใช้คนเดิมเดินเข้ามา“มีอะไรอีกอย่างนั้นหรือ ? หรือว่าสตรีคนเมื่อครู่นี้นางกลับมา”“มิใช่เจ้าค่ะ มีคุณชายตัวน้อยมาที่นี่บอกว่าเขาคือคุณชายน้อยจางเซียวหลงเจ้าค่ะ”เซียวซือได้ยินลุกขึ้นพรวดวิ่งออกไปหาน้องชายทันที ไม่คิดเลยว่าเขาจะกลับมาเร็วขนาดนี้ แต่ก้มาในช่วงที่นางต้องการเช่นเดียวกัน “เซียวหลงเจ้ากลับมาไม่เห็นแจ้งข้าล่วงหน้า ข้าจะได้ไปรับเจ้า”“ข้าอยากเดินทางกลับมาด้วยตนเองขอรับ ก่อนมาที่นี่ข้าไปหาพี่เซียวจ้านมาแล้ว ที่นี่กว้างใหญ่จริง ๆ ขอรับ ”“เจ้าไปแจ้งพ่อครัวทำซุปร้อน ๆ มาต้อนรับคุณชายน้อยจางเซียวหลงและให้สาวใช้ไปจัดเตรียมห้องให้เขาด้วย” “เจ้าค่ะคุณหนู” สาวใช้ก้มโค้งรับคำสั่งของเจ้านาย“เจ้าเดินทางมาคงหนาวมาก ๆ สินะนั่งลงตรงนี้ก่อนเดี๋ยวข้าจะไปเอาผ้าห่มมาห่มกายให้เจ้าจะได้คลายความหนาว”

  • ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย   ตอนที่ 40 มีพบต้องมีจาก

    ตอนที่ 40 มีพบต้องมีจาก“เจ้าจะเศร้าทำไมกัน ข้าไม่ได้ต้องบอกเจ้าแล้วให้เจ้าเศร้าแบบนี้เสียหน่อย ที่ข้ามาวันนี้มิใช่ว่าข้ามาลา เพียงแต่ข้าคิดถึงเจ้าท่านนั้น แต่ถึงแม้ว่าข้าจะไปในวันใด ตอนนี้ข้าก็หมดห่วงแล้ว เซียวจ้านมีครอบครัวที่ดี ส่วนเจ้าก็ได้เรียนมีความรู้ติดตัว ดีไม่ใช่หรือหากวันใดข้าจากพวกเจ้าไปพี่สาวตัวจริงของพวกเจ้าก็กลับมา ” เซียวหลงกัดริมฝีปากกอดเซี่ยวซือแน่นน้ำตาไหลรินอาบแก้มใจหายอย่างบอกไม่ถูก “แม้ว่าข้าจะรักพี่สาวของข้า แต่ท่านก็เป็นพี่สาวของข้าเช่นเดียวกัน ข้ารักท่านนะขอรับ”“เด็กน้อยเจ้านี่นะยังขี้แยไม่เลิกจริง ๆ หากวันหนึ่งข้าจากไปจริง ๆ พวกเจ้าอย่าโศกเศร้าเสียใจเลยให้คิดถึงวันเวลาที่เรามีความทรงจำดี ๆ ต่อกัน และจำคำสอนของข้าเอาไว้ไม่ว่าจะเป็นการแก้ปัญหาหรือหนทางเอาตัวรอด ข้าเชื่อพวกเจ้าจะเติบโตและใช้ชีวิตได้เป็นอย่างดี” เซี่ยวซือลูบศีรษะของเซียวหลงเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มแสนเศร้ามิใช่นางไม่เสียใจและเสียดายหากต้องกลับไปจริง ๆ แต่นี่เป็นสิ่งที่นางไม่สามารถเลือกได้เลย เซียวจ้านเห็นเช่นนั้นเข้าไปกอดทั้งสองกลมเกรียว พูดคุยกันอยู่พักใหญ่จนถึงเวลาแยกจาก เซี่ยวซือไม่ลืม

  • ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย   ตอนที่39 กลับเรือน

    ตอนที่39 กลับเรือน สองเท้าหยุดชะงักไม่กล้าจะเดินต่อทุกอย่างเบื้องหน้าราวกับความฝันจนคิดถึงน้อง ๆ ทั้งสองหากสองคนนั้นมาด้วยคงดีใจไม่น้อย“ตกใจสินะ ไม่ต้องเกร็งต่อจากนี้ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นสาวใช้ของเจ้า ไม่ว่าเจ้าต้องการอันใดเพียงแค่เรียกใช้พวกนางทุกคนก็ทำให้เจ้าทุกอย่าง มาเถอะข้าจะพาเจ้าเดินดูรอบ ๆ เรือน ส่วนพวกเจ้าไปทำงานของพวกเจ้าได้แล้ว ต่อจากนี้ต้องดูแลคุณหนูจางเซี่ยวซือให้เป็นอย่างดี หากผู้ใดไม่เชื่อฟังข้าจะจัดการอย่างไร้ความปราณีและความเมตตา“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนต่างแยกย้าย โม่หลานพาเซี่ยวซือเดินรอบ ๆ เรือน เรือนหลังนี้กว้างใหญ่เกินไปสำหรับนาง แม้จะมีสาวใช้มากมาย จู่ ๆ นางกลับใจหายขึ้นมา“เป็นอะไรไปทำไมสีหน้าถึงดูไม่ดีเช่นนั้น”“ข้าแค่คิดว่าที่นี่กว้างใหญ่เกินไปสำหรับข้า ไม่ว่าจะมองไปที่ใดข้าไม่คุ้นชินเลยสักนิด ”“ที่นี่คือบ้านของเจ้า เจ้าคือเจ้าของที่นี่ ข้าเข้าใจว่าเจ้าอาจจะเหงาเพราะไม่มีน้องชายมาอยู่ด้วย แต่ไม่นานเกินรอข้าจะมาอยู่ที่นี่กับเจ้าแน่ ๆ เอาไว้รอให้ข้าสะสางเรื่องของข้าเสร็จเมื่อไหร่ เรามาแต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่นี่มีบุตรสัก 3-4 คนเจ้าจะได้ไม่เหงา ดีหรื

  • ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย   ตอนที่ 38 เปิดใจ

    ตอนที่ 38 เปิดใจเรือนของเซี่ยวซือ ตื่นเช้ามาวันนี้นางเตรียมอาหารสำหรับสามคนเสร็จแล้วกำลังเดินไปที่ร้านขายของหน้าเรือน ตอนนั้นเองเห็นเสี่ยวเอ๋อร์นางปัดกวาดเช็ดถูร้านอย่างขมักขะเม้นจนนางแปลกใจ “เสี่ยวเอ๋อร์เจ้าทำงานพวกนี้เป็นด้วยอย่างนั้นหรือ ไม่เห็นต้องทำเลยข้ามิได้บังคับให้เจ้าต้องทำงานเสียหน่อย ตอนนี้เจ้าคอยดูแลเซียวจ้านก็พอแล้ว”“ข้าไม่อยากให้ตนเองเป็นภาระให้พี่เซี่ยวซือเจ้าคะ แม้ว่าข้าไม่เคยทำงานแต่ก็ใช่ว่าจะเรียนรู้มิได้ จะให้ข้านั่งกินนอนกินเหมือนตอนเป็นคุณหนูมู่เสี่ยวเอ๋อร์ได้อย่างไร”“เช่นนั้นก็ดี จริงสิข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้ากับเซียวจ้าน หลังจากที่เหวินโม่หลานกลับมาเขาจะพาเราทุกคนเดินทางไปที่เรือนตระกูลจาง พวกของใช้ทุกอย่างคงต้องขนไปด้วย คิดแล้วก็ใจหายข้าไม่อยากทิ้งที่นี่ไปเลย ที่นี่คือเรือนที่ข้ารักและผูกพัน ไหนจะแม่ไก่เต็มเล้าไหนจะผักที่กำลังเติบโต อีกอย่างร้านค้าของข้าที่เปิดอยู่ที่นี่กำลังไปได้ด้วยดีแถมยังมีอีกคนที่ข้าเป็นห่วงคือชิงชิงกับท่านยายของนาง หากเราเดินทางไปอยู่ที่เรือนตระกูลจางอยู่อีกหมู่บ้านหนึ่งนางคงกลับไปใช้ชีวิตอด ๆ อยาก ๆ เช่นเดิม ข้าไม่อยากจะทิ้งนางไปเ

  • ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย   ตอนที่ 12 ที่แท้ก็พี่สาว

    ตอนที่ 12 ที่แท้ก็พี่สาวเรือนตระกูลมู่เสี่ยวเอ๋อร์นั่งจิบชาอยู่ศาลากลางเรือนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อคิดถึงช่วงเวลาที่อยู่กับเซียวจ้านและสิ่งที่นางทำเมื่อคืนนี้ นางสังเกตเห็นใบหน้าของเซียวจ้านแดงระเรื่อ แต่แล้วรอยยิ้มของนางก็จางหายเมื่อคิดถึงเรื่องปิ่นปักผมที่เขาต้องการซื้อไปให้คนในใจของ

  • ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย   ตอนที่ 11 ของขวัญ

    ตอนที่ 11 ของขวัญ“คุณหนูเมื่อครู่คุณหนูทำอะไรข้าเห็นนะเจ้าคะ เหตุใดถึงเอาตัวเองลงไปเกลือกกลั้วกับคนชั้นต่ำเช่นนั้นด้วยข้าไม่เข้าใจคุณหนูสักนิด ” สาวใช้ที่คอยตามรับใช้เสี่ยวเอ๋อร์กลับมาคอยนางอยู่ที่หน้าเรือน เพื่อรอเข้าเรือนพร้อม ๆ กัน ตำหนิคุณหนูที่ทำตัวไม่เหมาะสม รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวเอ๋อร์หุ

  • ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย   ตอนที่ 10 ค่าปิ่น

    ตอนที่ 10 ค่าปิ่น“หนูน้อยเดี๋ยวก่อน รอข้าก่อน”“พี่สาวมีอันใดหรือเจ้าคะ”“ข้าให้ ข้าเห็นเจ้าอยากกิน ข้ากับน้องชายก็เคยอดมาก่อน ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าส่วนนี่ของท่านยายเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องคิดมากนะเจ้าคะเพียงแค่ข้าเห็นท่านทั้งสองแล้วเหมือนเห็นตนเองกับน้องชายเมื่อก่อน หากไม่มีอะไรกินไปที่เรือนของข

  • ระบบมิติภารกิจเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย   ตอนที่ 9 วาสนาพานพบ

    ตอนที่ 9 วาสนาพานพบเซี่ยวจ้านพยายามสะบัดนางออกจากแขนข้างซ้ายของเขาแต่ทำอย่างไรก็ไม่มีท่าทีว่าจะสลัดนางหลุดมือของนางเหนียวยิ่งกว่าหนวดปลาหมึกเสียอีก“ปล่อยข้านะ อย่ามาแตะตัวข้าเอาแขนของท่านออกไปจากกายข้าเดี๋ยวนี้”“ไม่ ! ทำไมถึงหวงตัวนักหรือว่าเจ้าต้องการค่าตัวได้วันนี้ข้าจะจ้างเจ้าให้เดินเล่นกับข

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status